Προοίμιον

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

The start of a new day

την Μαΐου 25, 2021

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Φωτογραφία Life is a journey

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Αρχική σελίδα
Ποίηση
Πεζογραφία
Εκδηλώσεις
Συνεντεύξεις
Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του Βιβλίου
Κείμενα ~ Στοχασμοί
Παρουσιάσεις ~ Εκδηλώσεις
Ζωγραφική
Ιωάννης Παπαπανάγου ~ Περιήγηση
Η Ποίηση των Άλλων (προτείνει η Ελένη Νανοπούλου)
"Οι σκιές του κόσμου" ~ Γιώργος Δρίτσας
Σιωπηλά αλλά λαλίστατα ~ Ειρήνη Βεργοπούλου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος ~ Κάτω Χώρες

Ο Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 1965. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και Ιστορία & Φιλοσοφία της Επιστήμης στο ΕΚΠΑ. Ποιήματά του, αναγνωστικά σχόλια και πεζά δημοσιεύονται -κατά καιρούς- σε εφημερίδες, σε έντυπα καθώς και σε διαδικτυακά περιοδικά, σε συλλογικούς τόμους και ανθολογίες. Κείμενά του στοιχειοθέτησαν την παράσταση των Αισχυλείων 2017, Επιτάφιος εν Ελευσίνι, σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα με τη συμμετοχή της Λαϊκής Ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκης. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές και δυο βιβλία με πεζά, ενώ στο τρίτο τεύχος του περιοδικού Σταφυλή (Δεκέμβριος 2022) επιχειρείται, με αφορμή την συλλογή Γενόσημα, ΑΩ, 2021, μια διεισδυτική αποτίμηση του συνόλου των ποιητικών του βιβλίων, από την κριτικό Διώνη Δημητριάδου, με τίτλο: Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, ''Η ιαματική αιχμηρότητα των λέξεων''. Υπήρξε -για μεγάλο χρονικό διάστημα- συγγραφέας βιβλίων Φυσικής στις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα και Έναστρον και εργάζεται ως καθηγητ...

Ανδρέας Δαβουρλής ~ Τέσσερα Ποιήματα

Φωτογραφία/Danny de Jong Άγγελοι Άγγελοι κυκλώνουν τη γυμνή ψυχή μου που ξερόφυλλο γίνηκε την φυσάει ο γεροάνεμος και χορεύει. Άγγελοι παίρνουν στα χέρια τη ψυχή μου την οδηγούν στα άγια των αγίων σε κόλπους γαλάζιους μυστικούς σε θαλασσόδερτο ασκηταριό ερημοκλήσι. Εκεί που κανένας άξιος από μόνος του να πάει στη λογική την αναίμακτη μυσταγωγία. Εκεί που ανταμώνονται όλες οι θάλασσες και κοινωνούν η μια την άλλη. Εκεί που των νεφελών το φέγγος δοξολογεί τον Έναν κι εκείνος γίνεται αμνός και διαμοιράζεται σε όλους ανεξαιρέτως Για μια και μοναδική φορά στη ζωή μας σε μυστικούς κόλπους κρυσφήγετα του νου Ατενίζοντας τις μαγικες ανατολές της νέας εποχής της συστολής και της συνομωσίας Καντηλανάφτης, προσέχω τα κεριά του κόσμου στο μανουάλι των στεναγμών. Αγρυπνώ πάνω απ τα παρακάλια και τα δάκρυα των παιδιών, των ψυχών των φτωχών και των κατατρεγμένων Ας πιούμε Ας πιούμε απόψε στις μ...

Ελένη ~ Γιώργος Σεφέρης

Γιώργος Σεφέρης Ελένη ΤΕΥΚΡΟΣ: …ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον, οὗ μ’ ἐθέσπισεν οἰκεῖν Ἀπόλλων, ὄνομα νησιωτικὸν Σαλαμῖνα θέμενον τῆς ἐκεῖ χάριν πάτρας. ......................................................... ΕΛΕΝΗ: Οὐκ ἦλθον ἐς γῆν Τρῳάδ’, ἀλλ’ εἴδωλον ἦν. ......................................................... ΑΓΓΕΛΟΣ: Τί φῄς; Νεφέλης ἄρ’ ἄλλως εἴχομεν πόνους πέρι; ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, ΕΛΕΝΗ «Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες». 1 Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων, συ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν. Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη βήματα και χειρονομίες· δε θα τολμούσα να πω φιλήματα· και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας. «Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες». Ποιές είναι οι Πλάτρες; Ποιός το γνωρίζει τούτο το νησί; Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα: καινούριους τόπους, καινούριες τρέλες των ανθρώπων ή των θεών· η μοίρ...

Η ειρωνεία στην ποίηση του Καβάφη ~ Αθανασία Δρακοπούλου

Η ειρωνεία, ένα ξεχασμένο στοιχείο στα χέρια των σύγχρονων τεχνητών. Η ειρωνεία στην ποίηση του Καβάφη, είναι ένα μέσο στοχαστικής απογύμνωσης της πραγματικότητας Η ειρωνεία αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις μηχανισμούς της καβαφικής ποιητικής, όχι ως εργαλείο σαρκασμού ή ευθυμίας, αλλά ως μέσο απογύμνωσης των ψευδαισθήσεων του ανθρώπου και της κοινωνίας. Ο Καβάφης υιοθετεί μια λεπταίσθητη, συχνά υπαινικτική ειρωνεία, η οποία φωτίζει την αμφισημία των ανθρώπινων πράξεων, την αδυναμία υπέρβασης της μοίρας και την τραγική αλήθεια που υπολανθάνει πίσω από τους μεγάλους λόγους και τις πράξεις. «Περιμένοντας τους Βαρβάρους» Ίσως το πλέον εμβληματικό δείγμα καβαφικής ειρωνείας, το ποίημα περιγράφει μια κοινωνία που έχει εγκαταλείψει κάθε εσωτερική ζωτικότητα και αναμένει παθητικά την έλευση των "βαρβάρων" ως σωτηρία. Η ειρωνεία κορυφώνεται στους τελευταίους στίχους. «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.» Η αντιστροφή των ρόλων , όπου οι...

Ανωνύμου αναλογιζομένου... ~ Ιωάννης Παπαπανάγου [Περιήγηση]

Έχουμε πολλά να πούμε για τις ομπρέλες που δήθεν μας προστάτευαν απο δεινά που έφερνε ο καιρός, από το φως που δεν ερχόταν, από σύννεφα άτολμα που υπόσχονταν βροχές. Έχουμε πολλά να πούμε για ανθρώπους που στάθηκαν στο πλάι μας στις δύσκολες ημέρες, για εκείνους που αδιάφοροι προσπέρασαν, για όσους περιμέναμε αλλά δεν ήρθαν, για ό,τι αγαπήσαμε με πάθος. Για εικόνες κι εντυπώσεις, για μνήμες, που βαθιά ριζώσανε, έχουμε πολλά να πούμε... φωτ. του ιδίου

Ιωάννης Παπαπανάγου ~ Περιήγηση

Θα πρέπει να το συνηθίσουμε. Οι κοινότητες αργά στην αρχή (πριν εξήντα χρόνια), με μεγάλη ταχύτητα την τελευταία δεκαετία, μαραζώνουν. Φαίνεται πως ο υπαρκτικός τους τρόπος έχει εκλείψει, δεν έχει δηλαδή ανάγκη ο ένας τον άλλο με τον τρόπο δηλαδή της καθολικής, μεταξύ των μελών της κοινότητας, δέσμευσης. Η μετανεωτερικότητα έχει δημιουργήσει άλλον υπαρκτικό τρόπο, μονήρη και σκληρό, μέσα σε απρόσωπες πόλεις. Δεν έχει αλήθεια ανάγκη ο ένας τον άλλο; Προς τι τότε οι εκκλήσεις για ενσυναίσθηση; Και πώς αυτή όταν δεν βλέπεις το προσώπου του άλλου και την ανάγκη του; Με τα... social; Οι κοινότητες δεν έχουν πλέον νόημα, παρά μόνο ως αναμνήσεις. Αυτές τις αναμνήσεις προσπαθούμε με κάθε τρόπο να κρατάμε ζωντανές. Ας σωθεί, ό,τι είναι δυνατόν... Καλημέρα, καλή εβδομάδα, καλά Χριστούγεννα! (Στη φωτογραφία μου μνημείο, με το παρακείμενο μνημείο της φύσεως να το παραστέκει) φωτογραφία: του ιδίου

Από το Blogger