Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κοχύλι - Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα


Στη Νατάλια Χιμένεθ

Μου έφεραν ένα κοχύλι.


Μέσα του τραγουδάει
μια θάλασσα χάρτης.
Την καρδιά μου
γεμίζει νερό
με ψαράκια
σκουρόχρωμα και ασημένια.


Μου έφεραν ένα κοχύλι.




Μεταφράζει η Ξένια Κακάκη






Σχόλια

Αγαπημένες Αναρτήσεις

Λιγες Και Μια Νυχτες - Ισίδωρος Ζουργός (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  Την άνοιξη του 1909, ο έκπτωτος σουλτάνος Αβδούλ Χαµίτ ο Β΄ εξορίζεται στη Θεσσαλονίκη και µένει έγκλειστος σε µια εντυπωσιακή έπαυλη. Εκεί, σύµφωνα µε το µυθιστόρηµα, θα διηγείται για λίγες νύχτες σ’ ένα µικρό κορίτσι τη ζωή του. Ένα εντεκάχρονο όµως αγόρι κρυφακούει… Εβδοµήντα χρόνια μετά, θα υπάρχει ακόµη µια νύχτα, µάλλον µια ζωή ολόκληρη σε µία µόνο νύχτα. Άλλωστε στον 20ό αιώνα αργούσε συχνά να ξηµερώσει. Το Λίγες και µία νύχτες, µε άξονα την ερωτική ιστορία που φωλιάζει στην καρδιά της αφήγησης, εξιστορεί µια περιπέτεια για το κυνήγι του πλούτου και την αναζήτηση της ευτυχίας. Το βιβλίο αναπλάθει µια µαγευτική συνοικία έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης, αυτή των Εξοχών, που έσβησε για πάντα. Είναι ακόµη µια γραφή για τα σπίτια, φτωχικά και πλούσια, για το µέσα και το έξω τους, για τους τοίχους και τα έπιπλα όπου υφαίνονται οι ανάσες ζώντων και τεθνεώτων. Το Λίγες και µία νύχτες εµπεριέχει ακόµη κατά κάποιον τρόπο τον σχολιασµό του, διερωτάται πίσω από την κουίντα για τα άγ...

Ωδή ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Προσεχτικά κλειδώνει τα συναισθήματα Έτσι η ζωή κυλά ήσυχα Τα κρεβάτια μένουν άθικτα και τα χαμόγελα στεγνά Είπες θα 'ρθεις ο κόσμος να χαλάσει Είπες θα 'ρθεις κι όλοι οι ποιητές γράφουν ποιήματα δίχως τέλος [1] Φωτ. sara.robin

Θάλασσα είναι ~ Νίκος Μυλόπουλος

  Ώρες ώρες οι τοίχοι ξεχνώντας την καταγωγή τους Όμως θα ’θελα τόσα πολλά να σου πω Που δεν θα ’φτάνε μια ολόκληρη νύχτα Και ξέρω πως αύριο το πρωί θα ονειρευτώ Τους πέντε δρόμους που ούτε αριθμοί δεν υπάρχουν Κι όλοι οι φίλοι άλλαξαν δουλειά, γίναν ψαράδες. Άλλος καμάκι, άλλος φανό μάς κυνηγούν Και πάλι γλιτώνουμε την τελευταία στιγμή Μισόπνιχτοι μες στων εχθρών τα δίχτυα. Καιρός να πάμε στη γριά Που στα νιάτα της τη φώναζαν Κίρκη Εσύ καρίνα. εγώ κουπί Θάλασσα είναι, θα περάσει. Μας επέτρεπαν να γράφουμε πάνω τους «Οι εραστές πάντα σιωπούν» (2007)

Σιωπηλά αλλά λαλίστατα ~ Ειρήνη Βεργοπούλου

  Εχθές, 28 Οκτωβρίου, σε επίσκεψη σε σπίτι υπεραγαπημένης φίλης στην πανέμορφη γειτονιά του Υμηττού, και περπατώντας για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες επί της οδού Κολοκοτρώνη, στις παρυφές του πάρκου Άρη Αλεξάνδρου, διότι για δεκαετίες διεσχιζα μόνο με το αυτοκίνητο το δρόμο αυτό, είχα την ευλογία της "συναντησης" με τις δύο λαβωμένες μεν, αλλά ακόμα ωραιότατες αυτές κυρίες, στολίδια της περιμέτρου του πάρκου, τις οποίες ίσως πια ελάχιστοι προσέχουν και χαιρετούν, αυτες όμως δεν σταματούν να νεύουν στον διαβάτη, υπομονετικά, καρτερικά. φωτ. Ειρήνη Βεργοπούλου

Τα Παράθυρα ~ Κ. Π. Καβάφης

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.— Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω. Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία. Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Αφορισμοί ~ Κατερίνα Ατσόγλου

  ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ Πάντα θα μένεις να κοιτάς τα καρτ ποστάλ που θα σου στέλνουν φίλοι και εχθροί. Θα ζεις γιορτές και θα εύχεσαι περαστικά. 〰〰〰〰〰〰 Ο άνθρωπος και ο καιρός στις φουρτούνες φαίνονται τις άλλες ώρες μαγεμένοι απολαμβάνουμε τη γαλάζια γαλήνη τους 〰〰〰〰〰〰 Υπάρχει ζωή; ναι μα κρύβεται κάτω από τσαλακωμένες συνειδήσεις και πνίγεται στον ιδρώτα του μόχθου 〰〰〰〰〰〰 Δεν έχω τίποτα να προσθέσω στις αφαιρετικές του καιρού έμμονες ιδέες 〰〰〰〰〰〰 Εσείς που κάνετε το ψέμα αλήθεια σταθείτε για μια στιγμή λυπηθείτε το αίμα που θα χυθεί από τις μάχες που θα προκαλέσετε Ατσόγλου Κατερίνα, Συμβολισμοί, εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2020