Πηνελόπη Αλεξίου ~ Millennials [Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση]

Η ΜΟΝΑΔΑ 

Τα βήματά μου δεν μετρώ στον διάδρομο

δεν υπάρχει η αίσθηση του χρόνου

τα παράθυρα με τα αγκάθια στις σιδεριές τους 

σκίζουν τα πνευμόνια μου 

και το μυαλό μου μονάχα σκέφτεται

πού να βρίσκεται - άραγε;- το νήμα της προγιαγιάς

για να πλέξει κασκόλ

μια αγκαλιά - παρηγοριά της διάγνωσης

ο αέρας μυρίζει φωτιά

βλέπω χρώματα τρέχουν έξω απ' τα δωμάτια των νοσοκομείων

μου φιλούν τους ώμους και γεμίζω εξανθήματα

τώρα έχω την εξήγησή μου

ξέρω γιατί βλέπω θολά

κι ο κόσμος κινείται με τρέμουλο

σε αποχρώσεις μαύρου και άσπρου

δε ξέρω αν εκείνη είν' ένα μωρό που γέννησα εγώ

ή αυτό με γέννησε παρά τη θέλησή μου

φωλιάζει στο σώμα μου

ενίοτε εγώ στην αγκαλιά της

κι όταν ανοίγει την κοιλιά της για να μπω

δεν είμαστε πια δυο

είμαστε σύνολο

μία ομάδα

μία μονάδα

που δεν διάλεξα.

~~~

Η ΡΥΤΙΔΑ

We are not victims of our own bodies

we are survivors of how you trear us.

Andy Jackson,  "Listen"

Όλες εκείνες οι ζωές που δεν μπόρεσα να ζήσω

εγκλωβισμένη σε συμβάσεις με ωρομίσθια,

που αποστραγγίζουν τη δύναμη να περπατώ μ' αυτοπεποίθηση,

και κλειδωμένη σε κελιά μ' εργατοώρες σπαταλημένης νιότης, 

με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

κρυμμένη στο μπάνιο για να βάλω τα κλάματα

από την πίεση

στην οποία τα αγχολυτικά απέκτησαν ανοσία.

Με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

σκεπτόμενη αν θα ρίξω νερό στο πρόσωπό μου

και χαλάσει το μακιγιάζ της δυναμικής εργαζόμενης  

που πρέπει να τα κάνει όλα σωστά

και να φέρει στο σπίτι λεφτά

για να παίρνει ακριβά πατέ στον γάτο.

Με συνάντησαν σήμερα το  μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς,

καθώς τα πόδια μου έσερνα

σαν θανατοποινίτες 

που ετοιμάζονται να δουν 

τηλεόραση

ή 

τον άλλον κόσμο.

Με συνάντησαν σήμερα το μεσημέρι,

στο διάλειμμα της δουλειάς

που επινόησα,

για να ξεφύγω από το λάπτοπ

που μου τηγάνισε τα μάτια

και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη,

στον καθρέφτη του μπάνιου της δουλειάς,

στο διάλειμμα που επινόησα

με κοίταξα

και τότε είδα 

μια ρυτίδα χωρίς τέλος και αρχή

να διαπερνά το πρόσωπό μου,

να ξεκινά απ' το τριχωτό της κεφαλής

και να φτάνει ως το τελευταίο δάχτυλο του ποδιού μου.

Η ρυτίδα 

με είχε κόψει στα δυο.

~~~

ΒΗΤΑ

Βούλιαξαν βάρκες

βομβάρδισαν βρέφη

βοήθεια, βοήθεια

βρεγμένες βαλίτσες

βεβιασμένοι βίοι

βοήθεια, βοήθεια

βρομάνε βόθροι

βρέχει βιτριόλι

βοήθεια, βοήθεια

βυζαίνουμε βάσανα

βουρκώνουμε

βουτήξαμε βαθιά

βοήθεια.

Josef Bartuska - 1930s