Τη Δευτέρα, ένας Άγιος με φτερά από μουσαμά, περπάτησε στην Κατεχάκη κρατώντας ένα ροδάκινο και μια σάλπιγγα. Δεν μίλησε σε κανέναν - ήταν η Βουβή Εβδομάδα. Την Τρίτη, οι γυναίκες βάφτηκαν με κάρβουνο και ξάπλωσαν στις ταράτσες, διαβάζοντας οπισθοδρομικά τα Εγκώμια. Το βράδυ, έβρεξε πρόχειρες σκέψεις. Την Τετάρτη, ο Ιούδας έκανε delivery και τον πλήρωσαν σε λέξεις. Την Πέμπτη, τα περιστέρια γύρισαν από προσκύνημα με ραγισμένους ανθρώπους δεμένους στα φτερά τους. Ο κόσμος κοιμήθηκε με παπούτσια. Την Παρασκευή μια μαυροφορεμένη σάλπιγγα έπαιξε μπλουζ στον σταθμό Λαρίσης. Κανείς δεν κατέβηκε. Το Σάββατο οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν λευκές. Μόνο στη σελίδα (7) έγραφε: “Ανάστα, αλλά χωρίς φωνή.” Την Κυριακή Την επόμενη εβδομάδα βάλθηκα ν’ αιμορραγώ, στο παρτέρι με τις δίχρωμες βιολέτες. * Φωτογραφία διαδικτύου.
σκόρπιες σκέψεις, αναγνώσεις, ιδέες, αφορισμοί, ανησυχίες... Ποίηση