Πηνελόπη Αλεξίου ~ Millennials [Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση]

Η ΜΟΝΑΔΑ 

Τα βήματά μου δεν μετρώ στον διάδρομο

δεν υπάρχει η αίσθηση του χρόνου

τα παράθυρα με τα αγκάθια στις σιδεριές τους 

σκίζουν τα πνευμόνια μου 

και το μυαλό μου μονάχα σκέφτεται

πού να βρίσκεται - άραγε;- το νήμα της προγιαγιάς

για να πλέξει κασκόλ

μια αγκαλιά - παρηγοριά της διάγνωσης

ο αέρας μυρίζει φωτιά

βλέπω χρώματα τρέχουν έξω απ' τα δωμάτια των νοσοκομείων

μου φιλούν τους ώμους και γεμίζω εξανθήματα

τώρα έχω την εξήγησή μου

ξέρω γιατί βλέπω θολά

κι ο κόσμος κινείται με τρέμουλο

σε αποχρώσεις μαύρου και άσπρου

δε ξέρω αν εκείνη είν' ένα μωρό που γέννησα εγώ

ή αυτό με γέννησε παρά τη θέλησή μου

φωλιάζει στο σώμα μου

ενίοτε εγώ στην αγκαλιά της

κι όταν ανοίγει την κοιλιά της για να μπω

δεν είμαστε πια δυο

είμαστε σύνολο

μία ομάδα

μία μονάδα

που δεν διάλεξα.

~~~

Η ΡΥΤΙΔΑ

We are not victims of our own bodies

we are survivors of how you trear us.

Andy Jackson,  "Listen"

Όλες εκείνες οι ζωές που δεν μπόρεσα να ζήσω

εγκλωβισμένη σε συμβάσεις με ωρομίσθια,

που αποστραγγίζουν τη δύναμη να περπατώ μ' αυτοπεποίθηση,

και κλειδωμένη σε κελιά μ' εργατοώρες σπαταλημένης νιότης, 

με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

κρυμμένη στο μπάνιο για να βάλω τα κλάματα

από την πίεση

στην οποία τα αγχολυτικά απέκτησαν ανοσία.

Με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

σκεπτόμενη αν θα ρίξω νερό στο πρόσωπό μου

και χαλάσει το μακιγιάζ της δυναμικής εργαζόμενης  

που πρέπει να τα κάνει όλα σωστά

και να φέρει στο σπίτι λεφτά

για να παίρνει ακριβά πατέ στον γάτο.

Με συνάντησαν σήμερα το  μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

καθώς τα πόδια μου έσερνα

σαν θανατοποινίτες 

που ετοιμάζονται να δουν 

τηλεόραση

ή 

τον άλλον κόσμο.

Με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς

που επινόησα,

για να ξεφύγω από το λάπτοπ

που μου τηγάνισε τα μάτια

και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη,

στον καθρέφτη του μπάνιου της δουλειάς,

στο διάλειμμα που επινόησα

με κοίταξα

και τότε είδα 

μια ρυτίδα χωρίς τέλος και αρχή

να διαπερνά το πρόσωπό μου,

να ξεκινά απ' το τριχωτό της κεφαλής

και να φτάνει ως το τελευταίο δάχτυλο του ποδιού μου.

Η ρυτίδα 

με είχε κόψει στα δυο.

~~~

ΒΗΤΑ

Βούλιαξαν βάρκες

βομβάρδισαν βρέφη

βοήθεια, βοήθεια

βρεγμένες βαλίτσες

βεβιασμένοι βίοι

βοήθεια, βοήθεια

βρομάνε βόθροι

βρέχει βιτριόλι

βοήθεια, βοήθεια

βυζαίνουμε βάσανα

βουρκώνουμε

βουτήξαμε βαθιά

βοήθεια.

Josef Bartuska - 1930s

 

Διαβάζουμε ΠΟΙΗΣΗ με 19 ποιητές και ποιήτριές μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, οι εκδόσεις Βακχικόν και το Βακχικόν Βιβλιοπωλείο σας προσκαλούν στην ποιητική βραδιά "Η ποίηση δείχνει τον δρόμο" αφιερωμένη στην ποίηση ως τρόπο έκφρασης και βαθιάς επικοινωνίας, που χαράζει νέα μονοπάτια και μας οδηγεί σε δρόμους φωτεινούς και δημιουργικούς.

Τη Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026 στις 18.00, στο Βακχικόν Βιβλιοπωλείο, Πατησίων 14 (Στοά Φέξη).

Ποιήματά τους θα διαβάσουν οι ποιήτριες μας Αγγελική Αγγέλου, Πηνελόπη Αλεξίου, Κατερίνα Ατσόγλου, Ντίνα Γεωργαντοπούλου, Μαρίνα Δημήτρουλα, Ευτυχία Κατελανάκη, Μαρία Κούλη, Κατερίνα Μπιρικάκη, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Λούλα Σιγάλα, Μαρία Σταυροπούλου, Στεφανία Στεφάνου, Αρχοντία Ταμπάκη, Ευαγγελία Τάτση και Μαίρη Χάψα και οι ποιητές μας Κώστας Γραμματικόπουλος, Μάνος Μαυρομουστακάκης, Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος και Άγγελος Παλληκαράκης.

https://www.facebook.com/events/1414802083731107?acontext=%7B"event_action_history"%3A[%7B"extra_data"%3A""%2C"mechanism"%3A"attachment"%2C"surface"%3A"newsfeed"%7D%2C%7B"extra_data"%3A""%2C"mechanism"%3A"your_upcoming_events_unit"%2C"surface"%3A"bookmark"%7D]%2C"ref_notif_type"%3Anull%7D

Γιώργος Μουφτόγλου ~ Πέντε Ποιήματα

Η ΑΠΌΦΑΣΗ

Είμαι πολύ μικρός για να ξέρω τι θέλω.

Πνεύμα λειψό εξυψωμένο

πολυσχιδής πώληση ψυχής.

Συστάσεις χρυσωμένες συσπάσεις

και το επικείμενο αγχολυτικό μου χάπι.

Και η απλότητά σου στην πολυπλοκότητά μου.

Αμυγδαλιά σε καταποντισμένο Μάρτη.

Στάλα αίματος της βασίλισσας Άννας

στην πιο περίτεχνη λευκή δαντέλα.

Κλαδί ιτιάς στήριγμα στην τρέλα

και στη θλίψη της Οφηλίας.

Είμαι πολύ μεγάλος για να ξέρω τι θέλω.

ΝΗΝΕΜΊΑ

Ταξίδεψα σ’ όλη τη θάλασσα

κι είδα τον ήλιο να δύει πάνω από τους στίχους

κι ακούμπησα τα δελφίνια και τις λέξεις

κι άκουσα τις σελίδες καθώς τις φυσούσε ο άνεμος

κι ένιωσα τη δροσιά της Ποίησης επάνω μου.

Λείπεις καιρό τώρα, Νηνεμία.

Μπορούν άραγε οι σελίδες

όταν φοβάμαι ότι δεν είναι το αυγουστιάτικο δείλι

που πυροκοκκινίζει τη θάλασσα

κι ότι το μυαλό μετουσιώνει τον θάνατο

να γίνουν ο κυματοθραύστης;

Η ΑΠΡΟΣΕΞΊΑ

Βαραίνει απόψε το φεγγάρι

τ’ άστρα γυμνά ξεμακραίνουν

τα φώτα στα πάρκα τρεμοφέγγουν

η πόλη και πάλι ασθμαίνει.

Η σειρήνα ξυπνάει κι αλυχτά

αναπάντητες κλήσεις ψαύουν το ρόπτρο

ο κρότος σημαίνει τη λήξη

ο Βαρδάρης φέρνει τα νέα.

Αθώα η νύχτα σκοντάφτει.

 Από την ποιητική συλλογή “Την ημέρα που ερχόμουν”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2025

~~~~~~

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

έκτακτα meetings

Τίποτε άλλο δεν φοβάμαι.

Παρά μονάχα σφίγγομαι

εκείνες τις Δευτέρες

που στέλνει e-mails η θύμηση

ζητώντας έκτακτα meetings

και τρέχω εγώ να συμμαζέψω

τον διασκελισμό, μην μου ξεμυτίσει

και βρεθεί στην ημερήσια διάταξη.

νεκρές θάλασσες

Κάποιες νύχτες

οι κόρες

αμφιταλαντεύονται

απ’ τη μια γωνιά στην άλλη

μέχρι που ρευστοποιείται ένα κομματάκι ίριδας

και βρίσκει διέξοδο στ’ αφτιά μας

όπου λιμνάζει, σχηματίζοντας νεκρές θάλασσες.

Έτσι το πρωί τηλεφωνούμε στο γραφείο

επικαλούμενοι οξεία ωτίτιδα

ενώ είναι απλώς ο φλοίσβος

που αφαιμάσσει τον ύπνο μας

κι εμείς που επιπλέουμε σε σεντόνια νωπά.

~~~~~~

Ο Γιώργος Μουφτόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2000, όπου ζει και εργάζεται. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ποιήματα και μεταφραστικές δοκιμές του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά όπως: Fractal, Περί ου, Χάρτης, Ποιείν και Culturebook.

Η ποιητική συλλογή Την ημέρα που ερχόμουν είναι το πρώτο του βιβλίο.

Σαν ευχή για μια γυναίκα [04/02] ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Όσο κι αν μας τρομάζει τούτο το ταξίδι
πίσω από τον τοίχο έχει μια θάλασσα
ένα λιβάδι και παγωτά
έχει ένα ροζ ποδήλατο, ένα για την καθεμιά μας
έχει όνειρα «ξανά» από την αρχή
ένα πικάπ να παίζει τα τραγούδια που αγαπήσαμε
και λαστιχάκια, για να ξαναφορέσω στα μαλλιά σου.

Όσο κι αν μας τρομάζει τούτο το ταξίδι, είμαστε μαζί.

Το βάρος της μοναξιάς, εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2024

Η Κατερίνα Ατσόγλου μιλά στο clevernews.gr και τη Γιώτα Σάλμα για την ποιητική της συλλογή «Το βάρος της μοναξιάς» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βακχικόν

 

Κατερίνα Ατσόγλου: «Δυστυχώς οι άνθρωποι έπαψαν να διαφυλάττουν και να υπερασπίζονται την αλήθεια των λέξεων»

https://www.clevernews.gr/katerina-atsogloy-dystychos-oi-anthro/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR24qk-q_X34msiSYMpWWaux6Vx5YFKpDyf_EazRxc6ZraxCN1MmEj5Ic-Q_aem_7wE-Rk3dWJyZ3OdXhChRmQ 

https://ekdoseis.vakxikon.gr/.../to-varos-ths-monaxias/

Το νήμα της ζωής ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Έχω μια Θάλασσα μέσα μου
με τρώει και με πίνει
με ταΐζει και με ξεδιψά.
Φέρνει στις ακτές μου όλες τις μνήμες
κι ύστερα τις τραβά ξανά μακριά
σε βαθιά νερά
άγρια.

Έχω μια Θάλασσα μέσα μου
με ξεπλένει από τα τίποτα
που γεμίζουν τα κενά μου.
Έχω μια Θάλασσα
που ξέρει να με πνίγει
και να μου κόβει το νήμα της ζωής
την κατάλληλη στιγμή.

Κατερίνα Ατσόγλου, Το βάρος της μοναξιάς, εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 

2024

Ophelia art print by Shinichiro Yamada

 

Αγκαλιά ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Alfred William Rich (British, 1856-1921)

Όταν με κρατάς

αγκαλιά

όλα τα κομμάτια μου

μπαίνουν στη θέση τους

όλα τα κομμάτια μου

βρίσκουν το ταίρι τους

και γίνομαι ολόκληρη

ένας δρόμος για να περπατήσεις

όταν όλοι και όλα θα σε προδώσουν.

Ένα παράθυρο να δεις την ανατολή

όταν όλα τα φώτα θα σβήσουν.

Ένα νησί στον παράδεισο

όταν όλοι θα σ’ έχουν εγκαταλείψει στην άβυσσο.

Κατερίνα Ατσόγλου, Το βάρος της μοναξιάς, εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2024

Μέρες του Νοέμβρη ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Είναι ήσυχες οι ώρες

του μεσημεριού

είναι όμορφες αν και υγρές

οι μέρες του Νοέμβρη.

Ο καπνός

από τις καμινάδες μαρτυρά

πως δεν έφυγε κανείς

εκτός από τα σύννεφα

που αλλάζουν χρώμα

και κινούνται βιαστικά

καθώς νυχτώνει γρήγορα.

Κατερίνα Ατσόγλου "Συμβολισμοί", εκδόσεις Βακχικόν, 2020

Ο έρωτας ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Ο έρωτας δεν ρωτά.

Δεν ζητά το λόγο ευγενικά.

Δεν αναγνωρίζει απαγορευτικά.

Δεν υπολογίζει λογικές.

Ζει κάτω από χόρτα ξερά

έτοιμα να προκαλέσουν πυρκαγιά

μέρα μεσημέρι στο τελείωμα του Αυγούστου.

Ο έρωτας έρχεται...

Σκαρφαλώνει στα πόδια σου

τρυπά το στέρνο σου και μπαίνει μέσα σου

κατακτά τα φρούρια

σπάει τις πανοπλίες.

Σε γυμνώνει.

Σε αποτελειώνει.

Σε συνθλίβει.

Σε αφήνει μόνο.

Συμβολισμοί, εκδόσεις Βακχικόν, σελ.25

 

 

 

Ποίημα Ποιητικής ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Η ποίηση
είναι ο τρόπος και ο σκοπός της ζωής μας.
Είναι τα χαμένα χρόνια της αθωότητας
πάνω στην έρημη από ανθρώπους γη.
Είναι ο δρόμος και η ανακάλυψη της εσωτερικής ευτυχίας,
είναι η αισθητική της ηθικής
η επαφή με τη δυναμική των λέξεων.
Η ποίηση μιλά όταν οι ποιητές σιωπούν,
όταν οφείλουν να ακούσουν την ψυχή να φτερουγίζει.
Είναι η όαση στην έρημο της ζωής μας,
η σανίδα σωτηρίας την ώρα της καταστροφής,
η επιμονή,
η υπομονή,
το θράσος,
ο ήχος της σιωπής.
Οι πιο ενδόμυχες σκέψεις μας,
όταν όλοι και όλα
μας έχουν εγκαταλείψει.
Η ποίηση
είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας (1).

 "Συμβολισμοί", εκδόσεις Βακχικόν, 2020

1. (Ο τελευταίος στίχος ανήκει στο κείμενο «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο», από τη συλλογή «Υψικάμινος», του Α. Εμπειρίκου, εκδ. Άγρα)