Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Προοίμιον

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Λευκή καλημέρα

την Ιανουαρίου 15, 2021

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Λευκό πανί

Σκέπασε του κόσμου τις συνήθειες

Χιόνι snow

Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Αρχική σελίδα
Ποίηση
Πεζογραφία
Εκδηλώσεις
Συνεντεύξεις
Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του Βιβλίου
Κείμενα ~ Στοχασμοί
Παρουσιάσεις ~ Εκδηλώσεις
Ζωγραφική
Ιωάννης Παπαπανάγου ~ Περιήγηση
Η Ποίηση των Άλλων (προτείνει η Ελένη Νανοπούλου)
"Οι σκιές του κόσμου" ~ Γιώργος Δρίτσας
Σιωπηλά αλλά λαλίστατα ~ Ειρήνη Βεργοπούλου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Όταν τα δέντρα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων ~ Αργύρης Χιόνης

Θα 'ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει. Jan Mankes (Dutch,1889-1920) View from the Studio in Eerbeek 1917

Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος ~ Κάτω Χώρες

Ο Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 1965. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και Ιστορία & Φιλοσοφία της Επιστήμης στο ΕΚΠΑ. Ποιήματά του, αναγνωστικά σχόλια και πεζά δημοσιεύονται -κατά καιρούς- σε εφημερίδες, σε έντυπα καθώς και σε διαδικτυακά περιοδικά, σε συλλογικούς τόμους και ανθολογίες. Κείμενά του στοιχειοθέτησαν την παράσταση των Αισχυλείων 2017, Επιτάφιος εν Ελευσίνι, σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα με τη συμμετοχή της Λαϊκής Ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκης. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές και δυο βιβλία με πεζά, ενώ στο τρίτο τεύχος του περιοδικού Σταφυλή (Δεκέμβριος 2022) επιχειρείται, με αφορμή την συλλογή Γενόσημα, ΑΩ, 2021, μια διεισδυτική αποτίμηση του συνόλου των ποιητικών του βιβλίων, από την κριτικό Διώνη Δημητριάδου, με τίτλο: Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, ''Η ιαματική αιχμηρότητα των λέξεων''. Υπήρξε -για μεγάλο χρονικό διάστημα- συγγραφέας βιβλίων Φυσικής στις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα και Έναστρον και εργάζεται ως καθηγητ...

Ενηλικίωση ~ Νίκος Μυλόπουλος

Κινούμαι πάνω στην πληγή που δεν φαίνεται και ονομάζεται δρόμος Φορές ατέλειωτος οδηγεί στην απόλαυση Αν φτάσεις στο τέρμα πουλί θυμίζει που μόλις πέταξε Η ίδια η ζωή μοιάζει με τόπους και καταστάσεις Που ονειρεύονται την απόδραση. Προσπερνώντας τα αγέλαστα πρόσωπα Μένω εμβρόντητος μπροστά στη νεκρή πινακίδα Που την έξοδο δείχνει ανύπαρκτου κινδύνου. Ψαρεύω απ’ το παρελθόν να πιάσω το σήμερα Σε περιβάλλον ασταθές και ακατανόητο Οι πιο καλοί κι οι πιο κακοί στο τέλος επιβιώνουν. Οι υπόλοιποι όλοι γίνονται λίπασμα στα πάρκα της πόλης Μισής χαράς ανθεστήρια. Επιλεγμένος ψίθυρος η αγκαλιά Ύστερα έπεται η απουσία. Ματαιώσεις και ρωγμές ό,τι απέμεινε Από μια πάλλουσα ασημαντότητα. ‘House, Benbecula, Hebrides, 1954’ by photographer, Paul Strand. Scottish island inspiration for Alexander McQueen Spring/Summer 2017.

Γιώργος Μουφτόγλου ~ Πέντε Ποιήματα

Η ΑΠΌΦΑΣΗ Είμαι πολύ μικρός για να ξέρω τι θέλω. Πνεύμα λειψό εξυψωμένο πολυσχιδής πώληση ψυχής. Συστάσεις χρυσωμένες συσπάσεις και το επικείμενο αγχολυτικό μου χάπι. Και η απλότητά σου στην πολυπλοκότητά μου. Αμυγδαλιά σε καταποντισμένο Μάρτη. Στάλα αίματος της βασίλισσας Άννας στην πιο περίτεχνη λευκή δαντέλα. Κλαδί ιτιάς στήριγμα στην τρέλα και στη θλίψη της Οφηλίας. Είμαι πολύ μεγάλος για να ξέρω τι θέλω. ΝΗΝΕΜΊΑ Ταξίδεψα σ’ όλη τη θάλασσα κι είδα τον ήλιο να δύει πάνω από τους στίχους κι ακούμπησα τα δελφίνια και τις λέξεις κι άκουσα τις σελίδες καθώς τις φυσούσε ο άνεμος κι ένιωσα τη δροσιά της Ποίησης επάνω μου. Λείπεις καιρό τώρα, Νηνεμία. Μπορούν άραγε οι σελίδες όταν φοβάμαι ότι δεν είναι το αυγουστιάτικο δείλι που πυροκοκκινίζει τη θάλασσα κι ότι το μυαλό μετουσιώνει τον θάνατο να γίνουν ο κυματοθραύστης; Η ΑΠΡΟΣΕΞΊΑ Βαραίνει απόψε το φεγγάρι τ’ άστρα γυμνά ξεμακραίνουν τα φώτα στα πάρκα τρεμοφέγγουν η πόλη και πάλι ασθμαίνει. Η σειρήνα ξυπνάει κι αλυχτά αναπάντητες κλήσεις ...

Χειμώνας - Μίλτος Σαχτούρης

[Τα φάσματα ή Η χαρά στον άλλο δρόμο (1958)] Τί ωραία που μαραθήκαν τα λουλούδια τί τέλεια που μαραθήκαν και αυτός ο τρελός να τρέχει στους δρόμους με μια φοβισμένη καρδιά χελιδονιού χειμώνιασε και φύγανε τα χελιδόνια γέμισαν οι δρόμοι λάκκους με νερό δυο μαύρα σύννεφα στον ουρανό κοιτάζονται στα μάτια αγριεμένα αύριο θα βγει στους δρόμους και η βροχή απελπισμένη μοιράζοντας τις ομπρέλες της τα κάστανα θα τη ζηλέψουν και θα γεμίσουν μικρές κίτρινες ζαρωματιές θα βγουν κι οι άλλοι έμποροι αυτός που πουλάει τ’ αρχαία κρεβάτια αυτός που πουλάει τις ζεστές ζεστές προβιές αυτός που πουλάει το καυτό σαλέπι κι αυτός που πουλάει θήκες από κρύο χιόνι για τις φτωχές καρδιές René Zuber April Weather, 1930s

Τα Παράθυρα ~ Κ. Π. Καβάφης

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.— Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω. Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία. Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Απορίες - Αργύρης Χιόνης

Τι νιώθει η έρημος όταν μακρινός άνεμος αποθέτει πάνω της ένα σπόρο; Ξεδιψάει ποτέ το γεμάτο ποτήρι; Ο δρόμος που τελειώνει σ’ αδιέξοδο ονειρεύεται άραγε μακρινές αποστάσεις; Τρέμουν ποτέ τα γόνατα του πανίσχυρου Χάρου; Οι μεγάλες ψυχές γνωρίζουν άραγε ότι υπάρχει μόνον ένα μέγεθος θανάτου; Τα ψηλά βουνά νιώθουνε τάχα ότι ο κόκκος άμμου είν’ αδερφός τους; Η μετάνοια θυμάται αλήθεια ότι κάποτε λεγόταν τόλμη; Το χέρι που δίνει και το χέρι που παίρνει ξέρουν ότ’ είναι δυό γλάροι που ζυγιάζονται πάνω από το κενό της έλλειψης; Πώς νιώθει τάχα η νύχτα μ’ όλα τούτα τ’ άστρα στο κορμί της ωραία ή σημαδεμένη; Το φεγγάρι όταν το λεν σελήνη διχάζεται; Τι κρύβει το κρεβάτι κάτω απ’ το προσκέφαλό του περίστροφο ή όνειρα; Τα πούπουλα του μαξιλαριού ονειρεύονται ακόμα τα ύψη; Πώς πεθαίνει ο μόνος άνθρωπος πώς τρίζει η ψυχή του ερημίτη όταν την αγγίζει ο θάνατος τι κρότο κάνει ένα δέντρο που πέφτει όταν κανείς δεν είν’ εκεί για να τ’ ακούσει; Είναι το σκοτάδι που ’ναι τυφλό ή το φως που σκοντάφτει πάν...

Από το Blogger