Σιωπηλά αλλά λαλίστατα ~ Ειρήνη Βεργοπούλου

 

Εχθές, 28 Οκτωβρίου, σε επίσκεψη σε σπίτι υπεραγαπημένης φίλης στην πανέμορφη γειτονιά του Υμηττού, και περπατώντας για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες επί της οδού Κολοκοτρώνη, στις παρυφές του πάρκου Άρη Αλεξάνδρου, διότι για δεκαετίες διεσχιζα μόνο με το αυτοκίνητο το δρόμο αυτό, είχα την ευλογία της "συναντησης" με τις δύο λαβωμένες μεν, αλλά ακόμα ωραιότατες αυτές κυρίες, στολίδια της περιμέτρου του πάρκου, τις οποίες ίσως πια ελάχιστοι προσέχουν και χαιρετούν, αυτες όμως δεν σταματούν να νεύουν στον διαβάτη, υπομονετικά, καρτερικά.

φωτ. Ειρήνη Βεργοπούλου

Σιωπηλά αλλά λαλίστατα ~ Ειρήνη Βεργοπούλου

Οι άρτοι μετά τη λειτουργία στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, το πρωί της 27ης Ιουλίου, στη Σαλαμίνα όπου ήμουν φιλοξενούμενη.

Σπασμένα κομμάτια, μαλακά θραύσματα από διαφορετικής υφής και ύφους καρβέλια, απιθωμένα έτσι ώστε να παρθούν, δοκιμαστούν, και επίσης μεταφερθούν ως δώρο και χειρονομία συμπάθειας σε αγαπητά και οικεία σπίτια.

Ας είναι μαλακός και απαλός ο υπόλοιπος Αύγουστος, ας μοιραστούν με φιλότητα οι ημέρες του ωσάν φέτες ευλογημένου από την καρδιά ψωμιού: αρκετή σκληρότητα έχει η πετρωμένη ψίχα του κόσμου μας, ας έχουμε τρυφεράδα όπου και όπως μπορούμε.

φωτ. Ειρήνη Βεργοπούλου