Απροσπέλαστος - Πωλ Ελυάρ

 

Κανένας στόχος δεν αποσπά

Τον ταξιδιώτη που ‘ναι τρυπημένος από βέλη

Τον ταξιδιώτη που ‘ναι ακούραστος.

Μεταφρ.Ανέστης Μελιδώνης

Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων, Άνδρας

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.

Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.

Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.

Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη...

Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα...

Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων, Άνδρας

Χαρακτικό γ. Α Κωνσταντίνου ~ Η Ελιά

Η λεμονιά ~ Τάσος Μάντζιος

 

Η ΛΕΜΟΝΙΑ

Λυσσομανάνε έκτακτα και πάγια. Ρευστή πραγματικότητα. Μέσα, αθέμιτα και πλάγια. Παρόν, νύσσον και τέμνον. Πότε, Ιφιγένεια και πότε, Αγαμέμνων. Ωδίνες τοκετού και τερατογενέσεις. Μεσουρανούν σβηστά φεγγάρια. Οι αμαρτίες. Οι αφέσεις. Των γεγονότων, όζουν ήδη τα κουφάρια. Λυσσομανάν αστάθμητα κι απρόοπτα, τείχη φτενά, πώς να κρατήσουν. Ανθίζει ωστόσο, μάνα, η λεμονιά. Η λεμονιά που πότιζες, ανθίζει ακόμα και καρπίζει. Σαν να μην έφυγες. Σαν να μην ήσουν.

Στη Μαρία Λουίζα (Shew) ~ Edgar Allan poe [Μετάφραση Μήτσος Παπανικολάου, εκδόσεις Σμίλη] σελ.161

 

Απ' όλους εκείνους που χαιρετούν την παρουσία σου σαν την

    αυγή

απ' όλους εκείνους για τους οποίους η απουσία σου είναι η

    νύχτα

το τέλειο σβήσιμο απ' τον ψηλό ουρανό του ιερού ήλιου

απ' όλους εκείνους που, κλαίγοντας, σε μακαρίζουν

απ' όλους εκείνους που, πεσμένοι στο καταραμένο κρεβάτι

    της απελπισίας για να πεθάνουν, σηκώθηκαν άξαφνα κα-

    θώς άκουσαν να ψιθυρίζεις γλυκά αυτά τα λόγια: "Γεν-

    νηθήτω φως!"

να ψιθυρίζεις γλυκά αυτά τα λόγια που τα συμπλήρωσε το 

    σεραφικό βλέμμα των ματιών σου,

απ 'όλους εκείνους που σου οφείλουν το παν, που η ευγνω-

    μοσύνη τους είναι τόσο κοντά στη λατρεία

ω, θυμήσου τον πιο πιστό, τον πιο θερμό λάτρη σου, και σκέ-

    ψου πως αυτοί οι αδύναμοι στίχοι είναι γραμμένοι απ' αυ-

    τόν,

απ' αυτόν που, χαράζοντάς τους, σκιρτάει από την σκέψη ότι

    το πνεύμα του επικοινωνεί με το πνεύμα ενός αγγέλου.

περ. Μπουκέτο,τχ. 115 (27Ιουν. 1926) 492. Υπογραφή: "Ευπαλίνος". Μαζί με τα "Μποέμ" (Louis-Henri Murger) και "Η πριγκιπέσα Ίλσα" (Heinrich Heine).

Τίτλος πρωτοτύπου: "To Marie Louise (Shew)". Είναι γραμμένο το 1847 για τη νοσοκόμα Marie Louise Shew, η οποία φρόντιζε τη σύζυγο του Poe, Virginia.

 

Μήτσος Παπανικολάου: Τα ποιήματα (1916-1943) | Επιμέλεια: Μιχ. Κ. Μπακογιάννης | Σελ. 356 | ΕΚΔΟΣΕΙΣ Σμίλη, 2024

Edgar Allen Poe in 1848, one year before his death. Photograph: Bettmann/CORBIS

Edgar Allan Poe ~ To Marie Louise (Shew)

    Of all who hail thy presence as the morning-
    Of all to whom thine absence is the night-
    The blotting utterly from out high heaven
    The sacred sun- of all who, weeping, bless thee
    Hourly for hope- for life- ah! above all,
    For the resurrection of deep-buried faith
    In Truth- in Virtue- in Humanity-
    Of all who, on Despair's unhallowed bed
    Lying down to die, have suddenly arisen
    At thy soft-murmured words, "Let there be light!"
    At the soft-murmured words that were fulfilled
    In the seraphic glancing of thine eyes-
    Of all who owe thee most- whose gratitude
    Nearest resembles worship- oh, remember
    The truest- the most fervently devoted,
    And think that these weak lines are written by him-
    By him who, as he pens them, thrills to think
    His spirit is communing with an angel's.

Στάθης Κουτσούνης ~ Ποιήματα

 

Ο Αλφειός κυνηγά την Αρέθουσα, ενώ η Άρτεμη την προστατεύει με σύννεφο.

Γκραβούρα από έκδοση στα Λατινικά των Μεταμορφώσεων του Οβίδιου. Χαράκτης Solis, Virgil. Ημερ. έκδοσης, 1569

               

        Αρέθουσα [Στου κανενός τη χώρα, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2020]

Ο ήλιος έλαμνε στα κρύσταλλα

κάτασπρες οι πέτρες από τη γλώσσα της ροής

κι εμείς στις όχθες παίζοντας

 

τριγύρω γλαροπούλια κι ερωδιοί

και στις λάσπες βάτραχοι σαματατζήδες

 

σε κυνηγούσα κι έτρεχες

σαστισμένη ανάμεσα στα χόρτα

γλιστρούσες στη δροσιά και σ’ έσφιγγα

ώρες στην αγκαλιά μου κελαρύζοντας

μέχρι που κάποια στιγμή

θα γίνω πηγή μού φωνάζεις

μ’ έπιασαν τα γέλια ξεκαρδίστηκα

κι εσύ αμέσως άφαντη

 

από μακριά ακούγονταν νερά και αέρας

αλλά ολόγυρα σωπαίνοντας

μονάχα λυγαριές και πικροδάφνες

ώσπου κατάλαβα πως το ποτάμι είμ’ εγώ

βολίδα τότε σχίζοντας τη θάλασσα

έρχομαι αφρισμένος να σε βρω

~~~

Το στήθος [Ρόδο σε καθρέφτη, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2024]

Κάτι φορές τα χέρια μου

αμήχανα το σώμα σου κοιτάζουν

τα δάχτυλα ιδρώνοντας

κινούνται αδέξια στον αέρα

ώσπου οι χούφτες δειλές

αντί να τολμήσουν να πληρωθούν

γυρεύουν τρύπα να κρυφτούν

χώνονται γρήγορα στις τσέπες μου

λαγοί που μπαίνουν στο λαγούμι

για ν’ αποφύγουν το λαγωνικό

λουφάζουν εκεί μέσα με τις ώρες

κι όταν κάποτε ξεμυτίσουν

οι ίδιες τώρα

λαγωνικά που χάσαν τον λαγό

καραδοκούν μυρίζοντας και πάλι

 

το στήθος σου

~~~

Ο συνοδός [Στιγμιότυπα του σώματος, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2014]

επίμονα σχεδόν μ' ακολουθεί

χωρίς να με ρωτάει

μπερδεύεται στα πόδια μου αμίλητος

άλλοτε πάει μπροστά άλλοτε πίσω

κι άλλοτε από τα πλάγια ξεφυτρώνει

ενίοτε με εξοργίζει

μα όποτε εξαφανίζεται

αισθάνομαι μισός

 

ώσπου μια μέρα εκεί που περπατούσα

ξεκολλάει από τα πόδια μου

και κοκαλώνει καταγής

 

πρώτη φορά τον έβλεπα αποκομμένο

να κείτεται ατάραχος

αμέσως ένιωσα σαν κάτι να μου λείπει

κοιτάζομαι πιάνομαι

αλλά δεν έχω σώμα

ένας ίσκιος είμαι

κι ο ίσκιος στο χώμα

 

το σώμα μου

~~~

Του γιοφυριού της ποίησης [Η τρομοκρατία της ομορφιάς, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2004]

χρόνια ολόκληρα πάλευα                                                                 

να φτιάξω αυτό το ποίημα

ολονυχτίς το έγραφα                                                             

πρωί πρωί δαιμονισμένο

έτρωγε τις λέξεις                 

                                       

ώσπου κάποιο απόγευμα χτύπησε

το κουδούνι ένα ολόλευκο πουλί

 

αν δεν στοιχειώσεις άνθρωπο                                               

το ποίημα δεν στεριώνει 

και μη στοιχειώσεις κριτικό                                                               

μήτ’ επαρκή αναγνώστη             

                                                                                                       

παρά  της άγριας έμπνευσης                                    

την όμορφη την κόρη

που ’ρχεται βάζει τη φωτιά

κι ύστερα παίρνει δρόμο                                                       

κι αφήνει αποκαΐδια ένα σωρό

να τα διορθώσει ο πρωτομάστορας     

                                 

είπε κι εξαφανίστηκε

 

κι εγώ ενεός

έμεινα ν’ αντικρίζω το χαρτί                                                  

βαθιά καμάρα γιοφυριού                                                 

που μέσα γυάλιζε προκλητικά

το δαχτυλίδι

Ιωάννα Καραμαλή ~ Συνέβη [Εκδόσεις Ενάντια]

 

Μοναξιά

Σε κάθε βήμα της 

σκοτείνιαζε το διάβα

σε κάθε ανάσα

ο ουρανός της, βάραινε

κι εκείνη αμείλικτη συνέχιζε.

Σιωπηλή έσκιζε τον δρόμο

όπως σκίζεται το δέρμα

που διψά για ένα χάδι,

όπως πνίγεται η θάλασσα

που στεριά δεν ανταμώνει.

Μαύρα πουλιά δραπέτευαν 

απ' τις ραφές των ρούχων της, 

χειμώνες ολάκεροι κρέμονταν

στην άκρη των ματιών της

μα δάκρυ δεν γεννιόταν.

Φτερουγίσματα πένθιμα

παγωμένη μελωδία,

ο ανυπόφορος βηματισμός

της μοναξιάς

που μια ψυχή διασχίζει.

~~~

Ψύχρα

και λυγίζουν οι σκέψεις στο ταβάνι μου,

η υγρασία μου θυμίζει πως ακόμη υπάρχω

κι ας περπατώ κάθε βράδυ χιλιόμετρα ολόκληρα

στους αρμούς των δρόμων προσπαθώντας να θυμη-

θώ ποιο μονοπάτι με έκανε να χάσω τον ειρμό των

ονείρων που κάποτε βαστούσα κρυμμένο κάτω

από το ψάθινο καπέλο.

Κάνει ψύχρα και το καπέλο μου μοιάζει αλλόκοτο,

το ταβάνι αμείλικτο κι εγώ σέρνω τα βήματα με 

τα μάτια, έρμαιο αρμών γης ατέρμονης.

~~~

Λευκή σιωπή

Λευκή σιωπή με χάιδεψε

στα βλέμματα των άλλων

λευκή σιωπή κατάπιε τη ζωή μου

κι ανάποδα τα βράδια περπατάει

στα ταβάνια η μορφή μου

αν σιωπηλά πονάς και υπομένεις

λένε πως γι' άλλες θάλασσες τραβάς

σβήνεις και ξαφνικά σωπαίνεις

μόνος σου κρυφά θυμάσαι να μιλάς

και μόνο τότε ανασαίνεις.

Πότισε κείνα τα μαλλιά

ρόδα μέσα τους ν' ανθίσουν

που θα ΄χουν ρίζα την καρδιά 

σκέψεις να καρποφορήσουν

ρότα ν' αλλάξει η ζωή

στην ομορφιά να πάει

χρώμα να βάψει η σιωπή

να πάψει να πονάει.

~~~

Συνέβη

δεν είναι ποίημα

κι ούτε θα γίνει

Μάης δακρυσμένος

στέκεται απέναντί σου

μπουκέτα από στάχτες

και άλλα ποδοπατημένα

δεν είναι ποίημα

κι ούτε θα γίνει,

συνέβη.

Μάνα ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Μάνα, βλέπω τα χέρια σου να τρέμουν

κάθε φορά που θες αγάπη να προσφέρεις

κι αυτό πληγώνει την καρδιά μου.

Έγιναν οι πίκρες φίδια που σε περικυκλώνουν

πίνουν το αίμα σου κι ασπρίζουν τα μαλλιά σου

τις νύχτες κλαις για μιαν αγάπη στοργική και σφραγισμένη.

Κι εγώ…

που σου χαρίζω πίκρες δίχως να το θέλω,

είμαι κλεισμένη στης θλίψης το κονάκι,

δεν έχω θάρρος να σου πω πως «σ’ αγαπώ!»

πως θέλω απόψε να γείρω μες στην αγκαλιά σου.

Καντήλι ανάβω στον ωκεανό

προσφέροντας θυμίαμα για την παρηγοριά σου.

Μάνα, σε είδα στον ύπνο μου

ήρθες με χέρια ματωμένα

και χτυπούσες τους τοίχους της καρδιάς μου.

«Μάνα» σου φώναζα

«Μη χτυπάς, δεν έχω άλλα κομμάτια να προσφέρω».

Μάνα, σε είδα στον ύπνο μου

γέλαγες και το στόμα σου ήταν άδειο

τα μάτια μαυρισμένα

τα χέρια σου γυμνά και ματωμένα.

Μάνα, ήρθες στον ύπνο μου

κι ο πόνος σου ούρλιαζε στα αυτιά μου

δεν έχω τρόπο να σ’ αγκαλιάσω

μου κλέψανε τη νιότη μου.

«Σώπα» είπες «όνειρο ήτανε»

η αλήθεια είναι ακόμα πιο σκληρή

μην τρομάζεις με τον άνθρωπο

και τις υπεκφυγές του.

Tote Mutter, του Egon Schiele

Περσεφόνη Σαράντα Κιλών ~ Άννα Γρίβα [καρυοθραύστις τχ21, Μάρτιος 2026, σ.244]

 

Αν εκείνη κατόρθωσε

με έξι σπόρους ροδιού

να διαβεί του θανάτου την πύλη

και να γίνει βασίλισσα

τότε γιατί να μην μπορέσω εγώ

να επιζήσω

μασώντας σιωπηλά

τους καρπούς των ανέμων

τα φύλλα των αόρατων δέντρων μου

τα κλωνάρια του τίποτα;

Ύστερα αν μου πουν

πως δεν γίνεται χωρίς κρέας

χωρίς ψωμί

χωρίς κάτι στέρεο στο αίμα μου

θα καλέσω με τα δυο χέρια μου

σφικτά ενωμένα

του Άδη τη νύφη.

Εκείνη θα ξέρει 

πώς ν' ανασάνει μυστικά 

μέσα στο στόμα μου 

το σκοτεινό της φαγητό

να τραφώ λίγο ακόμη

να μείνω στην ύλη

στη βαρύτητα

να μην ίπταμαι καθώς περπατώ.

Η αρπαγή της Περσεφόνης, Niccolò dell’ Abbate.

Διώνη Δημητριάδου ~ Αδώνιδος κήποι [ΑΩ Εκδόσεις]

Ποιητού το ήθος

Και θα σταθείς με μόνο το μολύβι σου στο χέρι

από φωτιά ν' αστράφτει και να ξερνάει λυγμό

τα τρίσβαθα που μέσα τους κρυμμένο

ως το μεδούλι σε κατατρώει σαράκι

Μόνο αυτό θα έχεις

των πιο παλιών κληρονομιά ακριβή

πικρό να γράφεις και να γεύεσαι το αλάτι

Ευχή κι όχι κατάρα

με μια ελάχιστη φωνή

το πιο βαρύ στα ποιήματα 

φορτίο που σηκώνεις

Ήθος του ποιητή

το άχθος του ανθρώπου 

~~~

Στο μέτρημα

Κομμάτια κι αποσπάσματα ζωής

αργοσαλεύοντας

νυχτερινά ομοιώματα

γκρίζες σκιές

απ' τα υγρά πλακόστρωτα μαζεύοντας

ώς το ξημέρωμα

'Έπειτα

πολύ προσεκτικά το μέτρημα

μη γίνει λάθος και συναριθμηθούν

με τους παρόντες

οι φίλοι που ολοένα λιγοστεύουν

Στο τέλος πια σαν αποκάμουν

πολύτιμο φορτίο τα ίχνη αποθηκεύουν

μην και σβηστούν από την πρωινή δροσιά

και θριαμβεύσει ο θάνατος

~~~

Συνωμοσία

Παμπάλαια μήτρα

απ' όπου φύτρωσε η ελπίδα

Κι ο απόηχος

μιας τελειωμένης μέρας

Παράξενα μπερδεύονται 

συνομιλούν κρυφά

Απ' έξω με αφήνουνε

απ' την κλειστή συνωμοσία

[χάνεται πνίγεται ο ήχος της κραυγής κι απομένει 

ο ψίθυρος πόνου παλιού και βιωμένου σημάδι

απομεινάρι σιωπής πριν πολύ πιο πριν κι απ' τη

ζωή την ίδια]

ΕΡΓΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: Φωτεινή Χαμιδιελή, Βυθός, μεικτή τεχνική, 50χ40 εκ.

Βασίλης Παχουνδάκης ~ Ανοιχτά της Χίου

φωτογραφία :Βασίλης Παχουνδάκης 

Ανέφικτο το παρόν

που αλαλάζοντας αποδεκατίζει
με χειρονομίες
και κραυγές τις μέρες
και τις νύχτες μου.
Αστόχαστα έψαξα στα συρτάρια
να βρω την κλεμμένη μου παρηγοριά κύλισα  σαν έρεβος 
στο πάτωμα χάνοντας ένα μέρος της φαντασίας μου, μη θέλοντας να κρατήσω άλλο σιγή ιχθύος,
πούλησα την τελευταία μου φωνή
σε παραπλαίοντα  σκάφη της ακτοφυλακής για να σηκώσουν
τη σημαία του φόνου που έρχεται
και ξαναέρχεται φλεγόμενη
στις ακτές.

~ ~ ~

Έλα μάνα

γνέψε μου
από μακρυά
γιατί
δεν θέλω
να θυμάμαι
την βρεγμένη
ανάσα σου
ούτε
την φτωχή σου
από
αγάπη μυρωδιά.
Έλα μάνα
γνέψε μου από μακρυά
κι ίσως να έρθω
να καθίσω
στα πόδια σου
σαν τότε μικρό παιδί
που αρνήθηκες
να μου πεις
το παραμύθι
συγχωρώντας
το λάθος μου.
Έλα μάνα γνέψε μου
από μακρυά
για να αφήσουν
να λυθούν τα μάγια
της ύπαρξης μου.
Έλα μάνα
γνέψε μου από μακρυά
γιατί δεν μπορώ να έρθω
...τα δικά μου παιδιά
φωνάζουν βοήθεια
για να σωθούν
από την θλίψη
που προκαλούν
οι βιτρίνες
του πάθους μου.
Έλα μάνα
γνέψε μου
από μακρυά
κι ίσως βρεθώ
έξω
από την πόρτα
των χρόνων σου
και δεν θα
χρειαστεί
να χτυπήσω
ξέρω θα έχεις
το κλειδί
πάνω
στο πρεβάζι
στην γλάστρα
με τους μπαξέδες ,
και θα μπω
και θα καθίσω
δίπλα
από την σόμπα
που έσβηνε
τα χάδια
της νύχτας.
Έλα μάνα..
μάνα Μήδεια
μάνα Εκάβη
...έλα
στη μήτρα
που σε ανάθρεψε.
Έλα μάνα
για να ξεχάσω
το φόβο
του φόβου μου.
Έλα μάνα
 μάνα
της μάνας μου
που αγκιστρώθηκα
στην κλαρωτή  σου
φούστα
φωνάζοντας
 με μια άηχη 
κραυγή.
Έλα βρε μάνα
γνέψε  μου
από μακρυά
και 'γω
θα σβήσω
από την
μνήμη μου
τα θύματα
του χρέους σου
που φόρτωσες
σε μένα.
Μάνα....
έλα μάνα
που είσαι μάνα
της Ηλέκτρας
και της Αντιγόνης
της Ιφιγένειας,
της Λίτσας ,
της Κούλας ,
του Ορέστη,
του Κωστή
μάνα της αγωνίας
ενός κρεβατιού
ετοιμοθάνατου θανάτου
...ενός Έρωτα
μάνα....
Μάνα ....
γνέψε  μου ..
Φιμώθηκε
η αήθεια σου
στη στάχτη σου.
και το πρόσωπό σου
Μάνα ......
Μαμά....
Θύμωσα ..μάνα !!!

~ ~ ~ 

ξέρεις ρε γαμώτο  θέλω να σου μιλήσω να σου ακουμπήσω την μιλιά μου μέσα στο δικό σου στόμα να γευτώ το σάλιο σου στον ουρανίσκο να νιώσω τις τελευταίες στιγμές του φαγητού ή του κρασιού που είχες πιει , να προσαρμόσω τις λέξεις μου ώστε να χωρούν στα δικά σου χείλη και στη μικρή εσοχή της γλώσσα σου και μετά να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα με τις ίδιες φράσεις που θα έχουν πολλά φωνήεντα και διφθόγγους και σύμφωνα που δεν θα συμφωνούν με εμάς αλλά εμείς θα είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά από την καρδιά μας.

ξέρεις ρε γαμώτο θέλω και να σε ακούσω να  μου μιλάς ,ακόμα πιο πολύ να μου λες για πράγματα που δεν θα φανταζόμουν ότι υπάρχουν αλλά που εσύ έχεις βιώσει και ζήσει και θέλω μετά να φανταστώ ότι κάπου εκεί ανάμεσα σε όλα αυτά θα υπάρχω  και γω έτσι περαστικός σαν από σκιά , και να έρχεσαι να με αγκαλιάζεις ακουμπώντας το κεφάλι σου στο δικό μου στήθος ακροβατώντας ανάμεσα στους δυο μου κόσμους , αλλά εμείς θα είμαστε μαζί και ένα βήμα μπροστά από την καρδιά μας.

~ ~ ~ 

Συνήθως κάτι ψυθιριζε,

κάτι που έμοιαζε μ ‘ευχή,

σαν πρωινό τάμα,

πριν χαθεί το καϊμάκι

πριν σβήσει η τελευταία αχτίδα

που έσπαγε το τζάμι,

για να χωρέσει στην χαραμαδα

που είχε για καρδιά.

~ ~ ~ 

Δεν χορταίνουν τα μάτια

και σα σπασμένα κλαριά

αφήνονται στο έλεος του καιρού.

Χάθηκαν οι λέξεις

κάτω από τη γλώσσα

αφήνοντας ακάλυπτα τα δόντια.

Αχυράνθρωποι είναι

με σπασμένες ραχοκοκαλιές.

~ ~ ~

Ποτέ δεν θα σωθούμε

μια αλλαξιά είμαστε.

Μέσα σε δανεικά ρούχα,

και αποτεφρωμένες ανάσες,

κι είναι αχόρταγη η μέρα

που με τρώει σιωπηλά,

κι ύστερα με ξερνάει

εξίσου αχόρταγα.

Έλα όμως

που εγώ βολεύτηκα,

στο αναπηρικό αμαξίδιο

της καρδιάς μου!

[Haiku - Κατερίνα Ατσόγλου]

 

Δροσιά της αυγής

πέταλα της νιότης σου

πόνος σε λήθη

[Haiku - Κατερίνα Ατσόγλου]

Πηνελόπη Αλεξίου ~ Millennials [Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση]

Η ΜΟΝΑΔΑ 

Τα βήματά μου δεν μετρώ στον διάδρομο

δεν υπάρχει η αίσθηση του χρόνου

τα παράθυρα με τα αγκάθια στις σιδεριές τους 

σκίζουν τα πνευμόνια μου 

και το μυαλό μου μονάχα σκέφτεται

πού να βρίσκεται - άραγε;- το νήμα της προγιαγιάς

για να πλέξει κασκόλ

μια αγκαλιά - παρηγοριά της διάγνωσης

ο αέρας μυρίζει φωτιά

βλέπω χρώματα τρέχουν έξω απ' τα δωμάτια των νοσοκομείων

μου φιλούν τους ώμους και γεμίζω εξανθήματα

τώρα έχω την εξήγησή μου

ξέρω γιατί βλέπω θολά

κι ο κόσμος κινείται με τρέμουλο

σε αποχρώσεις μαύρου και άσπρου

δε ξέρω αν εκείνη είν' ένα μωρό που γέννησα εγώ

ή αυτό με γέννησε παρά τη θέλησή μου

φωλιάζει στο σώμα μου

ενίοτε εγώ στην αγκαλιά της

κι όταν ανοίγει την κοιλιά της για να μπω

δεν είμαστε πια δυο

είμαστε σύνολο

μία ομάδα

μία μονάδα

που δεν διάλεξα.

~~~

Η ΡΥΤΙΔΑ

We are not victims of our own bodies

we are survivors of how you trear us.

Andy Jackson,  "Listen"

Όλες εκείνες οι ζωές που δεν μπόρεσα να ζήσω

εγκλωβισμένη σε συμβάσεις με ωρομίσθια,

που αποστραγγίζουν τη δύναμη να περπατώ μ' αυτοπεποίθηση,

και κλειδωμένη σε κελιά μ' εργατοώρες σπαταλημένης νιότης, 

με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

κρυμμένη στο μπάνιο για να βάλω τα κλάματα

από την πίεση

στην οποία τα αγχολυτικά απέκτησαν ανοσία.

Με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

σκεπτόμενη αν θα ρίξω νερό στο πρόσωπό μου

και χαλάσει το μακιγιάζ της δυναμικής εργαζόμενης  

που πρέπει να τα κάνει όλα σωστά

και να φέρει στο σπίτι λεφτά

για να παίρνει ακριβά πατέ στον γάτο.

Με συνάντησαν σήμερα το  μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

καθώς τα πόδια μου έσερνα

σαν θανατοποινίτες 

που ετοιμάζονται να δουν 

τηλεόραση

ή 

τον άλλον κόσμο.

Με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς

που επινόησα,

για να ξεφύγω από το λάπτοπ

που μου τηγάνισε τα μάτια

και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη,

στον καθρέφτη του μπάνιου της δουλειάς,

στο διάλειμμα που επινόησα

με κοίταξα

και τότε είδα 

μια ρυτίδα χωρίς τέλος και αρχή

να διαπερνά το πρόσωπό μου,

να ξεκινά απ' το τριχωτό της κεφαλής

και να φτάνει ως το τελευταίο δάχτυλο του ποδιού μου.

Η ρυτίδα 

με είχε κόψει στα δυο.

~~~

ΒΗΤΑ

Βούλιαξαν βάρκες

βομβάρδισαν βρέφη

βοήθεια, βοήθεια

βρεγμένες βαλίτσες

βεβιασμένοι βίοι

βοήθεια, βοήθεια

βρομάνε βόθροι

βρέχει βιτριόλι

βοήθεια, βοήθεια

βυζαίνουμε βάσανα

βουρκώνουμε

βουτήξαμε βαθιά

βοήθεια.

Josef Bartuska - 1930s

Ανηδονία ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

ΑΝΗΔΟΝΙΑ

Η εμμονή με το τέλος

δεν με αφήνει να χαρώ,

με τρώει και χορταίνει

κερνά θυμό την ψυχή μου.

Αιώνες κουβαλώ αυτήν τη δυστυχία,

τη σταύρωνα κάθε Μ. Πέμπτη

ύστερα την έθαβα και ξάπλωνα ήσυχη.

Τρεις μέρες μετά

εμφανιζόταν μπροστά μου,

ζήταγε να βουτήξω

στην τρύπα της αμφιβολίας

με ρούφαγε η δίνη της

κι έτσι ξεχνούσα εκείνες τις λίγες ώρες χαράς.

Η εμμονή μου εμφανίζεται λαθραία

μου δίνει φιλιά προδοσίας

με παραδίδει έρμαιο

μου φορά κόκκινη χλαμύδα

και με σπρώχνει σ’ ατέρμονο Γολγοθά.

Το Βάρος της μοναξιάς, εκδ. Βακχικόν, Αθήνα 2024

Ο θάνατος του Υάκινθου (The Death of Hyacinthos)  του Ζαν Μπρόκ.

Ο Θάνατος του Υάκινθου είναι πίνακας που φιλοτέχνησε ο Ζαν Μπροκ το 1801. Φιλοξενείται στη συλλογή Poitiers και εκτίθεται συχνά στο Μουσείο Musée Rupert de Chièvres στο Πουατιέ της Γαλλίας.