ΑΝΗΔΟΝΙΑ
Η εμμονή με το τέλος
δεν με αφήνει να χαρώ,
με τρώει και χορταίνει
κερνά θυμό την ψυχή μου.
Αιώνες κουβαλώ αυτήν τη δυστυχία,
τη σταύρωνα κάθε Μ. Πέμπτη
ύστερα την έθαβα και ξάπλωνα ήσυχη.
Τρεις μέρες μετά
εμφανιζόταν μπροστά μου,
ζήταγε να βουτήξω
στην τρύπα της αμφιβολίας
με ρούφαγε η δίνη της
κι έτσι ξεχνούσα εκείνες τις λίγες ώρες χαράς.
Η εμμονή μου εμφανίζεται λαθραία
μου δίνει φιλιά προδοσίας
με παραδίδει έρμαιο
μου φορά κόκκινη χλαμύδα
και με σπρώχνει σ’ ατέρμονο Γολγοθά.
Το Βάρος της μοναξιάς, εκδ. Βακχικόν, Αθήνα 2024

Κατερίνα υπέροχη, πόση ευαισθησία, πόση αλήθεια, πόση ομορφιά έχουν τα λόγια σου!!! Τι ιδιαίτερες προσεγγίσεις κάνεις, τόσο ποιητικά δοσμένες!!!!Χαίρομαι που σε γνωρίζω προσωπικά και μπορώ να εκφράζω τον θαυμασμό μου. Ζεττα Μπιτσάκου
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ευχαριστώ από καρδιάς 💛
ΑπάντησηΔιαγραφή