Κάποτε
ήταν αιχμηρές
έκοβαν κομματάκια την καρδιά
Τώρα πια
ακουμπούν
χωρίς να διχάζουν
Σαν αθέατα χάδια
Όπως και να έχει
μνήμες ήταν
και μνήμες παραμένουν
Θρυαλλίδες
ενός απολιόρκητου βίου
που επιμένει
να παραδίδεται μόνο στη μνήμη τους
ΑΡΝΗΣΗ Πείθω το μυαλό μου πως δεν υπάρχει έρωτας. Το βάζω για ύπνο νωρίς το σκεπάζω καλά μην και το αγγίξουν όνειρα μες στης νυχτιάς τις ώ...