Θα 'ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.
 |
| Jan Mankes (Dutch,1889-1920) View from the Studio in Eerbeek 1917 |
Φωτογραφία/Danny de Jong
Άγγελοι
Άγγελοι κυκλώνουν τη γυμνή ψυχή μου
που ξερόφυλλο γίνηκε
την φυσάει ο γεροάνεμος και χορεύει.
Άγγελοι παίρνουν στα χέρια τη ψυχή μου
την οδηγούν στα άγια των αγίων
σε κόλπους γαλάζιους μυστικούς
σε θαλασσόδερτο ασκηταριό ερημοκλήσι.
Εκεί που κανένας άξιος από μόνος του να πάει
στη λογική την αναίμακτη μυσταγωγία.
Εκεί που ανταμώνονται όλες οι θάλασσες
και κοινωνούν η μια την άλλη.
Εκεί που των νεφελών το φέγγος
δοξολογεί τον Έναν
κι εκείνος γίνεται αμνός
και διαμοιράζεται σε όλους ανεξαιρέτως
Για μια και μοναδική φορά στη ζωή μας
σε μυστικούς κόλπους κρυσφήγετα του νου
Ατενίζοντας τις μαγικες ανατολές της νέας εποχής
της συστολής και της συνομωσίας
Καντηλανάφτης, προσέχω τα κεριά του κόσμου
στο μανουάλι των στεναγμών.
Αγρυπνώ πάνω απ τα παρακάλια
και τα δάκρυα των παιδιών, των ψυχών
των φτωχών και των κατατρεγμένων
Ας πιούμε
Ας πιούμε απόψε
στις μέρες της επιτυχίας
της χαράς
στην ευτυχία της υπερβολής
μη με ρωτάς
Ας πιούμε
δεν ξέρω πια
τι πρέπει να σου πω
τι περιμένω να γίνει
Ας πιούμε
κι ας χαρούμε
αναίτια όλο το βράδυ
θα βρούμε αύριο γιατί
Και το πρωί
όταν κοιτάξουμε ξανά
τη θλίψη του σύννεφου
ας βουτηχτούμε πάλι
στο κλάμα
Έραναν το στεναγμό
με μυροβόλα νιότη
ο αγέρας μοσχοβόλησε
χαμόγελο κι άνθια λεμονιάς
Ένας κύκλος απόψε-
Χριστούγεννα
Ένας κύκλος απόψε η Σελήνη
ένα αλώνι
ένας βράχος μετέωρος
με μιαν αυλή ολόγυρα
γιομάτη ξερά φύλλα
ορφανά όνειρα πεταμένα
χεράκια παιδικά ξυλιασμένα
Χειμώνας
καταμεσής της αυλής
ένα κορίτσι συλλογάται
κι αγάλι αγάλι
ανθίζουν τα νιάτα του
σαν ρόδα
Δεκέμβρης
Παράμερα άγγελοι πρόβα κάνουν
το χρυσαφιά τους ωσσανά
κι εμε στο στήθος μου ακουμπά
ο μικρός Χριστός
πριν μπει στη φάτνη
ταπεινός
σαν στεναγμός βαθύς
το μέλλον βλέπει
τη θυσία
Ενα βότσαλο μικρό
στην άκρη της θαλάσσης
στα κύματα γίνηκε παιχνίδι
πάει κι έρχεται
στο χάδι του ήλιου λάμπει
βουλιάζει στη χρυσή την άμμο
σταματά,
λαχανιασμένο ξεφυσά...
εν άλλο κύμα μωρό
το παίζει το σπρώχνει
κατρακυλά
παιχνίδι αέναο
στης ροδοάνοιξης την ακροθαλασσιά
Βιωματικό
Είναι κάτι νύχτες που ακουμπούν
με θλίψη οι στιγμές
κοντά στο παράθυρο
Σιμά στην απόγνωση
μια δρασκελιά απ το χαμό
Θυμάμαι τότες
όλες εκείνες τις στιγμές τις άνυδρες
κι όλα τα αρμυρά μου βράδυα.
´Όλες τις σκέψεις
τις μαύρες σκέψεις
της σιωπής
-στα σκοτεινά υπερώα του νου
πήγαν κρύφτηκαν-
Για μια απόδραση ηρωική
έναν τίμιο κι αντάξιο θάνατο
ας πούμε.
Αλλόκοτο παράλογο ίσως μοιάζει τώρα
μα κει στις τρύπες του μυαλού
-τις σμιλεμένες με τη σμίλη
της αφόρητης οδύνης-
μαζι με ασταμάτητες ροές δακρύων
ακουμπά τούτο το βράδυ
αποσταμένη η ψυχή μου.
Με Στεφάνι δάφνης και μυρτιάς
στολισμένο θάτανε τότες
το κεφάλι ενός μάρτυρα
το κεφάλι μου
Κι από μέσα ολοζώντανο
θα τρεχε αίμα καυτό
θα δρόσιζε το μαρτύριο μου
Στην εξώδιο λαμπρή πορεία
δικαιωμένος
με τις τελευταίες νότες
μιας ανυπότακτης κραυγής
αρχαίου πάθους στο στόμα
Σαν άσωτος υιός που απόσωσε
το τελευταίο γεύμα του
η σαν μια πόρνη
σε άλλη μια προσπάθεια
απέλπιδα για μετάνοια.
Μυστικώς εικονίζοντες
τα χερουβιμ
λίγο πριν τη μετάληψη
φορούσα χιαστί το ωράριο
κι είχα τα χέρια μου
ενωμένα να λάβω την εσχάτη
εκλεκτή μερίδα
Αφήνοντας έτσι παρακαταθήκη
γράφομαι στη σειρά
στο καταστίχι
να λαβω αντιδωρο δικαιοσύνης
Μήπως γίνω δεκτός
και εισέλθω στην
όμορφη σάλα της γιορτής
Που θα μοιραστεί ξανά και ξανά
το σώμα Του
κι αξόδευτη θα ναι η χαρά
Ενώ άγγελοι θα τραγουδούν
με σάλπιγγες χορδές και όργανα
αίνους δοξαστικούς.
Συνοδειά γλυκιά παντοτινή
με βιολιά τύμπανα και χορούς ως το τέλος
λάμψεις αστραπών οδηγητές
σ’ ευρύχωρους Ουρανούς δικαιοσύνης.
Έχουμε πολλά να πούμε
για τις ομπρέλες
που δήθεν μας προστάτευαν
απο δεινά
που έφερνε ο καιρός,
από το φως
που δεν ερχόταν,
από σύννεφα άτολμα
που υπόσχονταν βροχές.
Έχουμε πολλά να πούμε
για ανθρώπους
που στάθηκαν στο πλάι μας
στις δύσκολες ημέρες,
για εκείνους
που αδιάφοροι προσπέρασαν,
για όσους περιμέναμε
αλλά δεν ήρθαν,
για ό,τι αγαπήσαμε με πάθος.
Για εικόνες
κι εντυπώσεις,
για μνήμες,
που βαθιά ριζώσανε,
έχουμε πολλά να πούμε...
 |
| φωτ. του ιδίου |
[Το ασημένιο τάλιρο]
Η ΑΠΌΦΑΣΗ
Είμαι πολύ μικρός για να ξέρω τι θέλω.
Πνεύμα λειψό εξυψωμένο
πολυσχιδής πώληση ψυχής.
Συστάσεις χρυσωμένες συσπάσεις
και το επικείμενο αγχολυτικό μου χάπι.
Και η απλότητά σου στην πολυπλοκότητά μου.
Αμυγδαλιά σε καταποντισμένο Μάρτη.
Στάλα αίματος της βασίλισσας Άννας
στην πιο περίτεχνη λευκή δαντέλα.
Κλαδί ιτιάς στήριγμα στην τρέλα
και στη θλίψη της Οφηλίας.
Είμαι πολύ μεγάλος για να ξέρω τι θέλω.
ΝΗΝΕΜΊΑ
Ταξίδεψα σ’ όλη τη θάλασσα
κι είδα τον ήλιο να δύει πάνω από τους στίχους
κι ακούμπησα τα δελφίνια και τις λέξεις
κι άκουσα τις σελίδες καθώς τις φυσούσε ο άνεμος
κι ένιωσα τη δροσιά της Ποίησης επάνω μου.
Λείπεις καιρό τώρα, Νηνεμία.
Μπορούν άραγε οι σελίδες
όταν φοβάμαι ότι δεν είναι το αυγουστιάτικο δείλι
που πυροκοκκινίζει τη θάλασσα
κι ότι το μυαλό μετουσιώνει τον θάνατο
να γίνουν ο κυματοθραύστης;
Η ΑΠΡΟΣΕΞΊΑ
Βαραίνει απόψε το φεγγάρι
τ’ άστρα γυμνά ξεμακραίνουν
τα φώτα στα πάρκα τρεμοφέγγουν
η πόλη και πάλι ασθμαίνει.
Η σειρήνα ξυπνάει κι αλυχτά
αναπάντητες κλήσεις ψαύουν το ρόπτρο
ο κρότος σημαίνει τη λήξη
ο Βαρδάρης φέρνει τα νέα.
Αθώα η νύχτα σκοντάφτει.
Από την ποιητική συλλογή “Την ημέρα που ερχόμουν”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2025
~~~~~~
ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
έκτακτα meetings
Τίποτε άλλο δεν φοβάμαι.
Παρά μονάχα σφίγγομαι
εκείνες τις Δευτέρες
που στέλνει e-mails η θύμηση
ζητώντας έκτακτα meetings
και τρέχω εγώ να συμμαζέψω
τον διασκελισμό, μην μου ξεμυτίσει
και βρεθεί στην ημερήσια διάταξη.
νεκρές θάλασσες
Κάποιες νύχτες
οι κόρες
αμφιταλαντεύονται
απ’ τη μια γωνιά στην άλλη
μέχρι που ρευστοποιείται ένα κομματάκι ίριδας
και βρίσκει διέξοδο στ’ αφτιά μας
όπου λιμνάζει, σχηματίζοντας νεκρές θάλασσες.
Έτσι το πρωί τηλεφωνούμε στο γραφείο
επικαλούμενοι οξεία ωτίτιδα
ενώ είναι απλώς ο φλοίσβος
που αφαιμάσσει τον ύπνο μας
κι εμείς που επιπλέουμε σε σεντόνια νωπά.
~~~~~~
Ο Γιώργος Μουφτόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2000, όπου ζει και εργάζεται. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ποιήματα και μεταφραστικές δοκιμές του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά όπως: Fractal, Περί ου, Χάρτης, Ποιείν και Culturebook.
Να ‘μουν του σταύλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.
Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.
Να λάμψω από τη λάμψη του κι’ εγώ σαν διαμαντάκι
κι’ από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.
Να μοσκοβοληθώ κι’ εγώ από την ευωδία,
που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.
Να ‘μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα π’ άνοιγ’ ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.
 |
| Εγκαυστική εικόνα από τη Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά 7ος αι. μ.Χ. |
Θα πρέπει να το συνηθίσουμε. Οι κοινότητες αργά στην αρχή (πριν εξήντα χρόνια), με μεγάλη ταχύτητα την τελευταία δεκαετία, μαραζώνουν. Φαίνεται πως ο υπαρκτικός τους τρόπος έχει εκλείψει, δεν έχει δηλαδή ανάγκη ο ένας τον άλλο με τον τρόπο δηλαδή της καθολικής, μεταξύ των μελών της κοινότητας, δέσμευσης.
 |
| φωτογραφία: του ιδίου |
 |
| René Zuber April Weather, 1930s |
Αυτοί που δεν έχουν φωνή
Δεν θα τους δούμε στα σπαρακτικά επετειακά ντοκιμαντέρ.
Δεν θα ακούσουμε τις συγκινητικές ιστορίες
των συγγενών και των φίλων τους
διότι αυτοί δεν μιλούν αγγλικά.
Δεν θα χτίσουν μνημεία για το χαμό τους
κι ούτε θα υπάρχει κάποια ημερομηνία
για να θυμόμαστε τον θάνατό τους,
διότι αυτοί συνεχίζουν να πεθαίνουν καθημερινά.
Θα δούμε μόνο μια φευγαλέα εικόνα τους
στα δελτία ειδήσεων των οκτώ
και, ίσως, τη φωτογραφία τους
στα περιοδικά της Δύσης
να είναι υποψήφια για κάποιο βραβείο.
Μονάχα το βλέμμα τους
θα μένει καρφωμένο στη μνήμη μας
και θα διαπερνά τη συνείδησή μας.
Αυτοί, βλέπεις, δεν έχουν φωνή.
Στη μνήμη του J.-L. Godard
«ΟΥΡΕΣ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ
ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΟΔΟΥΣ»
Οι μικροαστοί αναζητούν το ύστατο καταφύγιο
στις πατρογονικές εστίες
και στις αναμνήσεις ενός παρελθόντος
που δεν υπήρξε ποτέ!
«ΒΑΡΥΣ Ο ΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ
ΤΟΥ ΔΙΗΜΕΡΟΥ»
Μηχανοκίνητα όνειρα αγορασμένα με δανεικά
μετατρέπονται σε φέρετρα από λαμαρίνα
«Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΚΔΡΟΜΕΩΝ»
Ανώμαλη προσγείωση στην καθημερινότητα
μέχρι την επόμενη ψευδαίσθηση απόδρασης.
Η συνωμοσία των τριών
Εχθές, 28 Οκτωβρίου, σε επίσκεψη σε σπίτι υπεραγαπημένης φίλης στην πανέμορφη γειτονιά του Υμηττού, και περπατώντας για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες επί της οδού Κολοκοτρώνη, στις παρυφές του πάρκου Άρη Αλεξάνδρου, διότι για δεκαετίες διεσχιζα μόνο με το αυτοκίνητο το δρόμο αυτό, είχα την ευλογία της "συναντησης" με τις δύο λαβωμένες μεν, αλλά ακόμα ωραιότατες αυτές κυρίες, στολίδια της περιμέτρου του πάρκου, τις οποίες ίσως πια ελάχιστοι προσέχουν και χαιρετούν, αυτες όμως δεν σταματούν να νεύουν στον διαβάτη, υπομονετικά, καρτερικά.
ΑΡΝΗΣΗ Πείθω το μυαλό μου πως δεν υπάρχει έρωτας. Το βάζω για ύπνο νωρίς το σκεπάζω καλά μην και το αγγίξουν όνειρα μες στης νυχτιάς τις ώ...
