Κάρολος Μπωντλαίρ
Τα άνθη του κακού
LXXVI. SPLEEN (1857)
Πιότερες έχω αναμνήσεις απ’ όσες μια χιλιόχρονη ζωή.
Ένας μεγάλος φωριαμός, που πνίγουν απολογισμοί,
Στίχοι, μπιλιέτα τρυφερά,δικογραφίες και ρομάντσες,
Μπούκλες βαριές μες σ’ αποδείξεις ενοικίων τυλιγμένες,
Λιγότερα έχει μυστικά από το λυπημένο μου μυαλό.
Μια πυραμίδα πες, κατώι φοβερό,
Με πιότερους νεκρούς από τους τάφους τους κοινούς.
-Εν’ απεχθές νεκροταφείο είμαι της σελήνης, δυστυχώς,
Όπου οι στίχοι σούρνονται αδιαλείπτως και μακροσκελώς
Σαν τύψεις, και ορμούν στους πιο αγαπημένους μου νεκρούς.
Είμαι ένα γέρικο μπουντουάρ γεμάτο μαραμένα ρόδα,
Όπου συμφύρεται κάθε λογής παρωχημένη μόδα,
Όπου παραπονιάρικα παστέλ, Μπουσέ ωχροί,
Μόνοι, σαν μπουκαλάκι που άνοιξε, αφήνουν κάποια οσμή.
Τίποτε πιο μακρόσυρτο από τις μέρες κείνες τις κουτσές,
Όταν, κάτω απ’ των χιονισμένων χρόνων τις νιφάδες τις βαριές
Η πλήξη, γέννημα σκυθρωπής αδιαφορίας,
Φτάνει να παίρνει τις διαστάσεις της αθανασίας.
-Και δεν υπάρχεις πια, ω ζώσα ύλη!
Παρά ένας γρανίτης, που αόριστη κυκλώνει φρίκη
Ξάπλα στο βάθος μιας Σαχάρας, στη θολούρα έχει χαθεί
Σφίγγα αρχαία, που ο ξέγνοιαστος ο κόσμος αγνοεί,
Σαν ξεχασμένη μες τον χάρτη, και η αγριεμένη της ψυχή
Μόνο για τις αχτίνες του ήλιου που πια γέρνει τραγουδεί.
Κάρολος Μπωντλαίρ, Τα άνθη του κακού, μτφ. Μ. Παπουτσοπούλου, Κουκούτσι 2019, [εξαντλημένο]
LXXVI.SPLEEN
J'ai plus de souvenirs que si j'avais mille ans.
Un gros meuble à tiroirs encombré de bilans,
De vers, de billets doux, de procès, de romances,
Avec de lourds cheveux roulés dans des quittances,
Cache moins de secrets que mon triste cerveau.
C'est une pyramide, un immense caveau,
Qui contient plus de morts que la fosse commune.
- Je suis un cimetière abhorré de la lune,
Où comme des remords se traînent de longs vers
Qui s'acharnent toujours sur mes morts les plus chers.
Je suis un vieux boudoir plein de roses fanées,
Où gît tout un fouillis de modes surannées,
Où les pastels plaintifs et les pâles Boucher
Seuls, respirent l'odeur d'un flacon débouché.
Rien n'égale en longueur les boiteuses journées,
Quand sous les lourds flocons des neigeuses années
L'ennui, fruit de la morne incuriosité
Prend les proportions de l'immortalité.
- Désormais tu n'es plus, ô matière vivante!
Qu'un granit entouré d'une vague épouvante,
Assoupi dans le fond d'un Sahara brumeux
Un vieux sphinx ignoré du monde insoucieux,
Oublié sur la carte, et dont l'humeur farouche
Ne chante qu'aux rayons du soleil qui se couche
