Προοίμιον

  ευθαρσώς και στα ίσα Κι άξαφνα εσιώπησε κι άρχισε να μιλά - ωραίο πρόσωπο,  ευρυγώνιο, με χτιστάδες, ραγάδες και λυγερά τεμάχια πέτρας (τι χαράκια κι αυτά για την ποίηση). Λίγο πιο πριν και πιο έξω το αρχαίο νταμάρι και οι αμαξωτοί. Χρόνε ανίκατε μάχαν, δεν έχω πλέον χρόνο για μυθιστορίες,  του είπε ευθαρσώς και στα ίσα.  ουδόλως ντρεπόταν Να εξηγούμαστε: ουδόλως ντρεπόταν για τα καράτια στα φτερά του, ίσως γι' αυτό να πέθανε άγγελος μόνο μόνο άγγελος σε ράφι βιτρίνας με θέα. Σαν πιάνει η άνοιξη κι η περσεφόνη, ψάχνω τους από μη- χανής θεούς μου και τ' αγάλματα, δηλώνει αγωνιωδώς και αμέριμνος. Και κείνη την αντηλιά την όλο νάζι. Έξω οι άνθρωποι τρώνε αμίλητοι.  τι φωνασκούν τα αγάλματα στην αγορά Και τότε εσύ - για σένα μιλούσαμε πριν,  τι φωνασκούν τα αγάλματα στην αγορά, να λες, τι τα φτενά τους δόρατα, τι τα καλοθρεμμένα ούτ' ένας αίας καταγής, ούτ' ένας τεύκρος κάτω,  τέτοιοι ψηλοί αστράγαλοι εμένα με λιγώνουν. Στη γωνία ένας τουρίστας περιμένει...

  Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου – ώσπου αναλήφθηκα. Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός. Είσαι συ, που με βοήθησες ν' ανακαλύψω λοιπόν πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ' τη νύχτα. Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλα τα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως. Κι είσαι συ που με βοήθησες ν' ανακαλύψω πως τ' αστέρια είναι πεντάγραμμα, πως τ' αυτιά δεν ακούν, πως δε νιώθουν τα δάχτυλα τη μωβ απόχρωση της πέτρας όταν δύει ο ήλιος. Και πως ο ήλιος αυτός είναι ο μέγας εξουσιοδοτημένος του στερεώματος, να 'ναι ο πανταχού παρών – σ' όλα τα βάθη του. Να βρίσκει χιλιάδες φλεβίτσες και να διακλαδίζεται μες στο γρανίτη, να φορεί στέφανο χρυσό στο κεφαλάκι του βρέφους που περιμένει το πλήρωμά του στο σκοτάδι της μήτρας, ν' αναβλύζει απ' τα βάθη των θαλασσών, να κυκλοφορεί μες στα χρώματα των ζωγράφων και μες στους στίχους των ποιητών και μες στα πόδια που χορεύουν και μες στους ήχους του «αλληλούια». Κι η σιωπηλή παρουσία σου μ...