Εις μνήμην ~ Μίνως Σωμαράκης

 Εις μνήμην

Τα λόγια που σ' αρέσανε τα κράτησα στο στήθος

να τα μιλώ και να πονώ και να τ' αναθιβάνω

να τα δηγούμαι στα παιδιά μη χάσουνε το δρόμο

κι αντίς στον ήλιο να βρεθούν στο σκοτεινό τον τόπο.

Το εικαστικό είναι του Α. Τάσσου

Αφορισμοί ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

υπάρχει ζωή;

ναι

μα κρύβεται

κάτω από τσαλακωμένες συνειδήσεις

και πνίγεται στον ιδρώτα του μόχθου

στη φωτογραφία εικαστικό έργο του Γιάννη Κουνέλλη (23 Μαρτίου 1936 - 16 Φεβρουαρίου 2017)

Φίλες και φίλοι, αγαπητά μέλη της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων,

σας περιμένουμε όλους
στη Στέγη μας, Κολοκοτρώνη 2, Κόρινθος,
για να τιμήσουμε την ποίηση,
το Σάββατο, 21 Μαρτίου 2026 και ώρα 18:30.

Μαζί μας, ομιλητής, ο κ. Φωτόπουλος Νικόλαος, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, ποιητής και ο ίδιος, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: "Από το ατομικό βίωμα στη συλλογική συνείδηση: κοινωνική λειτουργία της Ποίησης σε καιρούς ρευστούς".

Την εκδήλωση θα πλαισιώσουν, με ποιήματά τους ποιητικής, μέλη και φίλοι της Ε.Κ.Σ.

Συντονίζει η κα Ατσόγλου Κατερίνα, μέλος του
Δ. Σ., η οποία φιλοτέχνησε και την πρόσκληση της εκδήλωσης.

 

Διαβάζουμε ΠΟΙΗΣΗ με 19 ποιητές και ποιήτριές μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, οι εκδόσεις Βακχικόν και το Βακχικόν Βιβλιοπωλείο σας προσκαλούν στην ποιητική βραδιά "Η ποίηση δείχνει τον δρόμο" αφιερωμένη στην ποίηση ως τρόπο έκφρασης και βαθιάς επικοινωνίας, που χαράζει νέα μονοπάτια και μας οδηγεί σε δρόμους φωτεινούς και δημιουργικούς.

Τη Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026 στις 18.00, στο Βακχικόν Βιβλιοπωλείο, Πατησίων 14 (Στοά Φέξη).

Ποιήματά τους θα διαβάσουν οι ποιήτριες μας Αγγελική Αγγέλου, Πηνελόπη Αλεξίου, Κατερίνα Ατσόγλου, Ντίνα Γεωργαντοπούλου, Μαρίνα Δημήτρουλα, Ευτυχία Κατελανάκη, Μαρία Κούλη, Κατερίνα Μπιρικάκη, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Λούλα Σιγάλα, Μαρία Σταυροπούλου, Στεφανία Στεφάνου, Αρχοντία Ταμπάκη, Ευαγγελία Τάτση και Μαίρη Χάψα και οι ποιητές μας Κώστας Γραμματικόπουλος, Μάνος Μαυρομουστακάκης, Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος και Άγγελος Παλληκαράκης.

https://www.facebook.com/events/1414802083731107?acontext=%7B"event_action_history"%3A[%7B"extra_data"%3A""%2C"mechanism"%3A"attachment"%2C"surface"%3A"newsfeed"%7D%2C%7B"extra_data"%3A""%2C"mechanism"%3A"your_upcoming_events_unit"%2C"surface"%3A"bookmark"%7D]%2C"ref_notif_type"%3Anull%7D

 

Πώς εξελίσσεται το ταξίδι της γραφής;

Πώς πορεύεται ο δημιουργός μετά την ολοκλήρωση του πρώτου έργου του, μετά το δεύτερο κ.ο.κ.;

Διλήμματα, επιλογές και λύσεις, για τα οποία θα συζητήσουμε στον φιλόξενο χώρο "γκάρυ."

Την πολύτιμη εμπειρία τους θα μοιραστούν μαζί μας

η Χριστίνα Οικονομίδου, ποιήτρια και καθηγήτρια Δημιουργικής Γραφής

η Σίσσυ Καπλάνη, ραδιοφωνική παραγωγός

Σας περιμένουμε για να ανταλλάξουμε απόψεις, προβληματισμούς και να διαβάσουμε κείμενα δικά σας και δικά μας σχετικά με το θέμα.

Η ομάδα "Λογοτεχνία στην πλατεία

Ελευθερία Σταυράκη

Ευθύμιος Καλομοίρης

https://www.facebook.com/events/1247193510185586?acontext=%7B"event_action_history"%3A[%7B"mechanism"%3A"attachment"%2C"surface"%3A"newsfeed"%7D]%2C"ref_notif_type"%3Anull%7D

Αναρριχητικά του Έρωτος ~ Αντώνης Δ. Σκιαθάς

 

Πλησίαζε το εξόδιον
του μηνός Μαρτίου.

Οι νύχτες πλέον στα άστρα
κλεμμένες,
τη μια από τους θεούς
την άλλη από τους ανθρώπους.

Τι ταξίδι και αυτό,
στα αναρριχητικά του Έρωτος

στο πανδαιμόνιο της σάρκας
η παγερή στιγμή του πάθους
όπου
το έγκλημα της ηδονής
στις φοβερές νοσταλγίες της εφηβείας.

Καθώς
Ο αέρας καμώνεται το γαμπρό
και η γαζία πλήρης υμεναίων
τη νύφη.

Ασχημονούν λοιπόν
οι σκιές των εραστών;

πριν καλά καλά νοιώσουν,
ο ένας τον άλλο
στην υγρασία της γλώσσας τους.

“Ασκήσεις Ηδονής”
Αντώνης Δ.Σκιαθάς

 

Σονέτο 18 Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (William Shakespeare) ~ Απόδοση Σ. Φάβρος

 

"Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimmed,
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature's changing course untrimmed:
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow'st,
Nor shall death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow'st,
So long as men can breathe, or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee."

Να σας συγκρίνω με μέρα μιαν καλοκαιριού;
Μοναχά σεις πιο γλυκιά και πιο θερμή
Ξεριζώνουν οι άγριοι άνεμοι τα τρυφερά τα άνθη του Μαγιού
Και έχουν οι μέρες του καλοκαιριού τόσο κοντή ζωή

Φορές τόσο ζεστό που το μάτι του ουρανού φεγγοβολά
Συχνά μέσ' στα χρυσά φορέματα του θαμπωμένο
Και κάθε χάρη από χάρη κάποτε κατρακυλά
Από της τύχης ή της φύσης την απαράλλαχτη την αλλαγή βγαλμένο

Αλλά το δικό σας το παντοτινό το καλοκαίρι δεν θα ξεθωριάσει
Ούτε τη κατοχή από τη χάρη εκείνη σας τη φυσική θε να χαλάσει
Ούτε ο θάνατος πεντάμορφη εσάς στη πνιχτή σκιά του θ’ αγκαλιάσει
Αφού σε γραμμές παντοτινές το χρόνο σας θα μεγαλώσει

Όσο άνδρες αναπνέουν ή μάτια βλέπουν στο κόσμο το χρυσό
τόσο το τραγούδι αυτό θα ζεί, και σεις ζωή θα παίρνετε, απ΄ αυτό.

Ariadne Asleep on the Island of Naxos ~ John Vanderlyn

Μαριάννα Γ. Παπουτσοπούλου

 8η Μάρτη σήμερα και όλοι οι αιώνες ακόμα ζουν πάνω στη γη για τις γυναίκες, για τους ανθρώπους γενικώς. Την ώρα αυτή κάποιες πλένουν στο ποτάμι ή κοπανούν το σπόρο, ζυμώνουν ψωμί, άλλες είναι στη ραπτομηχανή, άλλες τρώνε ένα χαστούκι από τον άντρα, ή κουβαλούν καλαθούνες στο κεφάλι, κι άλλες διευθύνουν ένα κράτος ή γιατρεύουν ή γράφουν- αυτές θα βάλουν πλυντήριο το απόγευμα, είναι πιθανό να μαγειρέψουν και ν' απλώσουν, να θηλάσουν, να περιποιηθούν τον παππού ή τη γιαγιά, και... όλα. Είμαστε ολιστικοί τύποι, τα κάνουμε όλα και συμφέρουμε. Εκτός και κάποιοι ρίχνουν μπόμπες ή ρουκέτες από πάνω, και μας τσακίζουν, οπότε δεν μπορούμε. Και του χρόνου όλες γερές αγαπημένες φίλες! Είναι ωραίο να μπορείς να δίνεις και να δίνεις χωρίς αναπαμό. Είναι κουράγιο, είναι ψυχή, είναι ευγένεια, είναι δύναμη, είναι αγάπη. Κάθε καλό μαζί σας...

η λεπτομέρεια από πίνακα του Σάντρο Μποτιτσέλι

Τα ακριβοθώρητα ~ Κατερίνα Ατσόγλου ( για την Mahsa Jina Amini)

 

 

Κορίτσια με πόδια γυμνά

λύνουν τα πολύτιμα κι ακριβοθώρητα

μαλλιά τους,

 

σαν τις χαροκαμένες μάνες

που σκύβουν πάνω από των μονάκριβων

τα σώματα.

Τραβούν τα ρούχα τους μοιρολογώντας

και κλαίνε ουρλιάζοντας σαν λύκαινες.

 

Σαν τις κοπέλες που προδόθηκαν

κι έμειναν στους φάρους γαντζωμένες

προσμένοντας τον γυρισμό,

πριν ακουστεί το πρώτο κλάμα.

 

Έτσι κι αυτά, κορίτσια γενναία,

τολμηρά, άφοβα,

κοιτούν στα μάτια τους δυνάστες

ελπίζοντας να τις λυπηθούν

της Θέμιδος οι κόρες.