«Ἡ νύχτα μὲ συμφέρει» ~ Νίκος Καρούζος

Paris during the 1950s. Photo by Georg Stefan Troller.

Πράγματι ἡ νύχτα μὲ συμφέρει.

Πρῶτα-πρῶτα ἐλαττώνει τὶς φιλοδοξίες· ὕστερα

διορθώνει τὶς σκέψεις· ἔπειτα

συμμαζώνει τὴ θλίψη καὶ τὴν κάνει ὑποφερτότερη

τὴ σιωπὴ μὲ σέβας ἀνατέμνει·

ἐξαίρει τὴν ὄσφρηση μὰ προπάντων ἡ νύχτα περιζώνει.

από τη συλλογή «Αντισεισμικός τάφος» (1984).

Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα Β΄ (1979-1990)», Εκδόσεις Ίκαρος

Η Θεία Κωμωδία του Δάντη, μεταφρ. Νίκος Καζαντζάκης

 

Στο μεσοστράτι απάνω τής ζωής μας

σε σκοτεινό πλανέθηκα ρουμάνι
γιατί ’ταν η ίσια στράτα αστοχημένη...

[nel mezzo del cammin di nostra vita
mi ritrovai per una selva oscura,
chè la diritta via era smarrita...]

Η Θεία Κωμωδία του Δάντη, μεταφρ. Νίκος Καζαντζάκης 

Antonio Masotti Gente della Bassa (1963)

2 Ποιήματα ~ Γρηγόρης Σακαλής

 Γαλήνη

Με τη γιόγκα

με τη σωματική άσκηση

προσπαθείς να λύσεις

διάφορα θέματα

του εαυτού σου

να τα αντιμετωπίσεις

μα είναι κάτι άλλο

πιο βαθύ

που σου λείπει

είναι η αυτογνωσία

χρειάζεσαι διαλογισμό

για να γνωρίσεις πρώτα

τον εαυτό σου

κι ύστερα τους άλλους

την ανθρώπινη φύση

όλα είναι πνευματικά

αυτός είναι ο χρυσός κανόνας

από εκεί ξεκινούν όλα

και εκεί καταλήγουν

όταν το πνεύμα σου

βρει τη γαλήνη

τότε θα έρθει

η ισορροπία

σώματος - νου

και θα βρεις τη φώτιση.

Τρόπος ζωής

Μέσα στα πολλά φτιασίδια

κυκλοφορείς και χάνεσαι

μόνη τις νύχτες

στα μαγαζιά τριγυρνάς

στα μπαρ και τα κλαμπ

ξοδεύεις την ύπαρξη σου

και πέρασες έτσι

τα καλύτερα σου χρόνια

ικέτις στον ανύπαρκτο ναό

μιας διασκέδασης

χωρίς νόημα

τώρα εγχειρίζεσαι

για να παραμείνεις όμορφη

μα δεν ξέρεις

ότι η ομορφιά

είναι κάτι σχετικό

και πάντως όχι αυτό

που προσπαθείς να γίνεις

για να συνεχίσεις να ζεις

μ΄αυτό τον λανθασμένο τρόπο

που πέρασες ως τώρα

τη ζωή σου.

Παιδικές Λαχτάρες ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Μες τις παιδικές λαχτάρες

ακούς τη ζωή.

Φωνάζει δυνατά και άναρχα

μαζεύει κοχύλια και φτιάχνει στην άμμο κάστρα.

Δεν κρατά τα προσχήματα

μήτε νοιάζεται για το «τι θα πει ο κόσμος».

Ο κόσμος όλος είναι τα χέρια τους.

Το βάρος της μοναξιάς, Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2024, σελ.50

Photo By: Thomas Veres

Οι φάροι ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Γέμισα τα χρόνια μου καταστροφές
και τα σεντόνια μου αλμύρα.
Μούσκεψαν τα μαξιλάρια πίκρα
και στα όνειρα ζούσα συμφορές.

Τεμαχισμένα κορμιά με κοιτούσαν
με μίσος κι απορία.
Ζητούσαν να καταλάβω μιαν άδικη μοίρα
και πως στη ζωή ευτυχισμένος δεν είναι
εκείνος που χαμογελά.

Τώρα, χτίζω φάρους και ανάβω φωτιές
κάποιο σημάδι να έχουν οι μόνοι
να νιώθουν πως κάποιος τους νοιάζεται
κι ας μην τους σώσει ποτέ.




Το βάρος της μοναξιάς, εκδ.Βακχικόν, σελ.9

η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο 

Ωδή ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Προσεχτικά κλειδώνει τα συναισθήματα

Έτσι η ζωή κυλά ήσυχα

Τα κρεβάτια μένουν άθικτα και τα χαμόγελα στεγνά

Είπες θα 'ρθεις ο κόσμος να χαλάσει
Είπες θα 'ρθεις κι όλοι οι ποιητές γράφουν ποιήματα δίχως τέλος

[1]

Φωτ. sara.robin