Άρνηση ~ Κατερίνα Ατσόγλου [δίγλωσση ανθολογία «Εκδοχή/poesia grega contemporânea» όπως διαμορφώθηκε από τη δημιουργική ομάδα των εκδόσεων Βακχικόν και κυκλοφόρησε στη Βραζιλία από τον εκδοτικό οίκο Confraria do Vento, σε μετάφραση των Polina Dimea και Fabiano Costa Coelho]

ΑΡΝΗΣΗ


Πείθω το μυαλό μου 

πως δεν υπάρχει έρωτας.

Το βάζω για ύπνο νωρίς

το σκεπάζω καλά μην

και το αγγίξουν όνειρα μες στης νυχτιάς 

τις ώρες.

Κλείνω τις κουρτίνες

χοντρά, βαριά πανιά

δεν υπάρχει λόγος να μας βρει η Ανατολή

γυμνούς

αυτό μόνο μας έλειπε να ζεσταθούν ξανά οι φλέβες

να αρχίσει να ρέει η αγάπη.






RECUSA


Convenço minha mente

de que não há amor.

Ponho-a cedo na cama

cubro-a bem apertada

para que não seja tocada por sonhos

nas horas

da noite.

Cerro as cortinas

velas grossas e pesadas

não há razão para o amanhecer nos encontrar

nus

era isso o que faltava, aquecer as veias novamente

e começar a fluir o amor.




Η ανθολογία «Εκδοχή» όπως διαμορφώθηκε από τη δημιουργική ομάδα των εκδόσεων Βακχικόν στα τέλη του 2021 περιλαμβάνει 50 ποιήματα ισάριθμων αξιόλογων, βραβευμένων και αναγνωρισμένων ποιητών και ποιητριών που αποτυπώνουν όλο το φάσμα της σύγχρονης ποιητικής σκηνής στην Ελλάδα και αναδεικνύουν την πολυφωνία που κυριαρχεί στις διάφορες τάσεις της ποιητικής πραγματικότητας της χώρας. Πρόκειται για μια παλέτα πενήντα διαφορετικών ποιητικών και ποιοτικών αποχρώσεων -πλέον- και μέσα στον μεγάλο και ηλιόλουστο πορτογαλόφωνο κόσμο.



https://ekdoseis.vakxikon.gr/fotoreportaz-apo-tin-parousiasi-ths-diglossis-anthologias-ekdoxi-poesia-grega-contemporanea






Παιδικές Λαχτάρες ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Μες τις παιδικές λαχτάρες

ακούς τη ζωή.

Φωνάζει δυνατά και άναρχα

μαζεύει κοχύλια και φτιάχνει στην άμμο κάστρα.

Δεν κρατά τα προσχήματα

μήτε νοιάζεται για το «τι θα πει ο κόσμος».

Ο κόσμος όλος είναι τα χέρια τους.




Spinnewebspel ca 1954, Kees Scherer. Dutch (1920 - 1993)


Η Φρόσω ~ Βίκυ Δερμάνη

Η Φρόσω


Είχε ανασυνθέσει μέρα τη μέρα της, η Φρόσω. Κάθε μία από αυτές είχε βία και πόνο. Είχε αποφασίσει δια παντός να φύγει απ’ αυτό το σπίτι. Ούτε αποτύπωμα να μην αφήσει πίσω της. Ούτε τρίχα. Μα ούτε και τα λεφτά του ήθελε.


Το σώμα της ήταν γεμάτο μελανιές. Με πληγές πόδια και χέρια. Με ράμματα το κεφάλι της. Η ψυχή της αιμορραγούσε. Μόνο η καρδιά της ήταν κατακόκκινη και δυνατά χτυπούσε.


Δεν θυμάται πότε ακριβώς πότε πήρε αυτήν την απόφαση. Ήξερε πολύ καλά όμως πως την πήρε. Από μέρες πολλές την προετοίμαζε. Άνοιξε βιαστικά του σπιτιού την πόρτα. Μπροστά της, με το βλέμμα αγριεμένο, αντίκρισε εκείνον.


Δεν πρόλαβε. 


Η δική του καρδιά ήταν κατάμαυρη και σαπισμένη.


©️ ΒΔ / photo by Alicja Sawczuk





Τα όνειρα ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 


le sacre du printemps pina bausch



Στο παιδικό κρεβάτι ζουν ακόμη τα όνειρά μου,

τρέχουν φορώντας άσπρα λουλούδια στα μαλλιά

και ψιθυρίζουν μύθους στα παιδιά μου.


Δίνουν στο στόμα μου φωνή

και βοηθούν να προχωρήσω.

Όπου υπάρχει εμπόδιο έρχονται αετοί


με παίρνουν στα φτερά τους

και βλέπω από ψηλά αλήθειες,

εκείνες που λησμόνησα για το καλό μου.


Στο παιδικό κρεβάτι ζουν ακόμη τα όνειρά μου,

έχουν χέρια μακριά

και με τρομάζουν άθελά τους.



[Το βάρος της μοναξιάς, εκδ. Βακχικόν, σελ.36]





Αγαπημένες Αναρτήσεις