Παιδικές Λαχτάρες ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Μες τις παιδικές λαχτάρες

ακούς τη ζωή.

Φωνάζει δυνατά και άναρχα

μαζεύει κοχύλια και φτιάχνει στην άμμο κάστρα.

Δεν κρατά τα προσχήματα

μήτε νοιάζεται για το «τι θα πει ο κόσμος».

Ο κόσμος όλος είναι τα χέρια τους.

Spinnewebspel ca 1954, Kees Scherer. Dutch (1920 - 1993)

Η Φρόσω ~ Βίκυ Δερμάνη

Η Φρόσω

Είχε ανασυνθέσει μέρα τη μέρα της, η Φρόσω. Κάθε μία από αυτές είχε βία και πόνο. Είχε αποφασίσει δια παντός να φύγει απ’ αυτό το σπίτι. Ούτε αποτύπωμα να μην αφήσει πίσω της. Ούτε τρίχα. Μα ούτε και τα λεφτά του ήθελε.

Το σώμα της ήταν γεμάτο μελανιές. Με πληγές πόδια και χέρια. Με ράμματα το κεφάλι της. Η ψυχή της αιμορραγούσε. Μόνο η καρδιά της ήταν κατακόκκινη και δυνατά χτυπούσε.

Δεν θυμάται πότε ακριβώς πότε πήρε αυτήν την απόφαση. Ήξερε πολύ καλά όμως πως την πήρε. Από μέρες πολλές την προετοίμαζε. Άνοιξε βιαστικά του σπιτιού την πόρτα. Μπροστά της, με το βλέμμα αγριεμένο, αντίκρισε εκείνον.

Δεν πρόλαβε. 

Η δική του καρδιά ήταν κατάμαυρη και σαπισμένη.

©️ ΒΔ / photo by Alicja Sawczuk

Τα όνειρα ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

le sacre du printemps pina bausch

Στο παιδικό κρεβάτι ζουν ακόμη τα όνειρά μου,

τρέχουν φορώντας άσπρα λουλούδια στα μαλλιά

και ψιθυρίζουν μύθους στα παιδιά μου.

Δίνουν στο στόμα μου φωνή

και βοηθούν να προχωρήσω.

Όπου υπάρχει εμπόδιο έρχονται αετοί

με παίρνουν στα φτερά τους

και βλέπω από ψηλά αλήθειες,

εκείνες που λησμόνησα για το καλό μου.

Στο παιδικό κρεβάτι ζουν ακόμη τα όνειρά μου,

έχουν χέρια μακριά

και με τρομάζουν άθελά τους.

[Το βάρος της μοναξιάς, εκδ. Βακχικόν, σελ.36]

Το ά-λογον ~ Αντώνης Δ. Σκιαθάς Ημερολογιακές Σημειώσεις

ως κώδικας ζωής και ως μορφή μνήμης της καθημερινότητας. Στην Ελλάδα, όμως, δεν περιορίζεται στην ιδιωτική σφαίρα. Αποτελεί και στοιχείο του δημόσιου βίου: εμφανίζεται στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι θεσμοί, οργανώνονται οι σχέσεις και διαμορφώνονται οι συλλογικές πρακτικές.

Το ά-λογον,

επομένως, δεν είναι απλώς παρέκκλιση από τον λόγο και την ορθολογική τάξη, είναι ένας τρόπος με τον οποίο η κοινωνική πραγματικότητα παράγεται, αναπαράγεται και νομιμοποιείται.

Αντώνης Δ. Σκιαθάς

Ημερολογιακές Σημειώσεις

“Capriole” by Patricia Powers, 1983

Ελλείψεις ~ Δημήτρης Καρπέτης

Λείπουν οι στιγμές της αλήθειας.

Το προνόμιο της αγάπης χάνεται,

παγώνουν οι σταγόνες της

στα σκοτεινά τοπία.

Μια ψευδαίσθηση ζωής

να φτάνει μέχρι το κόκκαλο.

Φθονούμε την ώρα της περιφρόνησης

τους ψίθυρους της ανθρώπινης ανάγκης.

Τα κλωνάρια του χρόνου συμπλέκονται,

ο άνεμος κινάει το νήμα του.

Κύματα παρασύρουν τις ωχρές αγάπες,

προσφέρουν ένα ναυάγιο ακόμα.

Λείπουν τα όνειρα

για να χορτάσουν τις μέρες μας.

Κωνσταντίνα Σιαχάμη ~ Χώρα Αμοργού, Αύγουστος 2022

 

Όταν πηγαίνω στο νησί, μένω πάντοτε στο ίδιο σπίτι. Που φτάνει στους ουρανούς έχοντας απαρνηθεί τα πάντα. Το παράθυρο είναι ένα πλάσμα διαφορετικό, την νύχτα κάθεται πάνω σε ιερές συκιές και όταν θέλει να με ξυπνήσει, εισχωρώντας στο αριστερό μου πλευρό, με φωνάζει Μάγια. Κολλάω πάνω του, σκοτεινές αντηχήσεις βαδίζουν στο εσωτερικό ενός δέρματος που τώρα είναι δικό μου και έτσι όλοι μαζί συνεχίζουμε και ζούμε. Στην κυριολεξία, περνάω μέσα από ένα κρίκο όταν θέλει να με ξυπνήσει.

Χώρα Αμοργού, Αύγουστος 2022

Charles Baudelaire, Τα άνθη του κακού, μτφ. Μαριάννα Γ. Παπουτσοπούλου, Κουκούτσι 2019

 

Κάρολος Μπωντλαίρ

Τα άνθη του κακού

LXXVI. SPLEEN (1857)

Πιότερες έχω αναμνήσεις απ’ όσες μια χιλιόχρονη ζωή.

Ένας μεγάλος φωριαμός, που πνίγουν απολογισμοί,

Στίχοι, μπιλιέτα τρυφερά,δικογραφίες και ρομάντσες,

Μπούκλες βαριές μες σ’ αποδείξεις ενοικίων τυλιγμένες,

Λιγότερα έχει μυστικά από το λυπημένο μου μυαλό.

Μια πυραμίδα πες, κατώι φοβερό,

Με πιότερους νεκρούς από τους τάφους τους κοινούς.

-Εν’ απεχθές νεκροταφείο είμαι της σελήνης, δυστυχώς,

Όπου οι στίχοι σούρνονται αδιαλείπτως και μακροσκελώς

Σαν τύψεις, και ορμούν στους πιο αγαπημένους μου νεκρούς.

Είμαι ένα γέρικο μπουντουάρ γεμάτο μαραμένα ρόδα,

Όπου συμφύρεται κάθε λογής παρωχημένη μόδα,

Όπου παραπονιάρικα παστέλ, Μπουσέ ωχροί,

Μόνοι, σαν μπουκαλάκι που άνοιξε, αφήνουν κάποια οσμή.

Τίποτε πιο μακρόσυρτο από τις μέρες κείνες τις κουτσές,

Όταν, κάτω απ’ των χιονισμένων χρόνων τις νιφάδες τις βαριές

Η πλήξη, γέννημα σκυθρωπής αδιαφορίας,

Φτάνει να παίρνει τις διαστάσεις της αθανασίας.

-Και δεν υπάρχεις πια, ω ζώσα ύλη!

Παρά ένας γρανίτης, που αόριστη κυκλώνει φρίκη

Ξάπλα στο βάθος μιας Σαχάρας, στη θολούρα έχει χαθεί

Σφίγγα αρχαία, που ο ξέγνοιαστος ο κόσμος αγνοεί,

Σαν ξεχασμένη μες τον χάρτη, και η αγριεμένη της ψυχή

Μόνο για τις αχτίνες του ήλιου που πια γέρνει τραγουδεί.

Κάρολος Μπωντλαίρ, Τα άνθη του κακού, μτφ. Μ. Παπουτσοπούλου, Κουκούτσι 2019, [εξαντλημένο]

LXXVI.SPLEEN

J'ai plus de souvenirs que si j'avais mille ans.

Un gros meuble à tiroirs encombré de bilans,

De vers, de billets doux, de procès, de romances,

Avec de lourds cheveux roulés dans des quittances,

Cache moins de secrets que mon triste cerveau.

C'est une pyramide, un immense caveau,

Qui contient plus de morts que la fosse commune.

- Je suis un cimetière abhorré de la lune,

Où comme des remords se traînent de longs vers

Qui s'acharnent toujours sur mes morts les plus chers.

Je suis un vieux boudoir plein de roses fanées,

Où gît tout un fouillis de modes surannées,

Où les pastels plaintifs et les pâles Boucher

Seuls, respirent l'odeur d'un flacon débouché.

Rien n'égale en longueur les boiteuses journées,

Quand sous les lourds flocons des neigeuses années

L'ennui, fruit de la morne incuriosité

Prend les proportions de l'immortalité.

- Désormais tu n'es plus, ô matière vivante!

Qu'un granit entouré d'une vague épouvante,

Assoupi dans le fond d'un Sahara brumeux

Un vieux sphinx ignoré du monde insoucieux,

Oublié sur la carte, et dont l'humeur farouche

Ne chante qu'aux rayons du soleil qui se couche

3 Ποιήματα ~ Γρηγόρης Σακαλής

 

Χειροπέδες

Βάζεις το μυαλό μου σε κάδρο

και το κρεμάς στον τοίχο

βαλσαμωμένη λιονταροκεφαλή

λάφυρο.

Κήρυκας γλυκός είσαι,

με υπονομεύεις

με κινήσεις των χεριών,

καλυμμένος καθοδηγητής

κρύβεις επιδέξια πίσω σου

χειροπέδες.

Γαλήνη

Με τη γιόγκα

με τη σωματική άσκηση

προσπαθείς να λύσεις

διάφορα θέματα

του εαυτού σου

να τα αντιμετωπίσεις

μα είναι κάτι άλλο

πιο βαθύ

που σου λείπει

είναι η αυτογνωσία

χρειάζεσαι διαλογισμό

για να γνωρίσεις πρώτα

τον εαυτό σου

κι ύστερα τους άλλους

την ανθρώπινη φύση

όλα είναι πνευματικά

αυτός είναι ο χρυσός κανόνας

από εκεί ξεκινούν όλα

και εκεί καταλήγουν

όταν το πνεύμα σου

βρει τη γαλήνη

τότε θα έρθει

η ισορροπία

σώματος - νου

και θα βρεις τη φώτιση.

Τρόπος ζωής

Μέσα στα πολλά φτιασίδια

κυκλοφορείς και χάνεσαι

μόνη τις νύχτες

στα μαγαζιά τριγυρνάς

στα μπαρ και τα κλαμπ

ξοδεύεις την ύπαρξη σου

και πέρασες έτσι

τα καλύτερα σου χρόνια

ικέτις στον ανύπαρκτο ναό

μιας διασκέδασης

χωρίς νόημα

τώρα εγχειρίζεσαι

για να παραμείνεις όμορφη

μα δεν ξέρεις

ότι η ομορφιά

είναι κάτι σχετικό

και πάντως όχι αυτό

που προσπαθείς να γίνεις

για να συνεχίσεις να ζεις

μ΄αυτό τον λανθασμένο τρόπο

που πέρασες ως τώρα

τη ζωή σου.

Απροσπέλαστος - Πωλ Ελυάρ

 

Κανένας στόχος δεν αποσπά

Τον ταξιδιώτη που ‘ναι τρυπημένος από βέλη

Τον ταξιδιώτη που ‘ναι ακούραστος.

Μεταφρ.Ανέστης Μελιδώνης

Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων, Άνδρας

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.

Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.

Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.

Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη...

Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα...

Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων, Άνδρας

Χαρακτικό γ. Α Κωνσταντίνου ~ Η Ελιά

Ραλφ Γουάλντο Έμερσον ~ Τι σημαίνει θρίαμβος, (από το "Σκάφανδρο του Αισιόδοξου", Άλλαν Πέρσυ, μτφρ. Αγαθή Δημητρούκα )

The horse crossing on the sea, 1961 - by Ikko Narahara (1931 - 2020), Japanese

Να γελάς πολύ και συχνά· να αξίζεις τον σεβασμό των ευφυών ανθρώπων και την αγάπη των παιδιών· να κερδίζεις την επιδοκιμασία των τίμιων κριτών και να υπομένεις την προδοσία των ψεύτικων φίλων· να εκτιμάς την ομορφιά· να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους· να δίνεσαι στους άλλους· ν’ αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο απ’ όσο τον βρήκες: μ’ ένα υγιές παιδί, μ’ έναν κήπο ή με μια καλύτερη κοινωνία· να έχεις παίξει και γελάσει με ενθουσιασμό και να έχεις τραγουδήσει με πάθος· να ξέρεις ότι κάποια ζωή ανάσανε καλύτερα επειδή έζησες εσύ· αυτό σημαίνει θρίαμβος.