Φεγγάρι ~ Σοφία Ελευθερίου

Λένε γι' αυτό πολλά. Είναι φορές που γίνεται στη χάση του αψύ. Τσαλαβουτάει τότε σε λάσπες και παλιόνερα -λες και θα λάμψει σ' ένα φόνο. Μετά φουσκώνει από το αίμα και παραληρεί. Γλιστράει στα ξεροπήγαδα με αγωνία διψασμένου. Κι όταν, όταν είν' έτοιμο να κλάψει πια απ' την ανυδρία, τότε-τότε ακριβώς περνάει μπροστά του ένας ίσκιος θηλυκός, ας πούμε μια Μαρία. Ευθύς βουτάει μες στους πλοκάμους της και χαίρεται αχ, πόσο χαίρεται τη φύση του την αγορίστικη. * Άλλες πάλι φορές - παιδάκι - κρύβεται μες στα φυλλώματα απ' τα πλατάνια του Βαν Γκογκ. Χαζεύει εκεί κρυφά ένα ζευγαράκι- του δίνει αυτή μια τούφα απ' τα μαλλιά της κι αυτός βάζει το χέρι του στο απαλό της στήθος - και καίει και κοκκινίζει σαν τους βλέπει κι όσο τους βλέπει τόσο καίει και κοκκινίζει. Ρουφάει νερό από πηγές στα Ιμαλάια κι όλο δροσίζεται και όλο αφρατεύει. Ωσότου γίνεται σαν φουσκωμένη λειτουργιά, παρηγοριά στον άστεγο, στην πόρνη, στον ξενύχτη. Τότε-στη γέμιση είναι το πιο επικίνδυνο, που βγάζει λύκους απ' τον άνθρωπο-μπορεί και Τρίτωνες απ' τα βαθιά της θάλασσας. Λένε πως γίνεται ασημένιο τάλιρο για να πληρώνεται ο βαρκάρης στον Αχέροντα. Λένε πως γίνεται ευχή στον πάτο της Φοντάνα. Λένε για αυτό πολλά.

ΦΕΓΓΑΡΙ (PEN GREECE_ΗΜΕΡΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟ DYLAN THOMAS

Yellow House, Full Moon by Suzanne Siegel

Σχόλια

Αγαπημένες Αναρτήσεις

Γιώργος Μουφτόγλου ~ Πέντε Ποιήματα

Η ΑΠΌΦΑΣΗ Είμαι πολύ μικρός για να ξέρω τι θέλω. Πνεύμα λειψό εξυψωμένο πολυσχιδής πώληση ψυχής. Συστάσεις χρυσωμένες συσπάσεις και το επικείμενο αγχολυτικό μου χάπι. Και η απλότητά σου στην πολυπλοκότητά μου. Αμυγδαλιά σε καταποντισμένο Μάρτη. Στάλα αίματος της βασίλισσας Άννας στην πιο περίτεχνη λευκή δαντέλα. Κλαδί ιτιάς στήριγμα στην τρέλα και στη θλίψη της Οφηλίας. Είμαι πολύ μεγάλος για να ξέρω τι θέλω. ΝΗΝΕΜΊΑ Ταξίδεψα σ’ όλη τη θάλασσα κι είδα τον ήλιο να δύει πάνω από τους στίχους κι ακούμπησα τα δελφίνια και τις λέξεις κι άκουσα τις σελίδες καθώς τις φυσούσε ο άνεμος κι ένιωσα τη δροσιά της Ποίησης επάνω μου. Λείπεις καιρό τώρα, Νηνεμία. Μπορούν άραγε οι σελίδες όταν φοβάμαι ότι δεν είναι το αυγουστιάτικο δείλι που πυροκοκκινίζει τη θάλασσα κι ότι το μυαλό μετουσιώνει τον θάνατο να γίνουν ο κυματοθραύστης; Η ΑΠΡΟΣΕΞΊΑ Βαραίνει απόψε το φεγγάρι τ’ άστρα γυμνά ξεμακραίνουν τα φώτα στα πάρκα τρεμοφέγγουν η πόλη και πάλι ασθμαίνει. Η σειρήνα ξυπνάει κι αλυχτά αναπάντητες κλήσεις ...

Ιωάννης Παπαπανάγου ~ Περιήγηση

Θα πρέπει να το συνηθίσουμε. Οι κοινότητες αργά στην αρχή (πριν εξήντα χρόνια), με μεγάλη ταχύτητα την τελευταία δεκαετία, μαραζώνουν. Φαίνεται πως ο υπαρκτικός τους τρόπος έχει εκλείψει, δεν έχει δηλαδή ανάγκη ο ένας τον άλλο με τον τρόπο δηλαδή της καθολικής, μεταξύ των μελών της κοινότητας, δέσμευσης. Η μετανεωτερικότητα έχει δημιουργήσει άλλον υπαρκτικό τρόπο, μονήρη και σκληρό, μέσα σε απρόσωπες πόλεις. Δεν έχει αλήθεια ανάγκη ο ένας τον άλλο; Προς τι τότε οι εκκλήσεις για ενσυναίσθηση; Και πώς αυτή όταν δεν βλέπεις το προσώπου του άλλου και την ανάγκη του; Με τα... social; Οι κοινότητες δεν έχουν πλέον νόημα, παρά μόνο ως αναμνήσεις. Αυτές τις αναμνήσεις προσπαθούμε με κάθε τρόπο να κρατάμε ζωντανές. Ας σωθεί, ό,τι είναι δυνατόν... Καλημέρα, καλή εβδομάδα, καλά Χριστούγεννα! (Στη φωτογραφία μου μνημείο, με το παρακείμενο μνημείο της φύσεως να το παραστέκει) φωτογραφία: του ιδίου

Αφορισμοί ~ Κατερίνα Ατσόγλου

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ Πάντα θα μένεις να κοιτάς τα καρτ ποστάλ που θα σου στέλνουν φίλοι και εχθροί. Θα ζεις γιορτές και θα εύχεσαι περαστικά. 〰〰〰〰〰〰 Ο άνθρωπος και ο καιρός στις φουρτούνες φαίνονται τις άλλες ώρες μαγεμένοι απολαμβάνουμε τη γαλάζια γαλήνη τους 〰〰〰〰〰〰 Υπάρχει ζωή; ναι μα κρύβεται κάτω από τσαλακωμένες συνειδήσεις και πνίγεται στον ιδρώτα του μόχθου 〰〰〰〰〰〰 Δεν έχω τίποτα να προσθέσω στις αφαιρετικές του καιρού έμμονες ιδέες 〰〰〰〰〰〰 Εσείς που κάνετε το ψέμα αλήθεια σταθείτε για μια στιγμή λυπηθείτε το αίμα που θα χυθεί από τις μάχες που θα προκαλέσετε Ατσόγλου Κατερίνα, Συμβολισμοί, εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2020

Σιωπηλά αλλά λαλίστατα ~ Ειρήνη Βεργοπούλου

Εχθές, 28 Οκτωβρίου, σε επίσκεψη σε σπίτι υπεραγαπημένης φίλης στην πανέμορφη γειτονιά του Υμηττού, και περπατώντας για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες επί της οδού Κολοκοτρώνη, στις παρυφές του πάρκου Άρη Αλεξάνδρου, διότι για δεκαετίες διεσχιζα μόνο με το αυτοκίνητο το δρόμο αυτό, είχα την ευλογία της "συναντησης" με τις δύο λαβωμένες μεν, αλλά ακόμα ωραιότατες αυτές κυρίες, στολίδια της περιμέτρου του πάρκου, τις οποίες ίσως πια ελάχιστοι προσέχουν και χαιρετούν, αυτες όμως δεν σταματούν να νεύουν στον διαβάτη, υπομονετικά, καρτερικά. φωτ. Ειρήνη Βεργοπούλου

Προοίμιον

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου