Η Λογική ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Τα παράλογα να δούμε λογικά

και τη σιωπή μαγεία

μα τι νομίζεις πως είμαστε εικόνες για τάματα και προσευχές;

Το τίποτα να κάνω νησί στον ωκεανό

και τις λέξεις σου πέταλα μιας ανθισμένης βουκαμβίλιας

Αυτή είναι η λογική

Σχόλια

Αγαπημένες Αναρτήσεις

Ήταν Μάιος ~ Κατερίνα Ατσόγλου

Έχασα στα χαρτιά έχασα στην αγάπη έχασα το σπίτι μου τους φίλους μου έχασα τη ζωή που ονειρευόμουν και τώρα πληρώνω δόσεις και ληξιπρόθεσμες οφειλές να σώσω μια χώρα στα πρόθυρα του θανάτου. Τις Κυριακές κοιτάζω τις βιτρίνες, μοιάζουν κουρασμένες γυναίκες που προσπαθούν να συμμαζέψουν τ’ άπλυτα και να ταιριάξουν ένα ζευγάρι κάλτσες. Κάποιες Κυριακές τουλάχιστον θυμάμαι τον πατέρα ν’ ανάβει μια φωτιά κι εμείς ν’ απλώνουμε τα χέρια· ήταν Μάιος κι εγώ χαμογελούσα. Κατερίνα Ατσόγλου, Το βάρος της μοναξιάς, εκδ.Βακχικόν, Αθήνα 2024, [σελ.42]

Διώνη Δημητριάδου ~ Αδώνιδος κήποι [ΑΩ Εκδόσεις]

Ποιητού το ήθος Και θα σταθείς με μόνο το μολύβι σου στο χέρι από φωτιά ν' αστράφτει και να ξερνάει λυγμό τα τρίσβαθα που μέσα τους κρυμμένο ως το μεδούλι σε κατατρώει σαράκι Μόνο αυτό θα έχεις των πιο παλιών κληρονομιά ακριβή πικρό να γράφεις και να γεύεσαι το αλάτι Ευχή κι όχι κατάρα με μια ελάχιστη φωνή το πιο βαρύ στα ποιήματα φορτίο που σηκώνεις Ήθος του ποιητή το άχθος του ανθρώπου ~~~ Στο μέτρημα Κομμάτια κι αποσπάσματα ζωής αργοσαλεύοντας νυχτερινά ομοιώματα γκρίζες σκιές απ' τα υγρά πλακόστρωτα μαζεύοντας ώς το ξημέρωμα 'Έπειτα πολύ προσεκτικά το μέτρημα μη γίνει λάθος και συναριθμηθούν με τους παρόντες οι φίλοι που ολοένα λιγοστεύουν Στο τέλος πια σαν αποκάμουν πολύτιμο φορτίο τα ίχνη αποθηκεύουν μην και σβηστούν από την πρωινή δροσιά και θριαμβεύσει ο θάνατος ~~~ Συνωμοσία Παμπάλαια μήτρα απ' όπου φύτρωσε η ελπίδα Κι ο απόηχος μιας τελειωμένης μέρας Παράξενα μπερδεύονται συνομιλούν κρυφά Απ' έξω με αφήνουνε απ' την κλειστή συνωμοσία [χάνεται πνίγετ...

Περσεφόνη Σαράντα Κιλών ~ Άννα Γρίβα [καρυοθραύστις τχ21, Μάρτιος 2026, σ.244]

Αν εκείνη κατόρθωσε με έξι σπόρους ροδιού να διαβεί του θανάτου την πύλη και να γίνει βασίλισσα τότε γιατί να μην μπορέσω εγώ να επιζήσω μασώντας σιωπηλά τους καρπούς των ανέμων τα φύλλα των αόρατων δέντρων μου τα κλωνάρια του τίποτα; Ύστερα αν μου πουν πως δεν γίνεται χωρίς κρέας χωρίς ψωμί χωρίς κάτι στέρεο στο αίμα μου θα καλέσω με τα δυο χέρια μου σφικτά ενωμένα του Άδη τη νύφη. Εκείνη θα ξέρει πώς ν' ανασάνει μυστικά μέσα στο στόμα μου το σκοτεινό της φαγητό να τραφώ λίγο ακόμη να μείνω στην ύλη στη βαρύτητα να μην ίπταμαι καθώς περπατώ. Η αρπαγή της Περσεφόνης, Niccolò dell’ Abbate.

Ανηδονία ~ Κατερίνα Ατσόγλου

ΑΝΗΔΟΝΙΑ Η εμμονή με το τέλος δεν με αφήνει να χαρώ, με τρώει και χορταίνει κερνά θυμό την ψυχή μου. Αιώνες κουβαλώ αυτήν τη δυστυχία, τη σταύρωνα κάθε Μ. Πέμπτη ύστερα την έθαβα και ξάπλωνα ήσυχη. Τρεις μέρες μετά εμφανιζόταν μπροστά μου, ζήταγε να βουτήξω στην τρύπα της αμφιβολίας με ρούφαγε η δίνη της κι έτσι ξεχνούσα εκείνες τις λίγες ώρες χαράς. Η εμμονή μου εμφανίζεται λαθραία μου δίνει φιλιά προδοσίας με παραδίδει έρμαιο μου φορά κόκκινη χλαμύδα και με σπρώχνει σ’ ατέρμονο Γολγοθά. Το Βάρος της μοναξιάς, εκδ. Βακχικόν, Αθήνα 2024 Ο θάνατος του Υάκινθου (The Death of Hyacinthos) του Ζαν Μπρόκ. Ο Θάνατος του Υάκινθου είναι πίνακας που φιλοτέχνησε ο Ζαν Μπροκ το 1801. Φιλοξενείται στη συλλογή Poitiers και εκτίθεται συχνά στο Μουσείο Musée Rupert de Chièvres στο Πουατιέ της Γαλλίας.

Ελένη Νέστορα ~ 3 Ποιήματα

Fabienne Verdier θ' απλώσω τη θάλασσα στο τραπέζι να βρέχει τα λόγια με τα κύματα να πνίγει τις σιωπές ν' ανασταίνει των φθόγγων τους ήχους να σχηματίζονται οι λέξεις να φέρνει από μακριά τ' άρωμα μιας μέρας που δεν ξημέρωσε στο κατώφλι ύστερα των αχινών τα κελύφη θ' απομαζέψω εκείνα τα διάτρητα από αμάχης πάλη λάφυρα έτσι τα μεσημέρια του καλοκαιριού θ' αναθυμούμαι πως σαν καταπιείς τ' αγκάθια τους το πιο όμορφο αξιώνεσαι σώμα της αγάπης με τον καιρό θα ξεχαστούν οι άγονες μέρες καθώς θα πλέκω τες καινούριες φορεσιές κι η Γοργόνα θα' χει μάθει πια την αλήθεια καμιά ερώτηση αναπάντητη δε θα σκάει στα βράχια *********** η μνήμη η θάλασσα η μνήμη της θάλασσας η θάλασσα της μνήμης παιχνιδίσματα μεσημεριού μπροστά σ' ανοιχτή πόρτα θερινής κατοικίας ονείρων παρά θίν' αλός *********** η θάλασσά μου χωρά σ' ένα βότσαλο το βότσαλο- ίσα με τη χούφτα μου χωρά στην τσέπη μο...

Βασίλης Παχουνδάκης ~ Ανοιχτά της Χίου

φωτογραφία :Βασίλης Παχουνδάκης Ανέφικτο το παρόν που αλαλάζοντας αποδεκατίζει με χειρονομίες και κραυγές τις μέρες και τις νύχτες μου. Αστόχαστα έψαξα στα συρτάρια να βρω την κλεμμένη μου παρηγοριά κύλισα σαν έρεβος στο πάτωμα χάνοντας ένα μέρος της φαντασίας μου, μη θέλοντας να κρατήσω άλλο σιγή ιχθύος, πούλησα την τελευταία μου φωνή σε παραπλαίοντα σκάφη της ακτοφυλακής για να σηκώσουν τη σημαία του φόνου που έρχεται και ξαναέρχεται φλεγόμενη στις ακτές. ~ ~ ~ Έλα μάνα γνέψε μου από μακρυά γιατί δεν θέλω να θυμάμαι την βρεγμένη ανάσα σου ούτε την φτωχή σου από αγάπη μυρωδιά. Έλα μάνα γνέψε μου από μακρυά κι ίσως να έρθω να καθίσω στα πόδια σου σαν τότε μικρό παιδί που αρνήθηκες να μου πεις το παραμύθι συγχωρώντας το λάθος μου. Έλα μάνα γνέψε μου από μακρυά για να αφήσουν να λυθούν τα μάγια της ύπαρξης μου. Έλα μάνα γνέψε μου από μακρυά γιατί δεν μπορώ να έρθω ...τα δικά μου παιδιά φωνάζουν βοήθεια για να σωθούν από την θλίψη που προκαλούν οι βιτρίνες του πάθου...

Επίγραμμα για το Δίστομο ~ Γιάννης Ρίτσος

Εδώ' ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου. ώ εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις να προσέχεις. Εδώ πονά η σιωπή, πονάει η πέτρα κάθε δρόμου κι απ' τη θυσία κι απ' τη σκληρότητα του ανθρώπου. Εδώ μια στήλη απλή, μαρμάρινη, όλη κι όλη με ονόματα σεμνά, και τη Δόξα τα ανεβαίνει λυγμό λυγμό, σκαλί - σκαλί, μεγίστη σκάλα [πηγή: Γιάννης Ρίτσος, Συντροφικά τραγούδια. Αφιέρωμα στα 40χρονα του ΕΑΜ, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1981, σ. 137]

Προοίμιον

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου