Νυχτοφιλία ~ Ορέστης Αλεξάκης

 

Ψυχή μου

σκοτεινή καταπακτή

 

Μυστηριώδης σήραγγα

του αγνώστου

 

 

~~~ 

 

 

Στη μοναξιά των λέξεων 

κατοικώ

 

στην έρημο των στίχων 

ασκητεύω 

[ Αθήνα 1995, Ο Μικρός Αστρολάβος/2, σελ.14]

Lady in Black by Edvard Munch - Statens Museum for Kunst

[Ποιά θέληση θεού μας κυβερνάει…] ~ Κώστας Καρυωτάκης

Ποιά θέληση θεού μας κυβερνάει,
ποιά μοίρα τραγική κρατάει το νήμα
των άδειων ημερών που τώρα ζούμε
σαν από μια κακή, παλιά συνήθεια;

 

Πριν φτάσουμε στη μέση αυτού του δρόμου,
εχάσαμε τη χρυσή πανοπλία,
και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας
ολοένα πιο σφιχτά μας περιβάλλει.

Χωρίς πίστη κι αγάπη, χωρίς έρμα,

εγίναμε το λάφυρο του ανέμου
που αναστρέφει το πέλαγος. Θα βρούμε
τουλάχιστον το βυθό της αβύσσου;

Οι άνθρωποι φεύγουν, ή, όταν πλησιάζουν,
στέκουν για λίγο πάνω μας, ακούνε

στην έρημη βοή, μάταιη και κούφια
σα να χτυπούν το πόδι σε μια στέρνα.

Κοιτάζουνε με φόβο, με απορία,
έπειτα φεύγουν πάλι στους αγώνες,
και μόνο το συναίσθημα κρατούνε

του μακρινού, αόριστου κινδύνου.

Είναι κάτι φριχτές ανταποδόσεις.
Είναι στον ουρανό μια σιδερένια,
μια μεγάλη πυγμή, που δε συντρίβει,
μα τιμωρεί, κι αδιάκοπα πιέζει.

 

 

[ΕΛΕΓΕΙΑ]
ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ 

 

 

 

 

 

Μόρια - Παμμήτωρ Γη ~ Νίκη Γκίζη [ απόσπασμπα σελ. 20-21] Εκδ. Γκοβόστη

 

[...]  Δεν παλεύεται η μνήμη. Φέρνει πίσω εικόνες, κουβέντες, συναισθήματα, αγαλλίαση, σε περιμένει με πείσμα εκεί και όσο πιο πολύ σε πονάει, τόσο πιο πολύ το ευχαριστιέται. Δεν μπορείς να τη διώξεις μόνο πρέπει να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις αλλά η ζωή στερεύει μέσα σου, οι θύμησες κονταίνουν την ανάσα σου, τη σβήνουν και τότε πετάγεσαι στον ύπνο σου ψάχνεις αγαπημένους που έχασες, τους φωνάζεις τόσο δυνατά που ακόμα και η θάλασσα που τους κατάπιε σε φοβάται. Τύψεις με βασανίζουν. Άραγε, αν δεν είχα πάρει την μπάλα και το τετράδιο μαζί μου όταν φύγαμε κυνηγημένοι από το πατρικό μου, μήπως δεν βούλιαζε η βάρκα; Μήπως δεν χάνονταν τόσοι άνθρωποι μέσα στα μανιασμένα κύματα αν δεν είχα κουνηθεί στη βάρκα για να βολευτώ καλύτερα; Μήπως ο πατέρας ήταν τώρα κοντά μας αν του κρατούσα πιο σφιχτά το χέρι μέσα στο νερό; Μήπως άθελά μου κάλεσα τον στρόβιλο του ανέμου, το φως της αστραπής, το ζόφο της βροντής, γκάστρωσαν τη θάλασσα, αυτή άπλωσε το μαύρο δίχτυ της και άρχισε να καταπίνει μία, μία τις ψυχές; Δεν μετριούνται οι ψυχές ούτε οι νεκροί και οι αγνοούμενοι.Μετριούνται τα "μου" που λείπουν. Ο πατέρας "μου", ο γιός "μου", η μάνα "μου", η αδερφή "μου". Οι πέντε έγιναν πεντακόσιοι, οι δέκα χίλιοι, κι εγώ δεν είμαι δώδεκα, ούτε εκατόν είκοσι, ούτε χιλίων διακοσίων χρόνων, είμαι απλά ένας αριθμός. Πόσο ασήμαντη και σημαντική ταυτόχρονα είναι η ζωή σε σχέση με το σύμπαν και το χρόνο! 

 

 

 

art. Werner Knaupp

 

Οδυσσέας Ελύτης ~ Πίνοντας ήλιο κορινθιακό

 

Πίνοντας ήλιο κορινθιακό
Διαβάζοντας τα μάρμαρα
Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες
Σημαδεύοντας με το καμάκι
Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά
Βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται
Ν' ανοίγει.

Πίνω νερό κόβω καρπό
Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου
Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς
Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου
Φεύγω με μια ματιά
Ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται
Όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.

 

 

Ο. Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος

 

 

 

 

 

 

Λίγο κόκκινο από βελούδο ~ Κωνσταντίνος Γεωργίου

Τὶς νύχτες βρίσκω παρηγοριὰ στὴν ἀγκάλη τοῦ φεγγαριοῦ

ποὺ μπαίνει σὰν διαρρήκτης ἀθόρυβα στὸ σπίτι

ἀπὸ τὸ μισόκλειστο παράθυρο τῆς κρεβατοκάμαρας

ξεδιπλώνοντας πάνω στὸ γυμνὸ κορμί μου τὸ ἀσημένιο σεντόνι τῆς ἀγάπης.

Στὰ φτερά του βόμβοι ἐρώτων ἀνοιγοκλείνοντας τὴν ἀγάπη μας

πάνω στὰ δακρυσμένα βλέφαρα,

στὰ βύθη τῶν ματιῶν σου ἀστερίες σελαγίζουν τὶς κοραλλένιες ἄκρες τους,

τὸ καθάριο νερὸ τοῦ καταρράκτη ἀναταράζει

τὶς δινούμενες ὑπόγειες τῆς ἄνοιξης ὑδρορροές,

λούζει τὰ ξανθὰ μαλλιὰ τῶν ἔφηβων ὀνείρων στὶς ἀμμουδερὲς ἀκτὲς τοῦ κορμιοῦ μας

μὲ τὸ φυλλορρόημα τῆς ἱερῆς βελανιδιᾶς.

Ἀκολουθοῦμε τὰ χνάρια τοῦ φεγγαριοῦ πάνω στὴν ἄμμο

μέχρι τὴν πλέρια γυμνὴ θάλασσα,

ἀκύμαντη, γαληνὰ γαλανὴ φωνάζει τὰ ὀνόματά μας,

ἐμβάπτιση στὰ νάματα τῆς ἱδρωμένης σάρκας, λαμπηδόνες σὲ σκοῦρο μπλέ,

ἄνθη βανίλιας σκορποῦν ἄτακτα στὸ πάτωμα τοῦ μαρμάρινου ἐξώστη μας

δίπλα στὸ κόκκινο βελουδένιο μαξιλάρι τῆς γιαγιᾶς

μὲ τὴν χρυσοκέντητη κλωστὴ ὁλόγυρα,

κι ἦταν τότε ποὺ ἡ σιωπὴ τῆς νύχτας ἔσπαζε τὰ δεσμά μας.

Ἐκεῖ κάπου στὴν ἄκρη ἑνὸς φύλλου ποὺ ἔπεσε μονάχο του ἀπὸ τὸν οὐρανὸ

ἀντικρύσαμε γυμνὴ τὴν ἀλήθεια.

 

 

Κωνσταντῖνος Γεωργίου, Σὲ πρῶτο πληθυντικό, Ἰωλκός, 2020

 

 

 

 

Henrie Matisse, Grand interieur rouge, 1948

 

 

 

 

 

 

 

Κατερίνα Ατσόγλου ~ Σκέψεις

 

 

Ακόμα και γυμνή

η τρυφερή σου σάρκα

πιο ιερή φαντάζει

από όλες τις χαρές του κόσμου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ, εκδόσεις Εκδόσεις Βακχικόν - Vakxikon Publications, 2020

 

 

 

Γυναικείο ειδώλιο παραλλαγής Δωκαθισμάτων  

Πρωτοκυκλαδική ΙΙ - Φάση Σύρου2800 π.Χ. - 2300 π.Χ. 

 

 

 

 

https://cycladic.gr/exhibit/ng0206-ginaikio-idolio-parallagis-dokathismaton?cat=kikladiki-techni&fbclid=IwAR0ISoViPiMDq0lGYDFA8ii1OahM1bjfpIO_oLSrQ0LpDHcz5ONQSHcwdIw

Κυριακή Καρσαμπά - Σχεδόν γυμνή σαν την αλήθεια

 

 

 Μη νομίσετε 

ότι στα ποιήματά μου με συναντάτε

εκεί όπου μιλάω στο πρώτο πρόσωπο.

Συχνά κρυμμένη είμαι σε μια γωνιά,

γλιστράω στις παύσεις, στ΄αποσιωπητικά...

και ψιθυρίζω λέξεις δυσανάγνωστες.

 

 

~~~

 

 

Ο ήχος της σιωπής

 

Γέμισε τον κόσμο με λέξεις:

Χαμηλόφωνες, ηχηρές, 

θλιμμένες, χαρούμενες, 

επαναστατικές, ειρηνικές,

άγριες, τρυφερές, ερωτικές,

γήινες, ουράνιες.

 

Κι ύστερα αποσύρθηκε

στα ενδότερα

ν' ακούσει τον απόηχο.

 

Μα τι περίεργο, 

άκουσε τον ήχο της Σιωπής! 

~~~

Τρυφερή μοναξιά

 

Τα δώσαμε όλα στην αγάπη!

Και τι κερδίσαμε λοιπόν;

Μα λίγο είναι 

να μπορείς να δακρύζεις

με του αηδονιού την έκσταση,

να μπαίνεις έκθαμβος τα βράδια

στον κήπο με τις λέξεις;

 

 

~~~ 

Γράφω ποιήματα 

Γράφω ποιήματα σημαίνει:

κάθομαι εδώ κι ενώ ο χρόνος

με κυνικές γκριμάτσες

μου γνέφει θυμίζοντας

τον τελικό αφανισμό μου

μηχανεύομαι ύμνους,

φωταγωγώ την άβυσσο

μ' ελπιδοφόρους πυρσούς.

Στην εμμονή του

να ζωγραφίζει βέλη

με κατεύθυνση το χώμα

του απαντώ με βλέμματα

που στοχεύουν καρτερικά 

τον αχανή ουρανό!

 

 

~~~

 

 

Tabula rasa

 

Τι ταξίδι κι αυτό!

Να σου έχει σβηστεί η μνήμη

του τόπου εκκίνησης

και του τόπου προορισμού! 

~~~

Οι ευλογίες

Όμως το φως δε μας έλλειψε

σε τούτη τη ζωή.

Την ευλογία του την είχαμε συχνά.

Μερικές φορές μάλιστα ήταν

τόσο δυνατό που έμοιαζε κατάρα!

Την ευλογία του σκοταδιού

δεν καταλάβαμε ακόμα.

~~~

 

 

Αν είναι κάτι που έμαθα καλά

είναι το πόσο κοντά βρίσκονται

μέσα στον ίδιο άνθρωπο

η δύναμη και η αδυναμία!

 

 

~~~

 

 

Και βρίσκονται ξαφνικά χίλιοι φίλοι στη λύπη σου.

Κανένας στη χαρά σου.

 

 

~~~

 

 

Που να 'ξερα τότε ότι εκείνος ο αφόρητος πόνος

θα ΄ταν η αιτία για τις κατοπινές επιδόσεις μου στην αντοχή!

 

 

~~~

 

 

Οι αγαπημένοι μου

 

Οι αγαπημένοι μου έφυγαν.

Γλίστρησαν από μια σχισμή του χρόνου.

Μέσα στο φως κοιμούνται

δίχως πρόσωπο, οδύνη, δάκρυα, φθορά.

Κοιμούνται - καμιά ρυτίδα- σαν παιδιά

οι αγαπημένοι μου...

 

Δίχως έγνοια καμιά. 

 

 

~~~

 

 

Τώρα πια

δεν κρατάει πολύ η λύπη μου,

αλλά ούτε και η χαρά μου!

Κι ούτε που ξέρω αν πρέπει

να λυπηθώ ή να χαρώ γι' αυτό.

 

 

~~~

 

 

Ύπαρξη 

 

Και μόνο όταν με ξέχασαν

-πόσο στ' αλήθεια το φοβόμουν!-

δοκίμασα

χωρίς καμιάν εξάρτηση

απ' την ανάγκη θορύβου,

τι είναι πραγματικά να υπάρχεις

βαθιά και σιωπηλά.

Μικρή γνωριμία μ' αυτό που λέμε θάνατο

που όταν τον δεις από τη μέσα μεριά

μοιάζει να είναι

μια πιο έντονη αυτοτελής ζωή. 

 

 

~~~

 

 

Ο αιώνια ερχόμενος

Απ' το παράθυρο 

το δρόμο αγναντεύω.

Κι Εσύ από μακριά όλο έρχεσαι.

Μικρή φιγούρα.

Ποτέ δε μεγαλώνεις.

Δεν είναι δα και τόσο μακριά αυτό το βάθος.

Είναι τόσο κοντά που με κάνει να ελπίζω.

Και βάζω τη μουσική υποδοχής να παίζει.

Κι ανοίγω φώτα και στην πόρτα αδημονώ

το χτύπημα ν' ακούσω.

Ακούω καμιά φορά

το ελαφρό πράο χεράκι του ανέμου

και ξεγελιέμαι.

Μήπως σαν κύμα σιωπηλό

έρχεσαι και πάλι φεύγεις;

Κύριε, κουράστηκα απ' τους ανθρώπους...

Η σχέση μου μαζί του είναι τόσο εύθραυστη.

Θα 'θελα σαν Εγώ-Εσύ να έρθεις.

Σαν Εαυτός σε σχέση ακατάλυτη!

Ξέρω, θα έρθεις.

Αλλά θα είναι για να μείνεις;

Ή για να με συντρίψεις;

 

 

                    ΑΩ Εκδόσεις

Zbigniew Pronaszko

 

 

 

 

 

Αυγουστιάτικος άνεμος ~ Νικηφόρος Βρεττάκος

 

Είναι τόση η γαλήνη, που δεν ξέρω αν υπάρχουν

καρδιές χωριστές – τόσα μάτια, όσα βλέπουν

αυτή τη στιγμή: ζώα, ψάρια, φυτά και πουλιά

κι αδερφοί το στερέωμα, πάμφωτο, διάφανο, ανάμεσα

στην κάτασπρη γύρη του.

Νιώθω μέσα στο στήθος μου

την καρδιά μου νερό που χορεύει και νιώθω

σα να ‘μαι ένας διάττοντας που πέφτοντας στάθηκε

για λίγο μετέωρος και γύρισε πάλι, φωτεινός και

χαρούμενος,

προς τα πάνω. Ψυχή μου! Τι σε θέλω, ψυχή μου; Τι

κάθεσαι και

δε γίνεσαι μέλισσα; Δυο γραμμούλες φωτός,

δυο αστεράκια οι κεραίες σου – πέταξε, πρόλαβε, τρέξε,

ένα γύρο, δυο γύρους, τρεις γύρους, να φέρεις

φωτιά στην κυψέλη σου.

Ψυχή μου, χαρά μου, τι κάθεσαι μέλισσα;

Άνοιξαν όλα τα λουλούδια του σύμπαντος.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Τόμος 2ος, Εκδόσεις Θεμέλιο)

[Ίαση] ~ Κατερίνα Ατσόγλου

 

Υγεία , παιδικές φωνές
Κρυσταλλάκια ευτυχίας
Καθρεφτίζουν τα πάντα
Όπως οι αχτίδες του ήλιου την θάλασσα

Καλλιόπη Εξάρχου ~ Τόσο ήθελε το στήθος [Ποιήματα]

Εμείς
δεν κάνουμε θόρυβο
όταν σπάζουν οι αγκαλιές μας
Εμείς
σηκώνουμε σημαίες
τα θρύψαλα
του νυν και του αεί

~~~

Αν δεν κολυμπήσεις
στο στήθος
του άλλου
πώς θα ακούσεις
βαθιά
του βυθού
τη βοή;

~~~

Έτσι, μάλιστα
Να σε κατοικούν
όσοι δεν θέλουν
να σου αλλάξουν
πόρτες και
παράθυρα.

~~~

Και εκεί που λες
καλά είμαι εδώ
όλα εν τάξει
σου κόβεται η γλώσσα
και πρέπει
να δανειστείς
άλλη.

~~~

Και ποιος
τώρα
θα περιθάλψει
την αγιότητα των μικρών πραγμάτων;
Ένας ίλιγγος
ανεμοστρόβιλος
τα πήρε και τα σήκωσε
Έσβησε κι η φωτιά
κι ας καυχιέται
για το αίμα που την κατοικεί
Και πάνω
που μιλούσαμε
για κάτι οικουμενικές πατρίδες
που υφαίνουν θαύματα
Αβάσταχτες λέξεις

~~~

Έλα να τα πούμε από κοντά
να σε βλέπω
να με βλέπεις
όταν θα λογαριάζουμε μαζί
πόσο το σώμα
πόσο το πνεύμα
πόσο η ψυχή
Μήπως χρειαστεί να κάνουμε και σπονδές
με το ένα χέρι στο χώμα
και τ’ άλλο στον ουρανό
Να βρούμε
τέλος πάντων
έναν τρόπο
βρε αδελφέ
να μην στοιχειώσει το "σ’ αγαπώ"
να μη λιποτακτήσει κανένα χάδι
από τις φουσκωμένες φλέβες
και το αίμα αδρανήσει


Καλλιόπη Εξάρχου, "Τόσο ήθελε το στήθος", Σοκόλη 2020

Statue of the goddess Pax (Pavlovsk Garden, St Petersburg, Russia)

Η Παξ (Pax), που στα Λατινικά σημαίνει ειρήνη, ήταν θεότητα της ρωμαϊκής μυθολογίας.

Στην Ελληνική μυθολογία ταυτιζόταν με την Ειρήνη, ήταν θεά που αντιπροσωπευόταν την ειρήνη. Υπήρχαν δύο ναοί της στην αρχαία Ρώμη και η λατρεία της καθιερώθηκε με τον κανόνα του Αυγούστου. Στις 3 Ιανουαρίου γινόταν γιορτή αφιερωμένη στην Παξ. Σε αγάλματα αναπαρίσταται να κρατά κλαδιά ελιάς και σκήπτρο. Ήταν κόρη του Γιούπιτερ (Δία) και της Γιουστίτια (Δικαιοσύνης κατά την Ελληνική Μυθολογία).

πηγη:https://el.wikipedia.org/wiki/Παξ