Στη Μαρία Λουίζα (Shew) ~ Edgar Allan poe [Μετάφραση Μήτσος Παπανικολάου, εκδόσεις Σμίλη] σελ.161

 

Απ' όλους εκείνους που χαιρετούν την παρουσία σου σαν την

    αυγή

απ' όλους εκείνους για τους οποίους η απουσία σου είναι η

    νύχτα

το τέλειο σβήσιμο απ' τον ψηλό ουρανό του ιερού ήλιου

απ' όλους εκείνους που, κλαίγοντας, σε μακαρίζουν

απ' όλους εκείνους που, πεσμένοι στο καταραμένο κρεβάτι

    της απελπισίας για να πεθάνουν, σηκώθηκαν άξαφνα κα-

    θώς άκουσαν να ψιθυρίζεις γλυκά αυτά τα λόγια: "Γεν-

    νηθήτω φως!"

να ψιθυρίζεις γλυκά αυτά τα λόγια που τα συμπλήρωσε το 

    σεραφικό βλέμμα των ματιών σου,

απ 'όλους εκείνους που σου οφείλουν το παν, που η ευγνω-

    μοσύνη τους είναι τόσο κοντά στη λατρεία

ω, θυμήσου τον πιο πιστό, τον πιο θερμό λάτρη σου, και σκέ-

    ψου πως αυτοί οι αδύναμοι στίχοι είναι γραμμένοι απ' αυ-

    τόν,

απ' αυτόν που, χαράζοντάς τους, σκιρτάει από την σκέψη ότι

    το πνεύμα του επικοινωνεί με το πνεύμα ενός αγγέλου.

περ. Μπουκέτο,τχ. 115 (27Ιουν. 1926) 492. Υπογραφή: "Ευπαλίνος". Μαζί με τα "Μποέμ" (Louis-Henri Murger) και "Η πριγκιπέσα Ίλσα" (Heinrich Heine).

Τίτλος πρωτοτύπου: "To Marie Louise (Shew)". Είναι γραμμένο το 1847 για τη νοσοκόμα Marie Louise Shew, η οποία φρόντιζε τη σύζυγο του Poe, Virginia.

 

Μήτσος Παπανικολάου: Τα ποιήματα (1916-1943) | Επιμέλεια: Μιχ. Κ. Μπακογιάννης | Σελ. 356 | ΕΚΔΟΣΕΙΣ Σμίλη, 2024

Edgar Allen Poe in 1848, one year before his death. Photograph: Bettmann/CORBIS

Edgar Allan Poe ~ To Marie Louise (Shew)

    Of all who hail thy presence as the morning-
    Of all to whom thine absence is the night-
    The blotting utterly from out high heaven
    The sacred sun- of all who, weeping, bless thee
    Hourly for hope- for life- ah! above all,
    For the resurrection of deep-buried faith
    In Truth- in Virtue- in Humanity-
    Of all who, on Despair's unhallowed bed
    Lying down to die, have suddenly arisen
    At thy soft-murmured words, "Let there be light!"
    At the soft-murmured words that were fulfilled
    In the seraphic glancing of thine eyes-
    Of all who owe thee most- whose gratitude
    Nearest resembles worship- oh, remember
    The truest- the most fervently devoted,
    And think that these weak lines are written by him-
    By him who, as he pens them, thrills to think
    His spirit is communing with an angel's.