Όταν πηγαίνω στο νησί, μένω πάντοτε στο ίδιο σπίτι. Που φτάνει στους ουρανούς έχοντας απαρνηθεί τα πάντα. Το παράθυρο είναι ένα πλάσμα διαφορετικό, την νύχτα κάθεται πάνω σε ιερές συκιές και όταν θέλει να με ξυπνήσει, εισχωρώντας στο αριστερό μου πλευρό, με φωνάζει Μάγια. Κολλάω πάνω του, σκοτεινές αντηχήσεις βαδίζουν στο εσωτερικό ενός δέρματος που τώρα είναι δικό μου και έτσι όλοι μαζί συνεχίζουμε και ζούμε. Στην κυριολεξία, περνάω μέσα από ένα κρίκο όταν θέλει να με ξυπνήσει.
Χώρα Αμοργού, Αύγουστος 2022
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου