Κατά τύχη -ξυράφι στην καρδιά β΄ Μετεωρίτες έπεφταν πάνω στον μικροσκοπικό θόλο. Οι γυάλινοι ουρανοί κύκλωναν με βουλιμία το κάτασπρο πρόσωπο. Το αντίδωρο της αβεβαιότητας κράταγα σφικτά μέσα στις χούφτες μου, καθώς με πλησίασε ξάφνου οι σάρκες μας γίναν ένα. Μέσα σε μια πόλη που ερήμωνε για χάρη μας, κάποιος Θεός μάς λυπήθηκε, και η τύχη κύλησε με σκέρτσο το κουβάρι της, κόβοντας το νέο νήμα. ~ Ο φάρος των δακρύων – ξυράφι στην καρδιά (γ) Κάποτε φάνταζε σαν μια λιακάδα μετά από νεροποντή, σαν μια άσπρη μέρα μετά από θεομηνία μηνών. Μέχρι που ναυάγησα. Πλησιάζοντας μισοπεθαμένος στον κοντινό φάρο, βρήκα ένα ψεύτικο πορτατίφ φτιαγμένο από το δέρμα μου. Όμως δεν ήταν εκεί, δεν ήταν πουθενά Ίσως ήταν κάποτε εκεί, όταν την πρόσταζε το συναίσθημά της. Αλλά που είναι τώρα; Τελικά δεν ήταν ποτέ εκεί; δάκρυσα Το άρρωστο όμως φως συνέχισε να φέρνει...
σκόρπιες σκέψεις, αναγνώσεις, ιδέες, αφορισμοί, ανησυχίες... Ποίηση