Το ρόδο είπε και έγραφε λέξεις
που κάποτε ήταν οιμωγές
μα είχαν μια υπόσχεση άνθους
και ένα μικρό κομματάκι φύκι
ένα πένθος τυλιγμένο
στην ανάγκη του
έγραφε και έβλεπε
το α της αγρύπνιας μόνο
και ύστερα
έλεγα, είπα, έχω πει, είχα πει
για το κορίτσι που αγαπήθηκε
με πολλούς τρόπους
με λεπτούς αστραγάλους να φλέγονται
πάνω στο χαιρέφυλλο ανθρίσκο
με ανασκελώνει, έγραφε
ενώ συνέχιζε να αιμορραγεί
με δύο νι
από νύχτα σε νύστα
[χαιρέφυλλος ανθρίσκος]
~~~
Τράβηξέ μου τη νύχτα
που όλο στάζει άγρια πουλιά
εντωμεταξύ
εδώ
ασπρίζει το υπερώο
το τρίγλυφο στο διάζωμα
χωρίς έκπληξη
χωρίς ένα φλιτζάνι καφέ
χωρίς τσιγάρο
Ήρθε λοιπόν έναν αιώνα μετά
με το βαμβάκι
άσπρο τόσο απειλητικό άσπρο
[το άσπρο του άσπρου]
~~~
Θυμάμαι να φορεί τα μαύρα του πένθους
ακόμη και όταν φορούσε το νυχτικό της
όσα λουλούδια
και πουλιά αν είχε
πάλι μαύρα φορούσε
εσαεί
επέστρεφε
στημόνι και υφάδι
γονυπετής - νύκτιος -
στην άκρη του χολ
σχεδόν εύτηκτη
κατρακυλά
στις λιμπελούλες
και τα χωράφια να σπάνε
κύμα πάνω σε κύμα
ξάπλωσε με την πρώτη νιότη
μέσα στον ύπνο της γελώντας
[ερμάριον IV]
 |
| In Moonlight 1911 photo Imogen Cunningham |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου