Ενηλικίωση ~ Νίκος Μυλόπουλος

 

Κινούμαι πάνω στην πληγή που δεν φαίνεται και ονομάζεται δρόμος

Φορές ατέλειωτος οδηγεί στην απόλαυση

Αν φτάσεις στο τέρμα πουλί θυμίζει που μόλις πέταξε

Η ίδια η ζωή μοιάζει με τόπους και καταστάσεις

Που ονειρεύονται την απόδραση.

Προσπερνώντας τα αγέλαστα πρόσωπα

Μένω εμβρόντητος μπροστά στη νεκρή πινακίδα

Που την έξοδο δείχνει ανύπαρκτου κινδύνου.

Ψαρεύω απ’ το παρελθόν να πιάσω το σήμερα

Σε περιβάλλον ασταθές και ακατανόητο

Οι πιο καλοί κι οι πιο κακοί στο τέλος επιβιώνουν.

Οι υπόλοιποι όλοι γίνονται λίπασμα στα πάρκα της πόλης

Μισής χαράς ανθεστήρια.

Επιλεγμένος ψίθυρος η αγκαλιά

Ύστερα έπεται η απουσία.

Ματαιώσεις και ρωγμές ό,τι απέμεινε

Από μια πάλλουσα ασημαντότητα.

‘House, Benbecula, Hebrides, 1954’ by photographer, Paul Strand. Scottish island inspiration for Alexander McQueen Spring/Summer 2017.

Θάλασσα είναι ~ Νίκος Μυλόπουλος

 

Ώρες ώρες οι τοίχοι ξεχνώντας την καταγωγή τους
Όμως θα ’θελα τόσα πολλά να σου πω
Που δεν θα ’φτάνε μια ολόκληρη νύχτα
Και ξέρω πως αύριο το πρωί θα ονειρευτώ
Τους πέντε δρόμους που ούτε αριθμοί δεν υπάρχουν
Κι όλοι οι φίλοι άλλαξαν δουλειά, γίναν ψαράδες.
Άλλος καμάκι, άλλος φανό μάς κυνηγούν
Και πάλι γλιτώνουμε την τελευταία στιγμή
Μισόπνιχτοι μες στων εχθρών τα δίχτυα.
Καιρός να πάμε στη γριά
Που στα νιάτα της τη φώναζαν Κίρκη
Εσύ καρίνα. εγώ κουπί
Θάλασσα είναι, θα περάσει.
Μας επέτρεπαν να γράφουμε πάνω τους

«Οι εραστές πάντα σιωπούν» (2007)