Πώς εξελίσσεται το ταξίδι της γραφής;

Πώς πορεύεται ο δημιουργός μετά την ολοκλήρωση του πρώτου έργου του, μετά το δεύτερο κ.ο.κ.;

Διλήμματα, επιλογές και λύσεις, για τα οποία θα συζητήσουμε στον φιλόξενο χώρο "γκάρυ."

Την πολύτιμη εμπειρία τους θα μοιραστούν μαζί μας

η Χριστίνα Οικονομίδου, ποιήτρια και καθηγήτρια Δημιουργικής Γραφής

η Σίσσυ Καπλάνη, ραδιοφωνική παραγωγός

Σας περιμένουμε για να ανταλλάξουμε απόψεις, προβληματισμούς και να διαβάσουμε κείμενα δικά σας και δικά μας σχετικά με το θέμα.

Η ομάδα "Λογοτεχνία στην πλατεία

Ελευθερία Σταυράκη

Ευθύμιος Καλομοίρης

https://www.facebook.com/events/1247193510185586?acontext=%7B"event_action_history"%3A[%7B"mechanism"%3A"attachment"%2C"surface"%3A"newsfeed"%7D]%2C"ref_notif_type"%3Anull%7D

Αναρριχητικά του Έρωτος ~ Αντώνης Δ. Σκιαθάς

 

Πλησίαζε το εξόδιον
του μηνός Μαρτίου.

Οι νύχτες πλέον στα άστρα
κλεμμένες,
τη μια από τους θεούς
την άλλη από τους ανθρώπους.

Τι ταξίδι και αυτό,
στα αναρριχητικά του Έρωτος

στο πανδαιμόνιο της σάρκας
η παγερή στιγμή του πάθους
όπου
το έγκλημα της ηδονής
στις φοβερές νοσταλγίες της εφηβείας.

Καθώς
Ο αέρας καμώνεται το γαμπρό
και η γαζία πλήρης υμεναίων
τη νύφη.

Ασχημονούν λοιπόν
οι σκιές των εραστών;

πριν καλά καλά νοιώσουν,
ο ένας τον άλλο
στην υγρασία της γλώσσας τους.

“Ασκήσεις Ηδονής”
Αντώνης Δ.Σκιαθάς

 

Σονέτο 18 Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (William Shakespeare) ~ Απόδοση Σ. Φάβρος

 

"Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimmed,
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature's changing course untrimmed:
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow'st,
Nor shall death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow'st,
So long as men can breathe, or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee."

Να σας συγκρίνω με μέρα μιαν καλοκαιριού;
Μοναχά σεις πιο γλυκιά και πιο θερμή
Ξεριζώνουν οι άγριοι άνεμοι τα τρυφερά τα άνθη του Μαγιού
Και έχουν οι μέρες του καλοκαιριού τόσο κοντή ζωή

Φορές τόσο ζεστό που το μάτι του ουρανού φεγγοβολά
Συχνά μέσ' στα χρυσά φορέματα του θαμπωμένο
Και κάθε χάρη από χάρη κάποτε κατρακυλά
Από της τύχης ή της φύσης την απαράλλαχτη την αλλαγή βγαλμένο

Αλλά το δικό σας το παντοτινό το καλοκαίρι δεν θα ξεθωριάσει
Ούτε τη κατοχή από τη χάρη εκείνη σας τη φυσική θε να χαλάσει
Ούτε ο θάνατος πεντάμορφη εσάς στη πνιχτή σκιά του θ’ αγκαλιάσει
Αφού σε γραμμές παντοτινές το χρόνο σας θα μεγαλώσει

Όσο άνδρες αναπνέουν ή μάτια βλέπουν στο κόσμο το χρυσό
τόσο το τραγούδι αυτό θα ζεί, και σεις ζωή θα παίρνετε, απ΄ αυτό.

Ariadne Asleep on the Island of Naxos ~ John Vanderlyn

Μαριάννα Γ. Παπουτσοπούλου

 8η Μάρτη σήμερα και όλοι οι αιώνες ακόμα ζουν πάνω στη γη για τις γυναίκες, για τους ανθρώπους γενικώς. Την ώρα αυτή κάποιες πλένουν στο ποτάμι ή κοπανούν το σπόρο, ζυμώνουν ψωμί, άλλες είναι στη ραπτομηχανή, άλλες τρώνε ένα χαστούκι από τον άντρα, ή κουβαλούν καλαθούνες στο κεφάλι, κι άλλες διευθύνουν ένα κράτος ή γιατρεύουν ή γράφουν- αυτές θα βάλουν πλυντήριο το απόγευμα, είναι πιθανό να μαγειρέψουν και ν' απλώσουν, να θηλάσουν, να περιποιηθούν τον παππού ή τη γιαγιά, και... όλα. Είμαστε ολιστικοί τύποι, τα κάνουμε όλα και συμφέρουμε. Εκτός και κάποιοι ρίχνουν μπόμπες ή ρουκέτες από πάνω, και μας τσακίζουν, οπότε δεν μπορούμε. Και του χρόνου όλες γερές αγαπημένες φίλες! Είναι ωραίο να μπορείς να δίνεις και να δίνεις χωρίς αναπαμό. Είναι κουράγιο, είναι ψυχή, είναι ευγένεια, είναι δύναμη, είναι αγάπη. Κάθε καλό μαζί σας...

η λεπτομέρεια από πίνακα του Σάντρο Μποτιτσέλι

Τα ακριβοθώρητα ~ Κατερίνα Ατσόγλου ( για την Mahsa Jina Amini)

 

 

Κορίτσια με πόδια γυμνά

λύνουν τα πολύτιμα κι ακριβοθώρητα

μαλλιά τους,

 

σαν τις χαροκαμένες μάνες

που σκύβουν πάνω από των μονάκριβων

τα σώματα.

Τραβούν τα ρούχα τους μοιρολογώντας

και κλαίνε ουρλιάζοντας σαν λύκαινες.

 

Σαν τις κοπέλες που προδόθηκαν

κι έμειναν στους φάρους γαντζωμένες

προσμένοντας τον γυρισμό,

πριν ακουστεί το πρώτο κλάμα.

 

Έτσι κι αυτά, κορίτσια γενναία,

τολμηρά, άφοβα,

κοιτούν στα μάτια τους δυνάστες

ελπίζοντας να τις λυπηθούν

της Θέμιδος οι κόρες.

 

 

Η πλάνη ομορφαίνει τη ζωή,
όσο διαρκεί ή 

όσο τρέφουμε εμείς οι ίδιοι τις αυταπάτες.

Eίναι η ανάγκη, ο "λόγος" να λέμε πως υπάρχουμε.

Έπειτα ήσυχοι πεθαίνουμε
ένα δειλινό ή μιαν όμορφη αυγή.

Κατερίνα Ατσόγλου [26/02/2026]

Το χιόνι των Αγράφων ~ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, εκδόσεις Κίχλη

 

Τη Σαρακοστή ~ Πασχάλης Π. Κατσίκας

Οι όμορφοι θνήσκουν νωρίς

σε ηλεκτροφόρα σύρματα

Κάποιοι αφού απότομα υψωθούν

τσακίζονται σε ίλιγγο παραδομένοι

κι άλλοι αγκιστρώνονται στης μυγδαλιάς τη μυρωδιά

να περιμένουν τη ροζ ανθοφορία

Που πάνε όμως οι χαρταετοί όταν γεράσουν;

Όταν παλιώσουν πια

τα νέα στα αποκόμματα που έχουν για ουρά;

Σε υγρά υπόγεια σταυρώνονται

από το ζύγι κρεμασμένοι

Την Καθαρά Δευτέρα καρτερούν

που ο γιος πατέρας θα γενεί

και τον καλαμωτό τους σκελετό

θα ξαναντύσει με χαρτί

* Ρετάλια, Γράφημα, 2020.

Σπύρος Βασιλείου

Βασίλης Σκαράκης ~ Χαρταετοί 1984

 

Βλέφαρα του Φλεβάρη ~ Θάνος Ανεστόπουλος

Βλέφαρα του Φλεβάρη
κινούνται κι ανασαλεύουν
βάρη τεράστια βάρη
που την ματιά φορτώνουν
και την καρδιά τρυπούν

Χάνονται μέσα σ’ άγριες εικόνες τα όνειρά μας
τα χείλια μας ενώνονταν κάποτε φανερά
Τώρα έμεινε για μας μονάχα η σκιά μας
κι ένα ασημένιο μενταγιόν να το φοράς κρυφά

Αν όμορφες στα μάτια σου φάνταζαν οι κραυγές μου
και αν μες στο κόκκινο του αίματος βούλιαζαν τα αυτιά
την μπόχα αν χέρια αγγίζανε από καμένη σάρκα
το μοβ άρωμα αν γεύτηκες στον ήχο του φωτός
αν μπέρδεψες την γεύση και την όραση με την αφή
και με το άρωμά σου έφτιαξες πολύχρωμη φωνή
τώρα μυρίζεις γεύεσαι κοιτάς μα δεν αγγίζεις
τα χρώματα που βγήκανε από ζεστό λαρύγγι
αφήνοντας στο στόμα σου να καίει μια μυρωδιά
που άλλοτε ποτέ δεν είχες ξαναγγίξει

Και κάθε που μεσάνυχτα είναι ακούγεται η φωνή σου
«Δεν έχω χέρια να μου χαϊδέψουν το πρόσωπο»

Μνήμη Διονυσίου Σολωμού [Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας] ~ Σπύρος Αντωνόπουλος

Η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του Διονυσίου Σολωμού, έχει προταθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας.

Αντί για αναφορά στον Εθνικό μας ποιητή παραθέτω 16 κείμενα με χρονολογική σειρά (σε διάρκεια 3000 ετών):

1.

Ομήρου Οδύσσεια (λ’ 478-491 Νέκυια) 8ος αιώνας π.Χ

«ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ᾿ αὐτίκ᾿ ἀμειβόμενος προσέειπε:

‘μὴ δή μοι θάνατόν γε παραύδα, φαίδιμ᾿ Ὀδυσσεῦ.

βουλοίμην κ᾿ ἐπάρουρος ἐὼν θητευέμεν ἄλλῳ,

ἀνδρὶ παρ᾿ ἀκλήρῳ, ᾧ μὴ βίοτος πολὺς εἴη,

ἢ πᾶσιν νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

2

Σόλων ο Αθηναίος 594/3 π.Χ

Πολλούς δ’ Αθήνας πατρίδ’ ες θεόκτιτον

ανήγαγον πραθέντας, άλλον εκδίκως,

άλλον δικαίως, τους δ΄αναγκαίης υπό

χρειούς φυγόνταας, γλώσσαν ουκέτ Αττικήν

ιέντας, ως δη πολλαχήι πλανωμένους˙ (σελ.223)

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

3.

Ηράκλειτος 5ος Αιώνας π.Χ

- Θάλαττα ύδωρ καθαρώτατον και μιαρώτατον, ιχθύσι μεν πότιμον και σωτήριον, ανθρώποις δε άποτον και ολέθριον.

- Ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

4.

Τιμητικό ψήφισμα των Αθηναίων για τον Λεωνίδη από την Αλικαρνασσό 440-425 π.χ

« Έδοχσεν τέι βολέι και τόε δέμοι Αντιοχίς επρυτάνευε, Χαροιάδες εγραμμάτευε…» σελ.230

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

5.

Σοφοκλέους Αντιγόνη 5ος αιώνας π.Χ

Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,

ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,

φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ ἀγρονόμοις αὐλαῖς•

καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεῖς

οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γι᾽ ἀνθρώπων. ὁ δ᾽ ἔχων μέμηνεν.

σὺ καὶ δικαίων ἀδίκους φρένας παρασπᾷς ἐπὶ λώβᾳ

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

6.

Αριστοτέλης Πολιτικά 4ος αιώνας π.Χ (Πολιτικά 1327β23-34)

«Τα μεν γαρ εν τοις ψυχροίς τόποις Έθνη και τα περί την Ευρώπην θυμού μεν εστί πλήρη, διανοίας δε ενδεέστερα και τέχνης, διόπερ ελεύθερα μεν διατελεί μάλλον, απολίτευτα δε και των πλησίον άρχει ου δυνάμενα˙» σελ.235

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

7.

Δημοσθένους Ολυνθιακός Α’4ος Αιώνας π.Χ

«Αντὶ πολλῶν ἄν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, χρημάτων ὑμᾶς ἑλέσθαι νομίζω, εἰ φανερὸν γένοιτο τὸ μέλλον συνοίσειν τῇ πόλει περὶ ὧν νυνὶ σκοπεῖτε. ὅτε τοίνυν τοῦθ᾽ οὕτως ἔχει, προσήκει προθύμως ἐθέλειν ἀκούειν τῶν βουλομένων συμβουλεύειν· οὐ γὰρ μόνον εἴ τι χρήσιμον ἐσκεμμένος ἥκει τις, τοῦτ᾽ ἂν ἀκούσαντες λάβοιτε, ἀλλὰ καὶ τῆς ὑμετέρας τύχης ὑπολαμβάνω πολλὰ τῶν δεόντων ἐκ τοῦ παραχρῆμ᾽ ἐνίοις ἂν ἐπελθεῖν εἰπεῖν, ὥστ᾽ ἐξ ἁπάντων ῥᾳδίαν τὴν τοῦ συμφέροντος ὑμῖν αἵρεσιν γενέσθαι.»

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

8.

Ελληνιστικοί Χρόνοι Πλούταρχος (Αντώνιος 27.2-4)

«Και γαρ ήν (η Κλεοπάτρα) , ως λέγουσιν, αυτό μεν καθ’ αυτό το κάλλος αυτής ου πάνυ δυσπαράβλητον, ουδέ οίον εκπλήξαι τους ιδόντας, αφήν δ’ είχεν η συνδιαίτησις άφυκτον, ή τε μορφή μετά της εν τω διαλέγεσθαι πιθανότητος και του περιθέοντος άμα πως περί την ομιλίαν ήθους ανέφερέ τι κέντρον.» σελ.257

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

9.

Καινή Διαθήκη Κατά Λουκάν 24.1-8

«Τη δε μια των σαββάτων όρθρου βαθέος επί το μνήμα ήλθον φέρουσαι ά ητοίμασαν αρώματα. Έυρον δε τον λίθον αποκεκυλισμένον από του μνημείου…» 485

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

10.

ΚΑΣΣΙΑΝΗ (Βυζαντινή περίοδος)

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,

την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

11.

Ο θάνατος του Διγενή (Δημοτικό)

Ο Διγενής ψυχομαχεί κι η γη τονε τρομάσσει.

Βροντά κι αστράφτει ο ουρανός και σείετ’ ο απάνω κόσμος,

κι ο κάτω κόσμος άνοιξε και τρίζουν τα θεμέλια,

κι η πλάκα τον ανατριχιά, πώς θα τονε σκεπάσει,

πώς θα σκεπάσει τον αϊτό, τση γης τον αντρειωμένο.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

12.

Δημώδης Ποίηση (Το τραγούδι του νεκρού αδελφού)

Μάνα με τους εννιά σου γιους και με τη μια σου κόρη,

την κόρη τη μονάκριβη την πολυαγαπημένη.

Την είχες δώδεκα χρονών και ήλιος δε σου την είδε.

Στα σκοτεινά την έλουζε, στ’ άφεγγα τη χτενίζει,

στ’ άστρι και στον αυγερινό έπλεκε τα μαλλιά της.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

13.

Βιτσέντζος Κορνάρος: Ερωτόκριτος

Τ' άκουσες, Αρετούσα μου, τα θλιβερά μαντάτα,

π’ ο κύρης σου μ’ εξόρισε εις τη ξενιτιά στη στράτα;

Τέσσερις μέρες μοναχά μου 'δωκε ν’ ανιμένω

ύστερα να ξενιτευτώ, πολύ μακρά να πηαίνω.

Και πώς θα σ’ αποχωριστώ και πώς θα σου μακρύνω

και πώς θα ζήσω δίχως σου το χωρισμό εκείνο;

Κατέχω το κι ο κύρης σου γλήγορα σε παντρεύει,

Ρηγόπουλο, Αφεντόπουλο, σαν είσαι συ, γυρεύει.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

14.

Το χρονικόν του Μορέως

Θέλω νὰ σὲ ἀφηγηθῶ ἀφήγησιν μεγάλην·

κι ἂν θέλῃς νὰ μὲ ἀκροαστῇς, ὀλπίζω νὰ σ᾿ ἀρέσῃ.

[` Ὅταν τὸ ἔτος ἤτονε, ἀπὸ κτίσεως κόσμου,

ἑξάκις χιλιάδες δὲ κ᾿ ἑξάκις ἑκατοντάδες

καὶ δώδεκα ἐνιαυτούς, τόσον καὶ οὐχὶ πλέον,

διὰ συνεργίας καὶ προθυμίας, μόχθου πολλοῦ καὶ κόπου

τοῦ μακαρίου ἐκεινοῦ φρὲ Πιέρου ἐρημίτου,

ὅστις ἀπῆλθε στήν Συρίαν, νὰ ἔχῃ προσκυνήσει

ἔσω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἰς τοῦ Χριστοῦ τὸν τάφο.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

15.

Δημοτική Ποίηση (Των Κολοκοτρωναίων)

Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά κι ο ήλιος στα λαγκάδια,

λάμπουν και τ' αλαφρά σπαθιά των Κολοκοτρωναίων,

πόχουν τ' ασήμια τα πολλά, τις ασημένιες πάλες,

τις πέντε αράδες τα κουμπιά, τις έξι τα τσαπράζια.

οπού δεν καταδέχονται της γης να την πατήσουν.

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

16.

Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική (απόσπασμα)

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο• καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο• το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή• ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός• κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή• κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

=========

Σημείωση Σπύρου Αντωνόπουλου:

Δυσκολεύτηκα λίγο να τα βρω και να τα ταξινομήσω. Ευτυχώς με βοήθησε η "ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ" του Ινστιτούτου Νεοελληνικών σπουδών (επιμέλεια Α.-Φ.Χριστίδης) στις σελ.223, 230, 235, 237 και 485 για τις περιπτώσεις 2, 4, 6, 8, και 9 αντίστοιχα της ανάρτησης μου. Τα υπόλοιπα δικά μου. Προσπάθησα να βρω γνωστά κείμενα για να μην κουράσω τον αναγνώστη. Ευχάριστη, όμως, αυτή η «δυσκολία» και χρήσιμη !

Εικόνα:

Διονύσιος Σολωμός: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.