Νίκος Βαραλής ~ 3 Ποιήματα

 

 ΥΠΟΨΙΑ ΦΩΤΟΣ

Είμαι η βρύση ενός γυμνού διαλόγου που δεν έγινε ποτέ.

Είμαι το βουνό μιας άδειας προσμονής

Δεν γνώρισα ποτέ τον ήχο, ούτε μια νότα δεν πρασίνισε

 

Ξέρω από πηγάδια, από φωνές

από μια άδεια απόφαση δεν νικήθηκα ποτέ

στάθηκα στον στρατηγό Ανδρούτσο

αλλά ήταν καλοκαίρι

και η πληγή ήταν ωμή

 

Κόπηκε το σκοινί και βρέθηκα όρθιος

κάτω από την Ακρόπολη.

καμιά πολεμική μηχανή

μια διάθεση μόνο λούνα παρκ

μια παραίτηση από το είναι,

πώς να το ορίσεις;

 

Την ώρα που τρως παγωτό μεσημέρι

στην άνω πολίχνη του μυθιστορήματος

αφηγούμαι την σιωπή,

το γυμνό λαιμό του δαιμόνιου σπίνου

την φλόγα μιας φαντεζί λαίδης Χαβισαμ

αλλά στο λέω δεν έχουν σχέση τα βιβλία

είναι ο λόγος που συλλέγει, που μαζεύει

αλλά ο λόγος μας δεν έχει νόημα.

 

Όταν σταμάτησα η μουσική είχε φύγει

είχε απομείνει μόνη η νύχτα

από λάσπη πολύ και βούτυρο.

όλα λειώσανε στο φως.

 

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

 

ΤΟ ΤΩΡΑ

 

Σπουδάσαμε θάνατο στα μουσεία

 

Όταν μας κατάπινε ο ουρανός

Ήμασταν σαν δεμάτια από αστέρια

κι έβρεχε παντού μια απουσία.

 

Στις λαμαρίνες τώρα ακούγεται η βροχή

και είναι σαν να παίζει μια παλιά ταινία

Τότε στα όνειρα βλέπαμε μικρά παιδιά

αλλά τώρα είμαστε εμείς το παιδί

μέσα στα άδεια δωμάτια του χώρου

στα ηδονικά σεντόνια

που γίνονται σάβανα στιγμών.

 

«Τι θέλεις να πεις;»

Θέλω να πω ότι γυρνάς και ξαναγυρνάς

στα ίδια δωμάτια

στα άδεια δωμάτια των ονείρων σου

αλλά το παρελθόν είναι ανύπαρκτο

μια κατασκευή απλή, της θλίψης σου.

 

Το μέλλον σου είναι ένα άδειο σπίτι

που αυτή την στιγμή αγοράζεις τα έπιπλα του

Το μέλλον είναι μια νοσταλγία αυτού που πέρασε

και δεν θα έρθει πια, ποτέ.

 

Βγες έξω στην αυλή του χρόνου

εκεί που ο χρόνος δεν ορίζεται

Μην γράφεις ποιήματα

όλα είναι εδώ σε αυτή την στιγμή

κι ο θάνατος στο τώρα δεν υπάρχει.

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ

Τώρα που ξέρω ότι η πιθανότητα μιας άνοιξης
δεν κρύβεται εις τας εποχάς
τώρα καταλαβαίνω ότι μέσα μου
έχουν κατοικία πολλά σκυλιά.

Τα βράδια κυρίως, αλυχτούνε μεγαλοφώνως
παραμορφώνοντας το τοπίο
τοποθετώντας θάλασσα
εκεί που έπρεπε να υπάρχει ουρανός

Τα πρωινά τα σκυλιά είναι ήσυχα
τρέφονται από είδωλα
από στρεβλές εικόνες
κυρίως από αυτό που ονομάζουν οι άλλοι
πραγματικότητα.

Απέναντί τους στέκεται πάντα
ένας δυσερμήνευτος Θεόφιλος
μέγας Αλέξανδρος των ονείρων μας
αυτός που καταπίνει με το πινέλο του
κάθε σκυλίσια μας φιλοδοξία.

Κυκλοφορεί με την φουστανέλα του λερή
κατουρώντας τα χρώματα
που φτιάχνουν ουρανούς,
κατουρώντας τα ωραία ηλιοτρόπια
που σκύβουν στο μέσα μέρος των ονείρων μας.
Εμείς είμαστε η απόληξή του
που ταξιδεύει συνεχώς
στα αγύρευτα της ιστορίας παροράματα.

Είμαστε το όνειρο ενός ζωγράφου
είμαστε το βλέμμα του τριαντάφυλλου
και των καλών σκυλιών του ήλιου.
Είμαστε η τρομαγμένη ιδέα του τίποτα
η στολισμένη με ωραίες εικόνες.

Όμως είμαστε και η νέα ανατολή
αυτή που μέσα στο κενό της ύπαρξης
ξέρει να ζωγραφίζει με λέξεις
ενα απίθανο βλέμμα γεμάτο με παιδιά
που χορεύουν καταμεσής στον ήλιο.

 

 

 

Φωτ. Νίκος Βαραλής