Σοφία Περδίκη ~ Συλλαβίζοντας τον ίμερο - 42 χαϊκού

32
Ηδονίζονται
με λέξεις οι ποιητές.
Σαν αιμομίκτες.

33
Γι' αυτό το υγρό
παλλόμενο σώμα σου
η άμμος διψά.

Σοφία Περδίκη – «Συλλαβίζοντας τον ίμερο - 42 χαϊκού», εκδ. Γερμανός, 2023

Σοφία Περδίκη ~ Γυμνό, 1m x 70 cm, λαδοπαστέλ

Φεγγάρι ~ Σοφία Ελευθερίου

Λένε γι' αυτό πολλά. Είναι φορές που γίνεται στη χάση του αψύ. Τσαλαβουτάει τότε σε λάσπες και παλιόνερα -λες και θα λάμψει σ' ένα φόνο. Μετά φουσκώνει από το αίμα και παραληρεί. Γλιστράει στα ξεροπήγαδα με αγωνία διψασμένου. Κι όταν, όταν είν' έτοιμο να κλάψει πια απ' την ανυδρία, τότε-τότε ακριβώς περνάει μπροστά του ένας ίσκιος θηλυκός, ας πούμε μια Μαρία. Ευθύς βουτάει μες στους πλοκάμους της και χαίρεται αχ, πόσο χαίρεται τη φύση του την αγορίστικη. * Άλλες πάλι φορές - παιδάκι - κρύβεται μες στα φυλλώματα απ' τα πλατάνια του Βαν Γκογκ. Χαζεύει εκεί κρυφά ένα ζευγαράκι- του δίνει αυτή μια τούφα απ' τα μαλλιά της κι αυτός βάζει το χέρι του στο απαλό της στήθος - και καίει και κοκκινίζει σαν τους βλέπει κι όσο τους βλέπει τόσο καίει και κοκκινίζει. Ρουφάει νερό από πηγές στα Ιμαλάια κι όλο δροσίζεται και όλο αφρατεύει. Ωσότου γίνεται σαν φουσκωμένη λειτουργιά, παρηγοριά στον άστεγο, στην πόρνη, στον ξενύχτη. Τότε-στη γέμιση είναι το πιο επικίνδυνο, που βγάζει λύκους απ' τον άνθρωπο-μπορεί και Τρίτωνες απ' τα βαθιά της θάλασσας. Λένε πως γίνεται ασημένιο τάλιρο για να πληρώνεται ο βαρκάρης στον Αχέροντα. Λένε πως γίνεται ευχή στον πάτο της Φοντάνα. Λένε για αυτό πολλά.

ΦΕΓΓΑΡΙ (PEN GREECE_ΗΜΕΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟ DYLAN THOMAS

Yellow House, Full Moon by Suzanne Siegel

Βισλάβα Συμπόρσκα (Wisława Anna Szymborska) ~ Ευχαριστίες

Χρωστάω τόσα πολλά

σ' αυτούς που δεν αγαπώ.

Την ανακούφιση καθώς αποδέχομαι ότι είναι

οι αγαπημένοι κάποιων άλλων.

Τη χαρά ότι δεν είμαι εγώ

ο λύκος για τα πρόβατά τους.

Την γαλήνη που νιώθω,

την ελευθερία μαζί τους

κι αυτά είναι κάτι που η αγάπη

δεν μπορεί ούτε να προσφέρει

ούτε καταφέρνει να μειώσει.

Δεν τους περιμένω

από πόρτα σε παράθυρο.

Καρτερική σαν ένα ηλιακό ρολόι

καταλαβαίνω αυτά που δεν μπορεί

να καταλάβει η αγάπη,

συγχωρώ

αυτά που δεν θα συγχωρούσε ποτέ.

Από το ραντεβού στο γράμμα

περνάνε μόλις λίγες μέρες ή εβδομάδες

όχι μια αιωνιότητα.

Τα ταξίδια μαζί τους είναι πάντοτε επιτυχημένα

όπως και τα κοντσέρτα που ακούσαμε,

οι καθεδρικοί ναοί που επισκεφθήκαμε,

τα τοπία που ξεχωρίσαμε.

Κι όταν μας χωρίζουν

επτά βουνά και ποτάμια

είναι τα βουνά και τα ποτάμια

που τα εντοπίζουμε αμέσως απ' τον χάρτη.

Σ' αυτούς οφείλεται το γεγονός

ότι ζω σε τρεις διαστάσεις,

σ' ένα αντιλυρικό και αντιρητορικό διάστημα,

μ' έναν ορίζοντα πραγματικό γιατί μετακινείται.

Οι ίδιοι δεν ξέρουν

πόσα κρατάνε στα άδεια τους χέρια

«Δεν τους χρωστάω τίποτα»

θ' απαντούσε η αγάπη

στο σχετικό ανοιχτό ερώτημα.

Μετάφραση: Καραβίτης Βασίλης

Φωτογραφία: Erina Espiritu

Μαριάννα Γ. Παπουτσοπούλου ~ Καλοκαιρινή σκέψη

Καλοκαιρινή σκέψη
ένα όνειρο μόνο έχω, να μπορούσαμε να πλημμυρίσουμε τα χέρια των νέων και των παιδιών με βιβλία, τα μάτια τους με ζωγραφική, το μυαλό τους με σκέψη, την καρδιά με συμπόνοια και αλληλεγγύη
κι όλα τούτα να τα πλούτιζαν, αντί για καινούρια ρούχα και αντηλιακά και μηχανήματα και γκάτζετ χωρίς αξία
και να ήταν η ψυχή τους ελεύθερη χωρίς να την κανοναρχούν οι ηθικολόγοι και οι κορέκτ, και το σώμα τους ελεύθερο χωρίς να το κακοποιεί ο κάθε παλιάνθρωπος...
και οι θάλασσες και τα νησιά του τόπου μας να ήταν λέει ξανά καθαρά και στα μέτρα του ανθρώπου και ήσυχα, και να τα διάβαιναν με ελαφρύ βήμα, και να μη βούλιαζαν από πελώρια σκάφη και χιλιάδες ταλαίπωρους περιηγητές,
και τα σχολεία τους να ήταν γεμάτα γνώση και ομορφιά και να έβρισκαν μια δουλειά και τα φτωχότερα, και να είχαν μια ασπίδα και τα πιο άτυχα, και πάνω απ' όλα να έφεγγε η ειρήνη και η φιλία και η δικαιοσύνη
και να τρώνε αμέριμνα το καρπούζι τους και να τρέχουν τα ζουμιά χωρίς να τα νοιάζει -
και τότε θα μπορούσαν να ζήσουν.

φωτογραφία: Κατερίνα Ατσόγλου [Αρχαίο Λιμάνι Κεγχρεών]

Λευτέρης Πούλιος ~ Από τη συλλογή Το αλληγορικό σχολείο, 1978

ΤΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΑ φιλιά μας

μπορούν να διατρέξουν τον κόσμο όλο
αλλά η αγάπη δεν μπορεί να σβήσει τις αποστάσεις
που μας χωρίζουν αιώνια
τον έναν απ' τον άλλον.
Είσαι ένα νησί κατοικημένο από φωνές
και όστρακα
κι ήρθα σε σένα σαν ναυαγός
ν' αγγίξω το θαμμένο μέλι
στα σκοτεινά πέταλα των γοφών σου.

(Από τη συλλογή Το αλληγορικό σχολείο, 1978)

[Egon Schiele, The kiss 1911]

Νίκος Βαραλής ~ 3 Ποιήματα

ΥΠΟΨΙΑ ΦΩΤΟΣ

Είμαι η βρύση ενός γυμνού διαλόγου που δεν έγινε ποτέ.

Είμαι το βουνό μιας άδειας προσμονής

Δεν γνώρισα ποτέ τον ήχο, ούτε μια νότα δεν πρασίνισε

Ξέρω από πηγάδια, από φωνές

από μια άδεια απόφαση δεν νικήθηκα ποτέ

στάθηκα στον στρατηγό Ανδρούτσο

αλλά ήταν καλοκαίρι

και η πληγή ήταν ωμή

Κόπηκε το σκοινί και βρέθηκα όρθιος

κάτω από την Ακρόπολη.

καμιά πολεμική μηχανή

μια διάθεση μόνο λούνα παρκ

μια παραίτηση από το είναι,

πώς να το ορίσεις;

Την ώρα που τρως παγωτό μεσημέρι

στην άνω πολίχνη του μυθιστορήματος

αφηγούμαι την σιωπή,

το γυμνό λαιμό του δαιμόνιου σπίνου

την φλόγα μιας φαντεζί λαίδης Χαβισαμ

αλλά στο λέω δεν έχουν σχέση τα βιβλία

είναι ο λόγος που συλλέγει, που μαζεύει

αλλά ο λόγος μας δεν έχει νόημα.

Όταν σταμάτησα η μουσική είχε φύγει

είχε απομείνει μόνη η νύχτα

από λάσπη πολύ και βούτυρο.

όλα λειώσανε στο φως.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΤΩΡΑ

Σπουδάσαμε θάνατο στα μουσεία

Όταν μας κατάπινε ο ουρανός

Ήμασταν σαν δεμάτια από αστέρια

κι έβρεχε παντού μια απουσία.

Στις λαμαρίνες τώρα ακούγεται η βροχή

και είναι σαν να παίζει μια παλιά ταινία

Τότε στα όνειρα βλέπαμε μικρά παιδιά

αλλά τώρα είμαστε εμείς το παιδί

μέσα στα άδεια δωμάτια του χώρου

στα ηδονικά σεντόνια

που γίνονται σάβανα στιγμών.

«Τι θέλεις να πεις;»

Θέλω να πω ότι γυρνάς και ξαναγυρνάς

στα ίδια δωμάτια

στα άδεια δωμάτια των ονείρων σου

αλλά το παρελθόν είναι ανύπαρκτο

μια κατασκευή απλή, της θλίψης σου.

Το μέλλον σου είναι ένα άδειο σπίτι

που αυτή την στιγμή αγοράζεις τα έπιπλα του

Το μέλλον είναι μια νοσταλγία αυτού που πέρασε

και δεν θα έρθει πια, ποτέ.

Βγες έξω στην αυλή του χρόνου

εκεί που ο χρόνος δεν ορίζεται

Μην γράφεις ποιήματα

όλα είναι εδώ σε αυτή την στιγμή

κι ο θάνατος στο τώρα δεν υπάρχει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ

Τώρα που ξέρω ότι η πιθανότητα μιας άνοιξης
δεν κρύβεται εις τας εποχάς
τώρα καταλαβαίνω ότι μέσα μου
έχουν κατοικία πολλά σκυλιά.

Τα βράδια κυρίως, αλυχτούνε μεγαλοφώνως
παραμορφώνοντας το τοπίο
τοποθετώντας θάλασσα
εκεί που έπρεπε να υπάρχει ουρανός

Τα πρωινά τα σκυλιά είναι ήσυχα
τρέφονται από είδωλα
από στρεβλές εικόνες
κυρίως από αυτό που ονομάζουν οι άλλοι
πραγματικότητα.

Απέναντί τους στέκεται πάντα
ένας δυσερμήνευτος Θεόφιλος
μέγας Αλέξανδρος των ονείρων μας
αυτός που καταπίνει με το πινέλο του
κάθε σκυλίσια μας φιλοδοξία.

Κυκλοφορεί με την φουστανέλα του λερή
κατουρώντας τα χρώματα
που φτιάχνουν ουρανούς,
κατουρώντας τα ωραία ηλιοτρόπια
που σκύβουν στο μέσα μέρος των ονείρων μας.
Εμείς είμαστε η απόληξή του
που ταξιδεύει συνεχώς
στα αγύρευτα της ιστορίας παροράματα.

Είμαστε το όνειρο ενός ζωγράφου
είμαστε το βλέμμα του τριαντάφυλλου
και των καλών σκυλιών του ήλιου.
Είμαστε η τρομαγμένη ιδέα του τίποτα
η στολισμένη με ωραίες εικόνες.

Όμως είμαστε και η νέα ανατολή
αυτή που μέσα στο κενό της ύπαρξης
ξέρει να ζωγραφίζει με λέξεις
ενα απίθανο βλέμμα γεμάτο με παιδιά
που χορεύουν καταμεσής στον ήλιο.

Φωτ. Νίκος Βαραλής

Ελένη Νανοπούλου

Έκοβε φέτες λεπτές τα λεμόνια, πολύ προσεχτικά και τις έβαζε σε ένα ποτήρι με νερό και πάγο και φρεσκοκομμένο δυόσμο από τον κήπο του. Μιλούσε για τη Ρόζα του, για τα λεπτά της δάκτυλα, τους φίνους αστραγάλους. Διέσχιζε τους κήπους βόρεια και ανατολικά και νότια και δυτικά, όλο δυτικά.

Με έχασα… είπε, «πήγα σε ένα Βουδιστικό μοναστήρι στο Κι της Ινδίας και σε ένα Σέρβικο στην Οστρότσκα Γκρέντα, κατέληξα στο Oxtotipac, στο Μεξικό, έφερα ότι κομποσκοίνι και πετρούλα μπορείς να φανταστείς. Η Ρόζα… έχει συλλογή από κομποσκοίνια και πέτρες, πολλά από αυτά είναι σε κούτες στην αποθήκη.

Καθόλου σώμα| κομμάτια βράχου και ο βράχος στο χώμα-άργιλος

καθόλου μάτια | δεν θα γεράσουν-είπε- και κλάψαμε εκεί-που λείπουν

μα κάτι εύθραυστο εκεί | και ούτε μια φορά από τότε-φιλί

Σαν κάποιος-λέει-σαν κάποιος να ξεκολλάει τα σχήματα

Εν τω μεταξύ-

η αφήγηση είχε κήπους και σώματα με κοιλότητες που συγκρατούν ανέμους

κατά τόπους είχε εποχές και ήχους και εκρήξεις και ένα άσπρο φόρεμα

πολύ χαμηλά ξαπλωμένο

ένα πλάσμα λίγο στο φως

λίγο στη σκιά

και μια μικρή βροχή

Αυτή η ψίχα της γης τι όμορφα που πλέει σαν ρούχο λινό.

Φωτογραφία: Ελε.Να. 2024

Εκκρεμότητες ~ Γρηγόρης Σακαλής

Σ’ ένα δωματιάκι

μ’ έναν φεγγίτη

διάγω τον βίο μου.

Ιδέες μεγάλες

οράματα ζωντανά

σχεδόν πραγματικά

δεν περιορίζεται

η ψυχή

ούτε φυλακίζεται

ολετήρας ο χρόνος

ψυχών και σωμάτων

με καταπίνει και μένα

στα βάραθρα της ανυπαρξίας

μα πρώτα έχω

κάποιες εκκρεμότητες να κλείσω

να γράψω

ν’ αγαπήσω

να ζήσω.

φωτ. @Erina Espiritu

Ανοιξιάτικες φωτογραφίες ~ Ηλίας Μάρκος

Μην στέλνεις άλλες ανοιξιάτικες φωτογραφίες
τα λίγα τους αγριολούλουδα μαράθηκαν αργά
μέσα στον απόκοσμο και βροχερό τους φόντο
διαιωνίστηκαν σπαρμένα στον υποσχετικό ορίζοντα
με τα θαμπά τους ανοιξιάτικα σημάδια
εδώ τώρα αρχίζει μια περίοδος ξηρασίας
με απρόσμενες κι ανισόρροπες καθημερινές βροχές
και μ’ ένα άνυδρο και θολό ρέμα
να κατατρώει αργά το χωμάτινο ρούχο μας
μια παρατεταμένη κι απροσδιόριστη αναμονή
να συντροφεύει τις μέρες μας
έτσι λοιπόν μη στέλνεις τ' απολιθώματα του καιρού
σφάλματα φωτός κι άλλα παράπονα κι ανησυχίες
μονάχα κοίτα την κάθε στιγμή στα μάτια
κι όπου κι αν βρεθείς άπλωνε το βλέμμα τριγύρω
ας πούμε αγκάλιασε τον κόσμο σε μια ματιά
δες τα πρώτα φανταχτερά βερίκοκα στο πιάτο
και δίπλα την κούπα με τον φρέσκο καφέ
το κλωνάρι του βασιλικού που μιλάει με το γυαλί
χαμογέλα δίπλα στον σκοτεινό βλέμμα του γείτονα
κι ας μην ήταν ποτέ εκεί κοντά
λόγω μοναξιάς κι άλλα διάφορα τέτοια
ντύσε με τα δροσερά κύματα της αιώνιας θάλασσας
κι αυτό το μακρύ κι άγνωστο καλοκαίρι.

Φωτογραφία: Ηλίας Μάρκος

Με Κυκλώνει Απόψε ~ Ιωάννου Γιώργος

Έξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά.

Θαρρώ πως χάθηκα για πάντα.

Mε ζώνει πάλι ο φόβος, με κυκλώνει.

Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου.

Tο παίρνει, το αιωρεί πάνω απ' την πόλη.

Ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω.

Ένας απόψε να με άγγιζε στον ώμο,

αμέσως θα κατέρρεα στα πόδια του.

(από Tα Xίλια Δέντρα και άλλα ποιήματα, Kέδρος 1988)

Ιωάννου Γιώργος, «Με κυκλώνει απόψε», Διαγώνιος, τχ. 1 (Ιανουάριος-Ιούνιος 1959), σ. 4

@erina espiritu

Ανήξεροι ~ Γιώργος Μπακλάκος

Λέμε δεν πήραμε χαμπάρι.

Μόνο σημάδι ενθύμησης η Ακρόπολη

που στέκει πάνω απ’ τη Νεκρόπολη.

Οι σοφοί κουκουλωμένοι στο πιθάρι,

εγώ στο πληκτρολόγιο κάνω το παλικάρι

κάθε μέρα περισσότερο κραυγάζω

να πείθομαι πως έτσι αλλάζω.

Θα φύγω δίχως να περάσω απ’ την ευθύνη

κατηγορώντας άλλους που τίποτα δεν έχει γίνει

αδιαφορώντας για το μόνο που άφησα σημάδι

της ιστορίας πως ήμουνα το ξεφτισμένο υφάδι.