Έαρ ~ Μαρία Μαραγκουδάκη

Εκ του ασφαλούς η Άνοιξη επιτίθεται.

Αιώνες τώρα στημένα τα δόκανα.

Παραδινόμαστε αμαχητί και ευτυχείς.

Ψυχή τε και (προπάντων) σώματι.

Μαργιόλικο το Έαρ

Και όλα τα εαρινά επίσης.

Με αδιάντροπη αθωότητα, αλαζονικά και φιλάρεσκα

ξεδιπλώνονται ένα-ένα.

Έρωτες, υπαίθρια café, αλλεργίες, άνθη, πάθη,

λουλουδιασμένες βιτρίνες, έντομα,

φίδια, εσύ κι η ανελέητη ομορφιά σου.

Το εφήμερο.

Κάποιος πεθαίνει στα ψέματα και ανασταίνεται στ’ αλήθεια.

Ή μήπως αντίστροφα;

Αρνούμαι να διαλευκάνω το μυστήριο.

Ένα αεράκι πρώιμης εφηβείας ξεγλιστρά απ’ τον Αίολο.

Διαπερνά τις χαραμάδες της ιστορίας

και γρατζουνιέται στις τσουκνίδες.

-Αμόλα καλούμπα στο ανέφικτο.

-Τώρα! Όχι χθες…

(Έστω ότι... οδός Πανός 2010)

@Erina Espiritu