Αν το άλογο είναι η πατρίδα του νομάδα η μύγα στο παραβάν του τυφλού και το στήθος ο στόχος του καρκίνου ο πόλεμος δεν είναι παρά το όνειρο του τουφεκιού.[Joyce Mansour] ~~~ από τις «Κραυγές» (1953) Ο άνθρωπος που αμύνεται μπροστά σε δικαστήριο πιθήκων Ο άνθρωπος που ρωτά, ο άνθρωπος που ικετεύει Το κεφάλι του κρύβεται ανάμεσα στις μαλλιαρές του γάμπες κ’ οι πίθηκοι περιμένουν κ’ οι πίθηκοι κατηγορούνε συνηγορούν γελάνε πριν να καταβροχθίσουνε τον άνθρωπο τη σάπια αυτή μπανάνα ~~~ από τα «Σπαράγματα» (1955) Πέταξες τα μάτια μου στη θάλασσα ξερίζωσες από τα χέρια μου τα όνειρά μου ξέσκισες τον μελανιασμένο αφαλό μου και μες στα πράσινα των μαλλιών μου φύκια π’ ανεμίζουν το έμβρυο έχεις πνίξει ~~~ από τα «Όρνια» (1960) Αφότου σε γνώρισα ψυχή της ψυχής μου η κάθε νεροφίδα που ρουφώ αλλάζει σε φαντάσματα Οι θλιβερές φαγούρες των γυναικών που’ ναι κλειστές στον έρωτα βαραίνουν πάνω στις γάμπες μου σαν φωλιές βατράχων κ’ η νεραγκούλα των νερόλακκων ανοίγει μπροστά σου σαν στόμα βρώ...
σκόρπιες σκέψεις, αναγνώσεις, ιδέες, αφορισμοί, ανησυχίες... Ποίηση