ΥΠΟΨΙΑ ΦΩΤΟΣ Είμαι η βρύση ενός γυμνού διαλόγου που δεν έγινε ποτέ. Είμαι το βουνό μιας άδειας προσμονής Δεν γνώρισα ποτέ τον ήχο, ούτε μια νότα δεν πρασίνισε Ξέρω από πηγάδια, από φωνές από μια άδεια απόφαση δεν νικήθηκα ποτέ στάθηκα στον στρατηγό Ανδρούτσο αλλά ήταν καλοκαίρι και η πληγή ήταν ωμή Κόπηκε το σκοινί και βρέθηκα όρθιος κάτω από την Ακρόπολη. καμιά πολεμική μηχανή μια διάθεση μόνο λούνα παρκ μια παραίτηση από το είναι, πώς να το ορίσεις; Την ώρα που τρως παγωτό μεσημέρι στην άνω πολίχνη του μυθιστορήματος αφηγούμαι την σιωπή, το γυμνό λαιμό του δαιμόνιου σπίνου την φλόγα μιας φαντεζί λαίδης Χαβισαμ αλλά στο λέω δεν έχουν σχέση τα βιβλία είναι ο λόγος που συλλέγει, που μαζεύει αλλά ο λόγος μας δεν έχει νόημα. Όταν σταμάτησα η μουσική είχε φύγει είχε απομείνει μόνη η νύχτα από λάσπη πολύ και βούτυρο. όλα λειώσανε στο φως. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ΤΟ ΤΩΡΑ Σπουδάσαμε θάνατο στα μουσεία ...
σκόρπιες σκέψεις, αναγνώσεις, ιδέες, αφορισμοί, ανησυχίες... Ποίηση