Μαριάννα Γ. Παπουτσοπούλου ~ Καλοκαιρινή σκέψη
Καλοκαιρινή σκέψη
ένα όνειρο μόνο έχω, να μπορούσαμε να πλημμυρίσουμε τα χέρια των νέων και των παιδιών με βιβλία, τα μάτια τους με ζωγραφική, το μυαλό τους με σκέψη, την καρδιά με συμπόνοια και αλληλεγγύη
κι όλα τούτα να τα πλούτιζαν, αντί για καινούρια ρούχα και αντηλιακά και μηχανήματα και γκάτζετ χωρίς αξία
και να ήταν η ψυχή τους ελεύθερη χωρίς να την κανοναρχούν οι ηθικολόγοι και οι κορέκτ, και το σώμα τους ελεύθερο χωρίς να το κακοποιεί ο κάθε παλιάνθρωπος...
και οι θάλασσες και τα νησιά του τόπου μας να ήταν λέει ξανά καθαρά και στα μέτρα του ανθρώπου και ήσυχα, και να τα διάβαιναν με ελαφρύ βήμα, και να μη βούλιαζαν από πελώρια σκάφη και χιλιάδες ταλαίπωρους περιηγητές,
και τα σχολεία τους να ήταν γεμάτα γνώση και ομορφιά και να έβρισκαν μια δουλειά και τα φτωχότερα, και να είχαν μια ασπίδα και τα πιο άτυχα, και πάνω απ' όλα να έφεγγε η ειρήνη και η φιλία και η δικαιοσύνη
και να τρώνε αμέριμνα το καρπούζι τους και να τρέχουν τα ζουμιά χωρίς να τα νοιάζει -
και τότε θα μπορούσαν να ζήσουν.
![]() |
φωτογραφία: Κατερίνα Ατσόγλου [Αρχαίο Λιμάνι Κεγχρεών] |
Εκκρεμότητες ~ Γρηγόρης Σακαλής
![]() |
| φωτ. @Erina Espiritu |
Περίληψη ~ Τζένη Μαστοράκη
Από τη συλλογή Το σόι (1978)
![]() |
| photo: Erina Espiritu |
Οι Συμπληγάδες ~ Ανδρομάχη Μασούρου
Είμαι ένα καράβι, που φτιάχτηκε για μεγάλα ταξίδια.
Έτσι πίστευα τουλάχιστον.
Ήμουν έτοιμη να περάσω ωκεανούς, να φτάσω σε στεριές που δεν είχα
φανταστεί, να αγγίξω την απεραντότητα.
Κι, όμως, κόλλησα στις Συμπληγάδες.
Μου είπαν για να περάσω, πρέπει να χωρέσω και για να χωρέσω,
πρέπει κάτι να κόψω.
"Λίγο από δω, λίγο από κει, λίγο μόνο να ξύσω από το δέρμα
και θα περάσω το στενό".
Κι αντί να πας από άλλη πορεία, κολλάς σε αυτό το στενό πέρασμα,
για να δεις τι υπάρχει παρακάτω.
Το φαντάζεσαι το μετά.
Θα ΄ναι όμορφο, θα ΄ναι μαγικό αυτό που απλώνεται μετά το στενό
των Συμπληγάδων.
Σαν μια όαση στη μέση της ερήμου.
Θα ΄χει γαλαζοπράσινα νερά κι ένα εξωτικό νησί που περιμένει μόνο
εσένα.
"Πρέπει να φτάσω" σκέφτομαι.
"Θα χωρέσω" λέω.
Κι έτσι κόβεις το ένα χέρι και το ένα πόδι απ΄την ίδια πλευρά.
Και πάλι δε χωράς.
Και κόβεις και το άλλο χέρι και το άλλο πόδι.
"Τώρα θα περάσω!" φωνάζω.
Μα οι συμπληγάδες κλείνουν κι άλλο, το πέρασμα γίνεται ακόμα
πιο μικρό.
Κι όλο κόβεις κομμάτια, να προλάβεις να περάσεις.
Και κόβεις, κόβεις, κόβεις...
Ώσπου δε μένει τίποτα από σένα.
Δεν υπάρχεις πια.
Μόνο τα κομμάτια σου κάπου διασκορπισμένα στον βυθό.
Και τότε, ξαφνικά, οι Συμπληγάδες ανοίγουν διάπλατα.
Και τότε καταλαβαίνω.
Οι Συμπληγάδες μόνο αυτό ξέρουν.
Να ρημάζουν ανθρώπους και να βουλιάζουν πλοία.
Από την ποιητική συλλογή "Αντάρα" των εκδόσεων Βακχικόν, Αθήνα, 2022
![]() |
| photo: Erina Espiritu ~ Κιάτο |
Τάσος Μαντζιος ~ Ποιήματα
Ήρθα για κείνα τα τσιγάρα
που μου΄κλεβες μικρός,
είπε.
Έχει περάσει πια
πολύς καιρός
κι ακόμα μένει ανάμεσά μας
αυτή η εκκρεμότητα.
Έχει περάσει πια,
πολύς καιρός.
Δεν είχε, σίγουρα, η σχέση μας
ποιότητα.
Δύσκολος ήσουν γιος
κι εγώ,
δεν είχα τρόπο
-ομολογώ,
δεν μπήκα καν στον κόπο-
μα,
να το ξέρεις,
έκανα πως δεν έβλεπα
μ΄εκείνα τα τσιγάρα.
Ήταν αυτή η δική μου
τρυφερότητα.
Έχει περάσει πια πολύς καιρός,
άλλαξαν βήμα οι εποχές
μη σε κρατάνε πίσω
του παρελθόντος αμυχές,
ό,τι αγαπάς,
μην το αφήνεις να βαλτώνει.
Τον τρόπο ψάξε εσύ,
σκύψε, τον τρόπο μέσα σου
και βρες.
Ο γιος σου, μεγαλώνει.
Καλύτερα είναι έτσι.
Καλύτερα,
που τη σωστή τους
έχουν πια,
διάσταση
τα πράγματα.
Χωρίς υπερβολές.
Χωρίς ταμπέλες.
Χωρίς το βάρος
του φθαρτού
και του εφήμερου.
Του εφήμερου και του φθαρτού,
με τον καιρό που χάνεται
μοιραία.
Καλύτερα,
που τη σωστή τους έχουνε πια,
διάσταση,
τα πράγματα.
Τώρα, μπορώ να βγω
και να το πω.
Εγώ,
είμαι η Ελένη.
Η Ελένη είμαι,
να το πω,
σ΄εκείνους που κοιτούσανε
μονάχα
το Ωραία.
![]() |
| Λίμνη Πλαστήρα Photo: Erina Espiritu |
Διαυγές άχρωμο υγρό ~ Αθανασία Δρακοπούλου
Λέμε σ' αγαπώ και το στόμα μας γεμίζει αγκάθια, γιατί στο ίδιο δωμάτιο μα σε ξεχωριστά σώματα δυο ιστορίες, μάταια προσπαθούν να ενωθ...
Αγαπημένες Αναρτήσεις
-
ευθαρσώς και στα ίσα Κι άξαφνα εσιώπησε κι άρχισε να μιλά - ωραίο πρόσωπο, ευρυγώνιο, με χτιστάδες, ραγάδες και λυγερά τεμάχια πέτρας (τι...
-
Όσο κι αν μας τρομάζει τούτο το ταξίδι πίσω από τον τοίχο έχει μια θάλασσα ένα λιβάδι και παγωτά έχει ένα ροζ ποδήλατο, ένα για την καθεμιά ...
-
Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου. Θα μπορούσα, αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα π...
-
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΠΕΤΑΙ ξεκινά εκεί που συγγενεύεις με τη σιωπή και φτάνει ως το πιο συχνό σου ρίγος εξάλλου η αγωνία ...
-
Χειροπέδες Βάζεις το μυαλό μου σε κάδρο και το κρεμάς στον τοίχο βαλσαμωμένη λιονταροκεφαλή λάφυρο. Κήρυκας γλυκός είσαι, με υπονομεύεις μ...
-
Έχασα στα χαρτιά έχασα στην αγάπη έχασα το σπίτι μου τους φίλους μου έχασα τη ζωή που ονειρευόμουν και τώρα πληρώνω δόσεις και ληξιπρόθεσμες...
-
οι λέξεις Σταγόνες χρώματα θα λες οι λέξεις πως ήτανε διαμάντια στο στέμμα σου μικροί αγέννητοι πρίγκιπες. Με το όνομά της Δεν έδωσε στο πα...
-
ΑΝΗΔΟΝΙΑ Η εμμονή με το τέλος δεν με αφήνει να χαρώ, με τρώει και χορταίνει κερνά θυμό την ψυχή μου. Αιώνες κουβαλώ αυτήν τη δυστυχία, τη ...
-
Ι. Βεντάλια θέρους (και μια πλαγιά σκιερή να σ΄ αγναντεύω) ~~~ ΑΧΘΟΣ ΑΙΘΕΡΑ Γαλάζιους σάκους κουβαλά, μ΄ αρώματα. Τον λεν Μαΐστρο. ~~~ ΕΠ...




.jpg)
