Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Προοίμιον

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Βασίλης Σκαράκης ~ Χαρταετοί 1984

την Φεβρουαρίου 22, 2026

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Βασίλης Σκαράκης ζωγραφική

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Αρχική σελίδα
Ποίηση
Πεζογραφία
Εκδηλώσεις
Συνεντεύξεις
Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του Βιβλίου
Κείμενα ~ Στοχασμοί
Παρουσιάσεις ~ Εκδηλώσεις
Ζωγραφική
Ιωάννης Παπαπανάγου ~ Περιήγηση
Η Ποίηση των Άλλων (προτείνει η Ελένη Νανοπούλου)
"Οι σκιές του κόσμου" ~ Γιώργος Δρίτσας
Σιωπηλά αλλά λαλίστατα ~ Ειρήνη Βεργοπούλου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Τη Σαρακοστή ~ Πασχάλης Π. Κατσίκας

Οι όμορφοι θνήσκουν νωρίς σε ηλεκτροφόρα σύρματα Κάποιοι αφού απότομα υψωθούν τσακίζονται σε ίλιγγο παραδομένοι κι άλλοι αγκιστρώνονται στης μυγδαλιάς τη μυρωδιά να περιμένουν τη ροζ ανθοφορία Που πάνε όμως οι χαρταετοί όταν γεράσουν; Όταν παλιώσουν πια τα νέα στα αποκόμματα που έχουν για ουρά; Σε υγρά υπόγεια σταυρώνονται από το ζύγι κρεμασμένοι Την Καθαρά Δευτέρα καρτερούν που ο γιος πατέρας θα γενεί και τον καλαμωτό τους σκελετό θα ξαναντύσει με χαρτί * Ρετάλια, Γράφημα, 2020. Σπύρος Βασιλείου

Ο Χαρταετός - Οδυσσέα Ελύτη “Μαρία Νεφέλη', Ίκαρος, 1978

Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός. Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν εμένα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα τιμωρημένη ώρες και ώρες. Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε δεν ονειρευόμουν — ανέβαινε φοβόμουνα και μου άρεσε. Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω κάτι σαν την “ανάμνηση τον μέλλοντος' όλο δέντρα πον έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά σαν εφηβαία — φοβόμουνα και μου άρεσε ν’ αγγίζω μόλις τα καμπαναριά να τους χαϊδεύω τις καμπάνες σαν όρχεις και να χάνομαι. . . Άνθρωποι μ’ ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά και μου χαμογελονσανε· κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι: “δεσποινίς' φοβόμουνα και μον άρεσε. Ήταν οι “πάνω άνθρωποι' έτσι τους έλεγα δεν ήταν σαν τους “κάτω'· είχανε γενειάδες και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια' μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα και μου ‘βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ. Ήταν θυμάμαι ' Ή Άννέτα με τα σάνταλα' ' Ό Γκέυζερ της Σπιτσβέργης' το “Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δεν θα μας έρθει...

Βλέφαρα του Φλεβάρη ~ Θάνος Ανεστόπουλος

Βλέφαρα του Φλεβάρη κινούνται κι ανασαλεύουν βάρη τεράστια βάρη που την ματιά φορτώνουν και την καρδιά τρυπούν Χάνονται μέσα σ’ άγριες εικόνες τα όνειρά μας τα χείλια μας ενώνονταν κάποτε φανερά Τώρα έμεινε για μας μονάχα η σκιά μας κι ένα ασημένιο μενταγιόν να το φοράς κρυφά Αν όμορφες στα μάτια σου φάνταζαν οι κραυγές μου και αν μες στο κόκκινο του αίματος βούλιαζαν τα αυτιά την μπόχα αν χέρια αγγίζανε από καμένη σάρκα το μοβ άρωμα αν γεύτηκες στον ήχο του φωτός αν μπέρδεψες την γεύση και την όραση με την αφή και με το άρωμά σου έφτιαξες πολύχρωμη φωνή τώρα μυρίζεις γεύεσαι κοιτάς μα δεν αγγίζεις τα χρώματα που βγήκανε από ζεστό λαρύγγι αφήνοντας στο στόμα σου να καίει μια μυρωδιά που άλλοτε ποτέ δεν είχες ξαναγγίξει Και κάθε που μεσάνυχτα είναι ακούγεται η φωνή σου «Δεν έχω χέρια να μου χαϊδέψουν το πρόσωπο»

Γεράσιμος Δενδρινός ~ Απέραντες συνοικίες, Τόμος Α΄ [Απόσπασμα 5.Η μελωδία της ευτυχίας]

[...] Ο αετός έπνεε, τώρα, τα λοίσθια, οι τούμπες στον αέρα είχαν πολλαπλασιαστεί, και, απ' ό,τι φαινόταν, ο Συμεών είχε δίκιο για τα ζύγια της ουράς. Ήμουν καταρρακωμένος, γιατί πάλι τα πράγματα γίνονταν έτσι όπως τα ήθελε η γιαγιά. Η Τέσι γελούσε για την κατάντια του αετού μου κι ο πατέρας πήρε τον σπάγκο στα χέρια του. Με το ένα χέρι τραβούσε, ενώ με το άλλο ξανάφηνε τον μαζεμένο σπάγκο, με αποτέλεσμα να μην κατεβαίνει καθόλου ο αετός και τ' ακροβατικά νούμερα να συνεχίζονται. "Να τον αφήσουμε να πέσει στην Ελευσίνα !", πρότεινε θριαμβευτικά η γιαγιά, αλλά ο πατέρας έκανε δυο βήματα στο πλάι, γιατί φοβόταν μήπως ο αετός πάρει νέα τούμπα. "Μα, είσαι στα καλά σου βρε Θοδωρή, που δίνεις σημασία σ' έναν ψωροαετό;", του φώναξε, κι εκείνος, αδιάφορος για τα λόγια της, συνέχιζε με αγωνία να μαζεύει τον σπάγγο. Ο ουρανός είχε για τα καλά σκοτεινιάσει. Τα μολυβένια σύννεφα πίσω απ΄τα καράβια της Ελευσίνας είχαν γρήγορα σκεπάσει τον υπόλοιπο ουρανό. Οι πιο πο...

Μνήμη Διονυσίου Σολωμού [Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας] ~ Σπύρος Αντωνόπουλος

Η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του Διονυσίου Σολωμού, έχει προταθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Αντί για αναφορά στον Εθνικό μας ποιητή παραθέτω 16 κείμενα με χρονολογική σειρά (σε διάρκεια 3000 ετών): 1. Ομήρου Οδύσσεια (λ’ 478-491 Νέκυια) 8ος αιώνας π.Χ «ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ᾿ αὐτίκ᾿ ἀμειβόμενος προσέειπε: ‘μὴ δή μοι θάνατόν γε παραύδα, φαίδιμ᾿ Ὀδυσσεῦ. βουλοίμην κ᾿ ἐπάρουρος ἐὼν θητευέμεν ἄλλῳ, ἀνδρὶ παρ᾿ ἀκλήρῳ, ᾧ μὴ βίοτος πολὺς εἴη, ἢ πᾶσιν νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν. _*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_ 2 Σόλων ο Αθηναίος 594/3 π.Χ Πολλούς δ’ Αθήνας πατρίδ’ ες θεόκτιτον ανήγαγον πραθέντας, άλλον εκδίκως, άλλον δικαίως, τους δ΄αναγκαίης υπό χρειούς φυγόνταας, γλώσσαν ουκέτ Αττικήν ιέντας, ως δη πολλαχήι πλανωμένους˙ (σελ.223) _*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_ 3. Ηράκλειτος 5ος Αιώνας π.Χ - Θάλαττα ύδωρ καθαρώτατον και μιαρώτατον, ιχθύσι μεν πότιμον και σωτήριον, ανθρώποις δε άποτον και ολέθριον. - Ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ. _*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_ 4. Τιμητικό ψήφισμα των Αθηναίων για ...

Ανωνύμου αναλογιζομένου... ~ Ιωάννης Παπαπανάγου [Περιήγηση]

Έχουμε πολλά να πούμε για τις ομπρέλες που δήθεν μας προστάτευαν απο δεινά που έφερνε ο καιρός, από το φως που δεν ερχόταν, από σύννεφα άτολμα που υπόσχονταν βροχές. Έχουμε πολλά να πούμε για ανθρώπους που στάθηκαν στο πλάι μας στις δύσκολες ημέρες, για εκείνους που αδιάφοροι προσπέρασαν, για όσους περιμέναμε αλλά δεν ήρθαν, για ό,τι αγαπήσαμε με πάθος. Για εικόνες κι εντυπώσεις, για μνήμες, που βαθιά ριζώσανε, έχουμε πολλά να πούμε... φωτ. του ιδίου

Από το Blogger