Προοίμιον

  Μαριάννα Γ. Παπουτσοπούλου, V. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ Ο πατέρας, βουνό που ραγίζει Ένα βουνό που κλαίει την ήττα του Bροντή που θυμώνει Ντέους, Θεός, Μη λες τ' όνομά του επί ματαίω Οιδίπους Ο πατήρ, η μικρή του Αντιγόνη, Ο πατέρας των παιδιών μου Αβραάμ γυμνός από βιβλικά στολίδια, Γυμνός. Πώς μπορεί Να ζει ο πατέρας Γυμνός εκεί πάνω στο λόφο; Πώς ξύπνησες Περιστέρι μου, γεράκι μου Πού είσαι; Ο πατέρας σου Χάθηκε στη μαύρη γη Το γέλιο του Το φοράς Κάθε πρωί Για να κοιτάζεις Τη βροχή και Τους ανέμους. Δεν ξέρω πού χάνονται οι πατεράδες Ίσως κοιμούνται κάτω από Την ιστορία τους. Μαριάννα Γ. Παπουτσοπούλου, Χρώμα μελαχρινό, εκδ. ΑΩ, 2020 Αγγελική Γιαννέλου, Η Ημέρα τού πατέρα (Μνήμη τώρα) Τα μαύρα περιστέρια Σουρούπωνε σαν έβγαιν' απ' το σπίτι Έστρωνε στα μαλλιά την μπριγιαντίνη Κοιτούσε, μη τον έβλεπε κανένας Μαύρα μονάχα περιστέρια κράζαν, από 'ναν γέρο πεύκο, στην αλάνα Τ' αγάπαγε τα μαύρα πε...

O Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ και η κόρη του Σονόρα  σε άρθρο της εφημερίδας  The River Press Κ.Π.Καβάφης, Ιερεύς του Σεραπίου Τον γέροντα καλόν πατέρα μου, τον αγαπώντα με το ίδιο πάντα· τον γέροντα καλόν πατέρα μου θρηνώ που πέθανε προχθές, ολίγο πριν χαράξει.   Ιησού Χριστέ, τα παραγγέλματα της ιεροτάτης εκκλησίας σου να τηρώ εις κάθε πράξιν μου, εις κάθε λόγον, εις κάθε σκέψι είν’ η προσπάθεια μου η καθημερινή. Κι όσους σε αρνούνται τους αποστρέφομαι. — Αλλά τώρα θρηνώ· οδύρομαι, Χριστέ, για τον πατέρα μου μόλο που ήτανε — φρικτόν ειπείν — στο επικατάρατον Σεράπιον ιερεύς.   [1926*] 1926: Alexandria Railway Station, Egypt. Νικηφόρος Βρεττάκος, Παλαιοί μόνιμοι κάτοικοι Εδώ περιφέρονται κ’ οι σκιές των προγόνων μου. Κάποτε μάλιστα θαρρώ πως ανοίγει του μεγάλου, ακατοίκητου παλιού μας σπιτιού το παράθυρο ο πατέρας μου. Πως βγάζει σιγά-σιγά το κεφάλι, βγάζει το χέρι. Με το μεγάλο του δάχτυλο μου δείχνει στο βάθος κάτι σαν όνειρο, κάτι σαν έ...