Η ΜΟΝΑΔΑ Τα βήματά μου δεν μετρώ στον διάδρομο δεν υπάρχει η αίσθηση του χρόνου τα παράθυρα με τα αγκάθια στις σιδεριές τους σκίζουν τα πνευμόνια μου και το μυαλό μου μονάχα σκέφτεται πού να βρίσκεται - άραγε;- το νήμα της προγιαγιάς για να πλέξει κασκόλ μια αγκαλιά - παρηγοριά της διάγνωσης ο αέρας μυρίζει φωτιά βλέπω χρώματα τρέχουν έξω απ' τα δωμάτια των νοσοκομείων μου φιλούν τους ώμους και γεμίζω εξανθήματα τώρα έχω την εξήγησή μου ξέρω γιατί βλέπω θολά κι ο κόσμος κινείται με τρέμουλο σε αποχρώσεις μαύρου και άσπρου δε ξέρω αν εκείνη είν' ένα μωρό που γέννησα εγώ ή αυτό με γέννησε παρά τη θέλησή μου φωλιάζει στο σώμα μου ενίοτε εγώ στην αγκαλιά της κι όταν ανοίγει την κοιλιά της για να μπω δεν είμαστε πια δυο είμαστε σύνολο μία ομάδα μία μονάδα που δεν διάλεξα. ~~~ Η ΡΥΤΙΔΑ We are not victims of our own bodies we are survivors of how you trear us. Andy Jackson, "Listen" Όλες εκείνες οι ζωές που δεν μπόρεσα να ζήσω εγκλωβισμένη σε συμβάσεις με ωρομίσθι...
σκόρπιες σκέψεις, αναγνώσεις, ιδέες, αφορισμοί, ανησυχίες... Ποίηση