Μνήμες - Καλλιόπη Εξάρχου


Κάποτε
ήταν αιχμηρές
έκοβαν κομματάκια την καρδιά
Με τα χρόνια
στρογγύλεψαν
λειάνθηκαν
έγιναν πιο σοφές
Τώρα πια
ακουμπούν
χωρίς να διχάζουν
Σαν αθέατα χάδια
Όπως και να έχει
μνήμες ήταν
και μνήμες παραμένουν
Θρυαλλίδες
ενός απολιόρκητου βίου
που επιμένει
να παραδίδεται μόνο στη μνήμη τους



Καλλιόπη Εξάρχου , Μάχιμα χείλη, Εκδόσεις Σοκόλη


Pina Bausch






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Διαυγές άχρωμο υγρό ~ Αθανασία Δρακοπούλου

Λέμε σ' αγαπώ και το στόμα μας  γεμίζει αγκάθια, γιατί στο ίδιο δωμάτιο  μα σε ξεχωριστά σώματα  δυο ιστορίες, μάταια προσπαθούν να ενωθ...

Αγαπημένες Αναρτήσεις