 |
Χαρακτικό γ. Α Κωνσταντίνου ~ Η Ελιά |
Μάνα, βλέπω τα χέρια σου να τρέμουν
κάθε φορά που θες αγάπη να προσφέρεις
κι αυτό πληγώνει την καρδιά μου.
Έγιναν οι πίκρες φίδια που σε περικυκλώνουν
πίνουν το αίμα σου κι ασπρίζουν τα μαλλιά σου
τις νύχτες κλαις για μιαν αγάπη στοργική και σφραγισμένη.
Κι εγώ…
που σου χαρίζω πίκρες δίχως να το θέλω,
είμαι κλεισμένη στης θλίψης το κονάκι,
δεν έχω θάρρος να σου πω πως «σ’ αγαπώ!»
πως θέλω απόψε να γείρω μες στην αγκαλιά σου.
Καντήλι ανάβω στον ωκεανό
προσφέροντας θυμίαμα για την παρηγοριά σου.
Μάνα, σε είδα στον ύπνο μου
ήρθες με χέρια ματωμένα
και χτυπούσες τους τοίχους της καρδιάς μου.
«Μάνα» σου φώναζα
«Μη χτυπάς, δεν έχω άλλα κομμάτια να προσφέρω».
Μάνα, σε είδα στον ύπνο μου
γέλαγες και το στόμα σου ήταν άδειο
τα μάτια μαυρισμένα
τα χέρια σου γυμνά και ματωμένα.
Μάνα, ήρθες στον ύπνο μου
κι ο πόνος σου ούρλιαζε στα αυτιά μου
δεν έχω τρόπο να σ’ αγκαλιάσω
μου κλέψανε τη νιότη μου.
«Σώπα» είπες «όνειρο ήτανε»
η αλήθεια είναι ακόμα πιο σκληρή
μην τρομάζεις με τον άνθρωπο
και τις υπεκφυγές του.
 |
| Tote Mutter, του Egon Schiele |
 |
| ΕΡΓΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: Φωτεινή Χαμιδιελή, Βυθός, μεικτή τεχνική, 50χ40 εκ. |
ΑΝΗΔΟΝΙΑ
Η εμμονή με το τέλος
δεν με αφήνει να χαρώ,
με τρώει και χορταίνει
κερνά θυμό την ψυχή μου.
Αιώνες κουβαλώ αυτήν τη δυστυχία,
τη σταύρωνα κάθε Μ. Πέμπτη
ύστερα την έθαβα και ξάπλωνα ήσυχη.
Τρεις μέρες μετά
εμφανιζόταν μπροστά μου,
ζήταγε να βουτήξω
στην τρύπα της αμφιβολίας
με ρούφαγε η δίνη της
κι έτσι ξεχνούσα εκείνες τις λίγες ώρες χαράς.
Η εμμονή μου εμφανίζεται λαθραία
μου δίνει φιλιά προδοσίας
με παραδίδει έρμαιο
μου φορά κόκκινη χλαμύδα
και με σπρώχνει σ’ ατέρμονο Γολγοθά.
Το Βάρος της μοναξιάς, εκδ. Βακχικόν, Αθήνα 2024
 |
Ο θάνατος του Υάκινθου (The Death of Hyacinthos) του Ζαν Μπρόκ. Ο Θάνατος του Υάκινθου είναι πίνακας που φιλοτέχνησε ο Ζαν Μπροκ το 1801. Φιλοξενείται στη συλλογή Poitiers και εκτίθεται συχνά στο Μουσείο Musée Rupert de Chièvres στο Πουατιέ της Γαλλίας. |
ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΑΙ ΛΑΖΑΡΑΚΙΑ
Σα σήμερα
ζήτησες να σε φασκιώσω
σφιχτά
και με φαρδιές λωρίδες
διπλής κατεύθυνσης
ταχείας κυκλοφορίας.
Να βάλω για θήλαστρο
τον ένα μου μαστό
και να κατέβω
Χρόνια πολλά στα υπόγεια
τροφός και ιέρεια μαζί
της αναπαραγωγής θεραπαινίδα
Μάνα, μητέρα, μαμά .
Στην κουζίνα η μαγείρισσα
σου έβαλε
δύο γαρύφαλλα για μάτια
μια σταφίδα για στόμα
Κι έκρυψε τα χέρια σου
Στο ζυμάρι
Να μη φτάνεις τα μαχαίρια ψηλά
Μη σ αρπάξουνε ξίφη και βόλια.
Σε 'ψησαν στους 180' C.
Σε μισή ώρα είχες βγει
κυκλοφορούσες ελεύθερος
Και με την άδειά Του δηλαδή.
Από τότε δεν άνοιξες το στόμα
Να μας πεις
Ούτε τί είδες- ούτε τί άκουσες -
εκεί κάτω.
Έδινες μόνο κάθε που στη ζητούσαν
Τη συνταγή.
Ξ .Λευθεριώτου 4/4/2026
ΣΆΒΒΑΤΟ Του Λαζάρου
Έργο: Ξ.Λ "Αναστάσεις " ακρυλικά και κολάζ σε καμβά. ( λεπτομέρεια)
«Είν’ όλα νέα σήμερονέτος δωρήματα ελπίδεςκαι μόνον την καρδίαν μουαρχαίαι δέρουν καταιγίδες»
Σήκω από το κρεβάτι Λάζαρεσου κάνουν δώρο έναν τόπο μακρινόένα λιβάδι τρυφερό με ανεμώνεςένα λιβάδι τρομερό
πηγή: https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=8&text_id=2750# |
Εις μνήμην
Τα λόγια που σ' αρέσανε τα κράτησα στο στήθος
να τα μιλώ και να πονώ και να τ' αναθιβάνω
να τα δηγούμαι στα παιδιά μη χάσουνε το δρόμο
κι αντίς στον ήλιο να βρεθούν στο σκοτεινό τον τόπο.
 |
| Το εικαστικό είναι του Α. Τάσσου |
"Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimmed,
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature's changing course untrimmed:
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow'st,
Nor shall death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow'st,
So long as men can breathe, or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee."
Να σας συγκρίνω με μέρα μιαν καλοκαιριού;
Μοναχά σεις πιο γλυκιά και πιο θερμή
Ξεριζώνουν οι άγριοι άνεμοι τα τρυφερά τα άνθη του Μαγιού
Και έχουν οι μέρες του καλοκαιριού τόσο κοντή ζωή
Φορές τόσο ζεστό που το μάτι του ουρανού φεγγοβολά
Συχνά μέσ' στα χρυσά φορέματα του θαμπωμένο
Και κάθε χάρη από χάρη κάποτε κατρακυλά
Από της τύχης ή της φύσης την απαράλλαχτη την αλλαγή βγαλμένο
Αλλά το δικό σας το παντοτινό το καλοκαίρι δεν θα ξεθωριάσει
Ούτε τη κατοχή από τη χάρη εκείνη σας τη φυσική θε να χαλάσει
Ούτε ο θάνατος πεντάμορφη εσάς στη πνιχτή σκιά του θ’ αγκαλιάσει
Αφού σε γραμμές παντοτινές το χρόνο σας θα μεγαλώσει
Όσο άνδρες αναπνέουν ή μάτια βλέπουν στο κόσμο το χρυσό
τόσο το τραγούδι αυτό θα ζεί, και σεις ζωή θα παίρνετε, απ΄ αυτό.
 |
Ariadne Asleep on the Island of Naxos ~ John Vanderlyn |
 |
| Σπύρος Βασιλείου |
Θα 'ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.
 |
| Jan Mankes (Dutch,1889-1920) View from the Studio in Eerbeek 1917 |
 |
Fabienne Verdier |
 |
| © Marina Strocchi. |
Σεπτή μου Υποκρισία, Δέσποινά μου,
με συντριβή μου σου φιλώ το χέρι,
και σου προσφέρω τα σεβάσματά μου.
Ποι’ άλλη αρετή καλύτερά σου ξέρει
να κερδίζει τς ανθρώπους εδώ χάμου;
Ο κόσμος σε λατρεύει, σε γεραίρει,
κι εγώ κλίνω σ’ εσέ τα γόνατά μου
και σε γυρεύω για οδηγό μου αστέρι.
Φτιάσε μου σοβαρό το πρόσωπό μου,
δώσ’ μου ύφος πειστικό και όψη οσία,
για να μπορώ κι εγώ σε ποίμνιό μου
να εξασκώ την τόση σου μαγεία.
Κι έτσι να ’ν’ και για μέ τον φτωχόν γέροντα,
του κόσμου τα καλά και τα συμφέροντα.
«Στην υποκρισία». Στιχουργήματα διάφορα, 1872. Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, Ε΄. Ο Σολωμός και οι Εφτανησιώτες. «Δωδώνη», χ.χ. 87-88.
Πηγή: http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=182
[...] Ο αετός έπνεε, τώρα, τα λοίσθια, οι τούμπες στον αέρα είχαν πολλαπλασιαστεί, και, απ' ό,τι φαινόταν, ο Συμεών είχε δίκιο για τα ζύγια της ουράς. Ήμουν καταρρακωμένος, γιατί πάλι τα πράγματα γίνονταν έτσι όπως τα ήθελε η γιαγιά. Η Τέσι γελούσε για την κατάντια του αετού μου κι ο πατέρας πήρε τον σπάγκο στα χέρια του. Με το ένα χέρι τραβούσε, ενώ με το άλλο ξανάφηνε τον μαζεμένο σπάγκο, με αποτέλεσμα να μην κατεβαίνει καθόλου ο αετός και τ' ακροβατικά νούμερα να συνεχίζονται.
"Να τον αφήσουμε να πέσει στην Ελευσίνα!", πρότεινε θριαμβευτικά η γιαγιά, αλλά ο πατέρας έκανε δυο βήματα στο πλάι, γιατί φοβόταν μήπως ο αετός πάρει νέα τούμπα. "Μα, είσαι στα καλά σου βρε Θοδωρή, που δίνεις σημασία σ' έναν ψωροαετό;", του φώναξε, κι εκείνος, αδιάφορος για τα λόγια της, συνέχιζε με αγωνία να μαζεύει τον σπάγγο.
Ο ουρανός είχε για τα καλά σκοτεινιάσει. Τα μολυβένια σύννεφα πίσω απ΄τα καράβια της Ελευσίνας είχαν γρήγορα σκεπάσει τον υπόλοιπο ουρανό. Οι πιο πολλοί αετοί κατεβαίνανε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα - ήταν κι αυτό τύχη με τόσον αέρα.
"Για δώσε μου κανένα απ΄τα πούρα σου, για να δω πώς είναι...", παρακάλεσε η γιαγιά τον θείο.
Ήταν πολύ αστεία έτσι όπως το κρατούσε ανάμεσα στα δάχτυλα, γι΄αυτό και βάλαμε τα γέλια. Πλησίασε τον βράχο που ήτανε δεμένος ο σπάγκος και βάλθηκε να καπνίσει με την ησυχία της - έτσι νομίσαμε. Μα, μόλις κάθισε πάνω στην πέτρα, έκοψε η παμπόνηρη τον σπάγκο με την καύτρα του πούρου. Αυτός, όμως, γλίστρησε μέσα από τα χέρια του πατέρα τόσο γρήγορα, που μόλις που πρόλαβε να φωνάξει δυνατά απ΄την έκπληξη. Έβαλα τα κλάματα όταν είδα τον αετό να παρασύρεται απ΄τον αέρα, σαν χορεύτρια που έχασε τον βηματισμό της, γιατί ξαφνικά υποχώρησε το παλκοσένικο. Ο πατέρας ξαμολήθηκε πίσω του. Ήταν απ΄τις στιγμές εκείνες που είχαμε μαζί με τον πατέρα την ίδια τύχη - μας απειλούσε η παγαμποντιά της γιαγιάς, σε σημείο να γίνουμε ρεζίλι. Έτρεχε κάτω στην πλαγιά και ξοπίσω του έτρεχα κι εγώ με μια λύσσα, λες και υπήρχε περίπτωση να πιάσουμε τον αετό. Σε μιαν άκρη της πλαγιάς, όπου η κατηφόρα δεν πήγαινε άλλο, μείναμε αρκετή ώρα να τον κοιτάζουμε μέχρι που έπεσε κάπου στην Ελευσίνα.
~~~~
Φεύγαμε με τ΄αυτοκίνητο του πατέρα και η γιαγιά με το φορτηγάκι του Συμεών, όταν άρχισε να μπουμπουνίζει και ν΄αστράφτει για τα καλά. Με τις πρώτες σταγόνες, οι παρέες του λόφου τα μάζευαν και κατέβαιναν κακήν κακώς, ενώ όσοι αετοί δεν είχαν μαζευτεί, αντιστέκονταν πεισματικά στον αέρα.
Γεράσιμος Δενδρινός ~ Απέραντες συνοικίες, Τόμος Α', εκδόσεις Υψικάμινος, Αθήνα 2024.
 |
| Αλέκος Φασιανός |
Το έργο είναι το πιο διάσημο και μία από τις πολλές προσωπογραφίες-κατατομές γυναικών που έχουν διατηρηθεί καλύτερα , τα οποία έχουν αποδοθεί από τους κριτικούς ποικιλοτρόπως σε έναν από τους δύο αδερφούς Ντελ Πολλαϊόλο: ένα πορτρέτο βρίσκεται στο μουσείο Ουφίτσι της Φλωρεντίας, ένα στο Στάατλιχε Μουζέεν του Βερολίνου, ένα στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης και ένα τέλος στο Μουσείο Ιζαμπέλα Στιούαρτ Γκάρντνερ της Βοστώνης. Παρόμοιο φυσιογνωμικά έργο είναι και η Προσωπογραφία κοριτσιού (μικρή παιδούλα) του Αντρέα Ντέλλα Ρόμπια[5]. Παραδοσιακά τέτοιου είδους έργα έχουν αποδοθεί στον Πιέρο, αλλά η πρόσφατη κριτική (δηλαδή ο Άλντο Γκάλι[6], 2005, σελ. 35) πρότεινε με επιμονή το όνομα του Αντόνιο.
Δεν είναι ξεκάθαρο ποια είναι η γυναίκα που απεικονίζεται στην μιλανέζικη προσωπογραφία: έχουν προταθεί διάφορα ονόματα, ανάμεσα στα οποία εκείνα της συζύγου του τραπεζίτη Τζιοβάνι Ντε Μπάρντι[7] (σύμφωνα με την περιγραφή στο πίσω μέρος του πίνακα “ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΤΖΙΟΒΑΝΙ ΝΤΕ ΜΠΑΡΝΤΙ”[8] (η οποία πιθανόν δεν είναι έγκυρη ) ή της Μαριέττας Στρότσι,[9] ή ακόμη κάποιας γυναίκας με το όνομα Μπελτζιόζο. Σε κάθε περίπτωση το έργο, που βρίσκεται στην Φλωρεντία, είναι ένα από τα σύμβολα κομψότητας της Φλωρεντίας του 15ου αιώνα. Το έργο αναφέρθηκε τον 19ο αιώνα από τον Τζιοβάνι Μπατίστα Καβαλκάζελε[10] ως ένα από τα έργα των συλλογών Μπορομέο[11] και δεν είχε αναγνωριστεί μέχρι που ο Τζαν Τζιάκομο Πόλντι Πετσόλι[12], αφού κληρονόμησε από την μεριά της μητέρας του την περιουσία της οικογένειας Τριβούλτζιο[13], κατέστη κάτοχος του έργου, το οποίο μεταφέρθηκε στο νεόκτιστο μουσείο με βάση όσα όριζε η διαθήκη του το 1879. Η προσωπογραφία αποκαταστάθηκε το 1951 από τον Μ. Πελιτσόλι[14], ο οποίος επαλήθευσε την εξαιρετική κατάσταση συντήρησης του έργου. Μία συνθετική μετάθεση της προσωπογραφίας, που οραματίστηκε ο Ίταλο Λούπι[15], συμβολίζει σήμερα τα δύο λατινικά “P” του γραφικού συμβόλου του λογότυπου του μουσείου.
Πηγή:https://el.wikipedia.org/wiki/Πορτρέτο_Νεαρής_Γυναίκας_(Πολλαϊόλο)
https://www.youtube.com/watch?v=5szgenWqASg
"Και όταν η καταιγίδα τελειώσει, δεν θα θυμάσαι καν πώς κατάφερες να επιβιώσεις. Δεν θα είσαι καν σίγουρος ότι έχει τελειώσει. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: όταν βγεις από την καταιγίδα δεν θα είσαι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που μπήκε. Και αυτό είναι το νόημα της καταιγίδας."
 |
Δέκα λεπτά βυθός - ό,τι απομένει
να τρέφεται η μνήμη -κι ο αφρός
και μία σκέψη που δεν περιμένει,
πίσω της τρέχω, ενώ ο καιρός
δείχνει τα δόντια σιωπηλός -θαύμα!
Η φράση σκάει στην προβλήτα, μια
γυμνή άγνωστη (θεϊκή) σκιά
μου ψιθυρίζει ένα γαλάζιο γράμμα
μα μέχρι να τη φτάσω, θα 'χει φύγει
-παιχνίδια του μυαλού το μεσημέρι-
αφήνω γι' άλλη ώρα το κυνήγι,
πάλι βυθίζομαι -βάρος κανένα:
σε λίγες μέρες θα ζηλεύω εμένα,
το "έχω χρόνο, είναι καλοκαίρι".
Ρεπορτάζ, Εκδόσεις Συρτάρι, 2024
 |
Γιάννης Τσαρούχης - 12 μήνες Σεπτέμβρης [1972] |
.jpg)
πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CF%85%CF%8C%CE%BD%CE%B7_(%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1)
ΟΙ ΔΕΛΦΙΝΕΣ
Οι Δελφίνες μιλούσαν
με φωνές συριστικές.
Ανοιγόκλειναν τα χείλη
μόνο και μόνο για να σχηματίσουν με τα χνότα
τα σήματα εκείνα
που σημαίνουν αναγνώριση.
Σε μια συνωμοσία
του άλεκτου μπλεγμένες, έστρωναν με προσοχή
τη φούστα της βελούδινης γαλήνης
συγκρατούσαν την τραχιά οργή
μες στα διακριτικά τους δάχτυλα
τυλίγονταν με την κάπα
για να μη φαίνεται ο σφιγμένος αυχένας
έμπηγαν μια καρφίτσα
στα στέρνα τους
που πάλλονταν ρυθμικά
από μιαν άγρια καρδιά
κι είχαν τις χαίτες τους
κρυμμένες στην κουκούλα.
Aν, ο μη γένοιτο, ξέφευγε κάποια τούφα
με τσιμπιδάκι αλαβάστρινο
την στερέωναν πίσω
από το μετωπιαίο τους οστό.
Οι Δελφίνες κοιτούσαν
με βλέμματα κενά.
Ανοιγόκλειναν τα βλέφαρα
μόνο και μόνο για να
εντοπίσουνε την ενοχή η μια στην άλλη.
Έτειναν, τότε, το χέρι
χάιδευαν την κοινή
κυανή τους φλέβα
και μ’ ένα νεύμα συγκαταβατικό
έγερναν τα κεφάλια στον ώμο
αποφασισμένες να χορέψουν
της γενιάς τους τον χορό
με σάλτα στον αέρα
μέχρι να χαθούνε για πάντα
απ’ τον ορίζοντα.
Blue
Κάθε πρωί ξεθωριάζει
το μπλε κάποιας ανάμνησης.
Από του κοβαλτίου την άμμο
χαλίκι δεν μένει στη γλώσσα μου
παρά μια λέξη λευκασμένη.
Σφουγγίζω την υγρή ζωή
με το 'να χέρι
και με τ' άλλο νίβω
τα νοήματα
αφαιρώ από τα πρόσωπα
τα μωβ τους στίγματα
εκείνα τα εναπομείναντα
υπολείμματα από τα λάμδα
όταν προφέρονται βαριά
μέσα στη λησμονιά ή τη νοσταλγία.
Αυτό που απομένει κάθε πρωί
είναι μια μελαγχολική ούλτρα Μαρίνα
σε ένα σκαρί που το έφαγε το κύμα
κι ένας αστερίας θαλασσί
να βυζαίνει το αλάτι.
Σοφία Περδίκη, «Η σειρήνα του χρόνου», εκδ. ΑΩ,
2024
 |
| Σοφία Περδίκη: The Bird, 24 x 34cm, λαδοπαστέλ και κάρβουνο |
 |
| Σοφία Περδίκη: Παρακινώντας, 21cm x 30cm, λαδοπαστέλ |
Κανένας στόχος δεν αποσπά Τον ταξιδιώτη που ‘ναι τρυπημένος από βέλη Τον ταξιδιώτη που ‘ναι ακούραστος. Μεταφρ.Ανέστης Μελιδώνης
