Κραυγές, Σπαράγματα, Όρνια ~ Joyce Mansour

 

Αν το άλογο είναι η πατρίδα του νομάδα

η μύγα στο παραβάν του τυφλού

και το στήθος ο στόχος του καρκίνου

ο πόλεμος δεν είναι παρά το όνειρο του τουφεκιού.[Joyce Mansour]

~~~

από τις «Κραυγές» (1953)

Ο άνθρωπος που αμύνεται

μπροστά σε δικαστήριο πιθήκων

Ο άνθρωπος που ρωτά, ο άνθρωπος που ικετεύει

Το κεφάλι του κρύβεται ανάμεσα στις μαλλιαρές του

γάμπες

κ’ οι πίθηκοι περιμένουν

κ’ οι πίθηκοι κατηγορούνε συνηγορούν γελάνε

πριν να καταβροχθίσουνε τον άνθρωπο τη σάπια αυτή

μπανάνα

~~~

από τα «Σπαράγματα» (1955)

Πέταξες τα μάτια μου στη θάλασσα

ξερίζωσες από τα χέρια μου τα όνειρά μου

ξέσκισες τον μελανιασμένο αφαλό μου

και μες στα πράσινα των μαλλιών μου φύκια π’ ανεμίζουν

το έμβρυο έχεις πνίξει

~~~

από τα «Όρνια» (1960)

Αφότου σε γνώρισα

ψυχή της ψυχής μου

η κάθε νεροφίδα που ρουφώ αλλάζει σε φαντάσματα

Οι θλιβερές φαγούρες

των γυναικών που’ ναι κλειστές στον έρωτα

βαραίνουν πάνω στις γάμπες μου σαν φωλιές βατράχων

κ’ η νεραγκούλα των νερόλακκων ανοίγει μπροστά σου

σαν στόμα βρώμικο καταυγασμένο από κοροϊδία

Ομορφαίνεις το δρόμο μου

ψυχή του απέραντου έρωτά μου

όπως ένα φύλλο πάνω σε τάφο

όπως ένα δάκρυ μέσα στη σούπα

Σε κοχεύω τη νύχτα τεντωμένη στο έσχατο,

ρισκάροντας να τσακιστώ

τον ερχομό σου ευχόμενη που ακόμα δεν με ξέρεις

Κοίτα που μια μπίλια ολολυγμών πάει να σπάσει,

στα ξεχαρβαλωμένα μου σαγόνια ανάμεσα τσιρίζει

~~~

Ποίηση: Joyce Mansour

Απόδοση: Έκτωρ Κακναβάτος

από το βιβλίο: Κραυγές, Σπαράγματα, Όρνια (Εκδόσεις Άγρα)