Προοίμιον

  Ο έρωτας δεν ρωτά. Δεν ζητά το λόγο ευγενικά. Δεν αναγνωρίζει απαγορευτικά. Δεν υπολογίζει λογικές. Ζει κάτω από χόρτα ξερά έτοιμα να προκαλέσουν πυρκαγιά μέρα μεσημέρι στο τελείωμα του Αυγούστου. Ο έρωτας έρχεται... Σκαρφαλώνει στα πόδια σου τρυπά το στέρνο σου και μπαίνει μέσα σου κατακτά τα φρούρια σπάει τις πανοπλίες. Σε γυμνώνει. Σε αποτελειώνει. Σε συνθλίβει. Σε αφήνει μόνο. Συμβολισμοί, εκδόσεις Βακχικόν, σελ.25      

  Ευχαριστώντας την Κατερίνα για την πρόσκληση, θέλω να αρχίσω με ποίηση από την Καλαμάτα.  Δεν γνώρισα την Γιώτα Αργυροπούλου αλλά γνώρισα την Κυριακή Καρσαμπά και τώρα γνωρίζω τη Φωτεινή Βασιλοπούλου με το ΑΜΕΙΛΙΚΤΟ ΝΕΡΟ.   αντιγράφω τη σελίδα 39          Άρωμα αφής Μνήμη Γιώτας Αργυροπούλου Βαθιά στη μνήμη των χεριών σπαραχτική η ομορφιά σου χωνεμένη κι η ζέστα του κορμιού γαλήνια θύμηση αποψυκτική στο δέρμα απιθωμένη. Το άρωμά σου παγιδευμένο στο μέσα μέρος του μυαλού και της ντουλάπας από σκυλιά ανιχνεύεται που λυσσασμένα κυνηγούν το παρελθόν.   Όλα τελειώσαν.   Τώρα μοναχά η μνήμη απομένει και μια οσμή ταριχευμένων λουλουδιών μοναδικό αποτύπωμα ζωής.   Ενδεικτικό το ότι υπήρξες.