Αν εκείνη κατόρθωσε
με έξι σπόρους ροδιού
να διαβεί του θανάτου την πύλη
και να γίνει βασίλισσα
τότε γιατί να μην μπορέσω εγώ
να επιζήσω
μασώντας σιωπηλά
τους καρπούς των ανέμων
τα φύλλα των αόρατων δέντρων μου
τα κλωνάρια του τίποτα;
Ύστερα αν μου πουν
πως δεν γίνεται χωρίς κρέας
χωρίς ψωμί
χωρίς κάτι στέρεο στο αίμα μου
θα καλέσω με τα δυο χέρια μου
σφικτά ενωμένα
του Άδη τη νύφη.
Εκείνη θα ξέρει
πώς ν' ανασάνει μυστικά
μέσα στο στόμα μου
το σκοτεινό της φαγητό
να τραφώ λίγο ακόμη
να μείνω στην ύλη
στη βαρύτητα
να μην ίπταμαι καθώς περπατώ.
 |
| Η αρπαγή της Περσεφόνης, Niccolò dell’ Abbate. |
