Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2026

Ανδρέας Δαβουρλής ~ Τέσσερα Ποιήματα

Φωτογραφία/Danny de Jong   Άγγελοι Άγγελοι κυκλώνουν τη γυμνή ψυχή μου  που ξερόφυλλο γίνηκε  την φυσάει ο γεροάνεμος και χορεύει. Άγγελοι παίρνουν στα χέρια τη ψυχή μου  την οδηγούν στα άγια των αγίων σε κόλπους γαλάζιους μυστικούς  σε θαλασσόδερτο ασκηταριό ερημοκλήσι. Εκεί που κανένας άξιος από μόνος του να πάει στη λογική την αναίμακτη μυσταγωγία. Εκεί που ανταμώνονται όλες οι θάλασσες  και κοινωνούν η μια την άλλη.  Εκεί που των νεφελών το φέγγος δοξολογεί τον Έναν κι εκείνος γίνεται αμνός  και διαμοιράζεται σε όλους ανεξαιρέτως  Για μια και μοναδική φορά στη ζωή μας σε μυστικούς κόλπους κρυσφήγετα του νου  Ατενίζοντας τις μαγικες ανατολές της νέας εποχής  της συστολής και της συνομωσίας  Καντηλανάφτης, προσέχω τα κεριά του κόσμου  στο μανουάλι των στεναγμών. Αγρυπνώ πάνω απ τα παρακάλια  και τα δάκρυα των παιδιών, των ψυχών  των φτωχών και των κατατρεγμένων  Ας πιούμε  Ας πιούμε απόψε  στις μ...

Ανωνύμου αναλογιζομένου... ~ Ιωάννης Παπαπανάγου [Περιήγηση]

Έχουμε πολλά να πούμε για τις ομπρέλες που δήθεν μας προστάτευαν απο δεινά που έφερνε ο καιρός, από το φως που δεν ερχόταν, από σύννεφα άτολμα που υπόσχονταν βροχές. Έχουμε πολλά να πούμε για ανθρώπους που στάθηκαν στο πλάι μας στις δύσκολες ημέρες, για εκείνους που αδιάφοροι προσπέρασαν, για όσους περιμέναμε αλλά δεν ήρθαν, για ό,τι αγαπήσαμε με πάθος. Για εικόνες κι εντυπώσεις, για μνήμες, που βαθιά ριζώσανε, έχουμε πολλά να πούμε... φωτ. του ιδίου

Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά ~ Γιάννης Καρκανέβατος

 [ Το ασημένιο τάλιρο] Τους έδειχνε το ασημένιο τάλιρο στη χούφτα του. Μετά την έκλεινε σφιχτά και τους προκαλούσε, έναν έναν, όποιον πίστευε πως μπορούσε με τη δύναμή του να την ανοίξει και να το κάνει δικό του. Αν δεν το κατάφερναν, του έδιναν κάποιες δραχμές, αποδεχόμενοι την ήττα τους. Να ήταν τα μονότονα τοπία της Ανατολίας και η βαρεμάρα του στρατοπέδου ή η επιθυμία να αγωνιστείς για ένα λάφυρο που την επαύριο ίσως και να σου ήταν άχρηστο; Φαντάζομαι τον παππού μου τον Κρητικό, από τη μεριά της μάνας μου, στο Εσκίσεχιρ και στο Αφιόν Καραχισάρ, με το χέρι τεντωμένο μπροστά, μανίκι σηκωμένο-τίμιες δουλειές, και τη χούφτα κλειστή. Οι φλέβες καλογραμμένες, τα κλειδιά του θησαυροφυλάκιου. Οι άλλοι να πλησιάζουν διστακτικά. Στην αρχή κόντραρε με το ασημένιο νόμισμα τους φαντάρους μόνο στη σκηνή, αλλά τα νέα κυκλοφόρησαν γρήγορα και μετά από λίγο δεν υπήρχε κανείς στο στρατόπεδο που να μην είχε ήδη δοκιμάσει ή να μην ήθελε. Θα μπορούσε κάλλιστα να προσκαλεί και να προκαλεί χωρίς τίπ...