Προοίμιον

    ΛΕΝΕ ΑΝΤΙΟ   Λεν, να μείνουμε φίλοι. Λεν, να προσέχεις. Λεν, καλή τύχη. Κι ίσως, δυο δάκρυα. Ίσως, ένα φιλί. Λένε αντίο. Ύστερα, γυρίζουν τις πλάτες. Ύστερα, φεύγουν. (Κι έχει παντού, μια γεύση πικραμύγδαλου. Έχει μια μυρωδιά, παντού. Σφαγείου).     Από "Τα οξέα του ποιήματος"            Ο ΤΡΟΠΟΣ Ήρθα για κείνα τα τσιγάρα που μου΄κλεβες μικρός, είπε. Έχει περάσει πια πολύς καιρός κι ακόμα μένει ανάμεσά μας αυτή η εκκρεμότητα. Έχει περάσει πια, πολύς καιρός. Δεν είχε, σίγουρα, η σχέση μας ποιότητα. Δύσκολος ήσουν γιος κι εγώ, δεν είχα τρόπο -ομολογώ, δεν μπήκα καν στον κόπο- μα, να το ξέρεις, έκανα πως δεν έβλεπα μ΄εκείνα τα τσιγάρα. Ήταν αυτή η δική μου τρυφερότητα. Έχει περάσει πια πολύς καιρός, άλλαξαν βήμα οι εποχές  μη σε κρατάνε πίσω του παρελθόντος αμυχές, ό,τι αγαπάς, μην το αφήνεις να βαλτώνει. Τον τρόπο ψάξε εσύ, σκύψε, τον τρόπο μέσα σου και βρες. Ο γιος σου, μεγαλώνει.         ...